Po zakończeniu walk, w listopadzie 1945 roku został zdemobilizowany. W 1946 roku zdał maturę w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, jednocześnie pracując jako monter w Fabryce Aparatów Elektrycznych. W tym samym roku podjął studia na Politechnice Gdańskiej, by następnie przenieść się na Politechnikę Warszawską. Na tej uczelni uzyskał najpierw dyplom inżyniera (1952), a następnie magistra (1960). Jednocześnie od 1952 roku był pracownikiem warszawskich Zakładów Radiowych im. Marcina Kasprzaka a następnie Warszawskich Zakładów Radiowych RAWAR, gdzie pełnił funkcję kierownika Wydziału Konstrukcji i Budowy Przyrządów Pomiarowych. Od 1957 roku był zastępcą głównego projektanta w Przemysłowym Instytucie Telekomunikacji. Z projektów, przy których pracował warto wymienić m.in. stacje radiolokacyjne „Nysa A” oraz „Avia A”. Za uruchomienie tej drugiej na lotnisku Warszawa-Okęcie zespół do którego należał otrzymał II nagrodę Mistrza Techniki. W latach 1963–1967 pracował w moskiewskim Sekretariacie RWPG, pełniąc funkcję radcy do spraw profesjonalnego sprzętu radioelektronicznego.