Konflikt powstały na tym tle uwidocznił się szczególnie po budowie Muru Berlińskiego – berlińczycy z zachodniej części miasta rozpoczęli bojkot zarządzanej przez NRD S-Bahn, tak iż z czasem z dziesięciu linii czynnych pozostały trzy. Władze Berlina Zachodniego w zamian silnie forsowały rozbudowę metra, które znajdowało się pod ich kontrolą. Dopiero w 1984 r. NRD zgodziła się oddać coraz mniej rentowną S-Bahn Senatowi Berlina w dzierżawę. Linie kolei dalekobieżnych, zarządzane tak jak kolej miejska przez NRD, pozostały aż do ponownego zjednoczenia niezelektryfikowane. Berlin Zachodni wydawał także własne znaczki pocztowe, uznawane jednak również przez pocztę zachodnioniemiecką.
W związku ze specyficznym statusem miasta prawnicy zachodnioniemieccy spierali się, czy Berlin Zachodni należy uznać za okupowane i niesuwerenne terytorium Rzeszy Niemieckiej.
Nadburmistrzowie Berlina Zachodniego: Ernst Reuter (1950–1953) Walther Schreiber (1953–1955) Otto Suhr (1955–1957) Willy Brandt (1957–1966) Heinrich Albertz (1966–1967) Klaus Schütz (1967–1977) Dietrich Stobbe (1977–1981) Hans-Jochen Vogel (1981) Richard von Weizsäcker (1981–1984) Eberhard Diepgen (1984–1989) Walter Momper (1989–1990)