W 1959 roku w stopniu kapitana został asystentem III Kliniki Chorób Wewnętrznych Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi, kierowanej przez prof. Andrzeja Himmla. W tej klinice przeszedł wszystkie szczeble pracy służbowej, zawodowej i naukowej. W 1961 roku zorganizował pierwszy wojskowy, a trzeci w kraju ośrodek dializ w zakresie leczenia ostrej niewydolności nerek i ostrych zatruć. Ośrodek świadczył usługi wojskowej służbie zdrowia, a także ludności cywilnej z około 1/3 powierzchni Polski.
W latach 60. brał udział w opracowaniu modelu jednostki urologiczno--nefrologicznej wyposażonej w aparaturę dializacyjną, przeznaczoną do pracy w warunkach polowych. W 1969 roku rozpoczął program przewlekłych hemodializ. W 1962 roku, w stopniu majora uzyskał II stopień specjalizacji w zakresie chorób wewnętrznych, a w roku 1965 tytuł naukowy doktora nauk medycznych. W 1972 roku, już jako podpułkownik, na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy habilitacyjnej zatytułowanej Kliniczne i doświadczalne badania nad patogenezą dializacyjnego zespołu zaburzeń równowagi biologicznej uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk medycznych. W 1975 roku został kierownikiem nowo utworzonej II Kliniki Chorób Wewnętrznych, która następnie przekształciła się w II Klinikę Chorób Wewnętrznych, Interny Polowej i Toksykologii.