W 1923 moskiewscy działacze Gregoro Demidjuk, Natano Futerfas, S. Hajdovski, Nikolao Nekrasov wydający czasopismo La Nova Epoko (Nowa Epoka), którego zawartość wykazywała ideologiczną zbieżność z SAT, zgodzili się na zrezygnowanie z czasopisma na rzecz redagowania dodatku literacko-naukowego do Sennacieca Revuo. W październiku 1924 zaczęto wydawanie tygodnika Sennaciulo (Beznarodowiec), a Sennacieca Revuo sam przekształcił się w organ literacko-naukowy.
Nie wszyscy członkowie SAT zgadzali się z zadaniami organizacji, jej formą organizacyjną, polityką itp. Kilkukrotnie wysuwano propozycje zmian statutu. Najbardziej radykalne propozycje pojawiały się ze strony działaczy radzieckich, m.in. Ernesta Drezena, który proponował przystąpienie SAT do Międzynarodówki Komunistycznej. Gdy na kongresie w Kassel (1923) okazało się, że propozycja nie miała szansy powodzenia, wycofano ją. Ten sam kongres przyjął utworzenie sekcji i frakcji dla skuteczniejszej pracy w grupach zawodowych, ideologicznych i partyjnych. Z czasem wykształciły się sekcje nauczycieli, młodzieży, sportowców i in. Najaktywniejsze sekcje posiadały własną stronę w organie prasowym związku.