W latach 1924–25 SAT przeżył krótki kryzys. Anarchiści, niezadowoleni z faktu, iż organy SAT nie wyrażały na publikowanie artykułów krytykujących Związek Radziecki i komunizm, utworzyli własną organizację, Tutmonda Ligo de E-istaj Senŝtatanoj (Światowy Związek Esperantystów Bezpaństwowców). Sennaciulo, oficjalny organ SAT, głównie z powodu aktywnej współpracy członków komunistycznych i radzieckich oraz braku współpracowników reprezentujących inne ideologie, stał się tendencyjny i wywołał niezadowolenie niektórych członków SAT. Kongres w Wiedniu w 1925 przywrócił równowagę pomiędzy frakcjami i potępił eksperymentowanie z językiem (wcześniej proponowano np. zastąpienie słowa baldaŭ – wkrótce – krótszym balde). Redakcją Sennaciulo zajęła się komisja reprezentująca różne frakcje.
W 1927 rozpoczął działanie Gazetar-Servo (Serwis Prasowy) prowadzony przez Otto Bässlera, który rozpowszechniał w esperancie informacje z różnych krajowych gazet robotniczych. W latach 1929–30 Sennaciulo wydawano co tydzień na 12 stronach; 300. numer prenumerowało ponad 4200 osób.