Jan Jerzy Milewski podaje, że partyzanci nie mając czasu na bezpieczny odskok, postanowili przyjąć walkę. Z kolei z datowanego na 16 lipca 1943 roku meldunku komendanta Okręgu Białystok AK ppłk Władysława Liniarskiego ps. „Mścisław” wynika, że celowo urządzili zasadzkę na niemiecką ekspedycję, chcąc uwolnić aresztowanych Polaków. Według opublikowanego później przez okupanta obwieszczenia w walce zginęło 8 Niemców („5 wojskowych, 3 żandarmów”), a także jeden polski woźnica. Z kolei partyzanci szacowali liczbę zabitych nieprzyjaciół na 11 lub 13 zabitych (w tym jednego polskiego funkcjonariusza Schutzmannschaft) oraz co najmniej 7 rannych. Polacy mieli także zdobyć kilka sztuk broni. Według tego samego źródła w strzelaninie zginęło dwóch polskich woźniców. Straty własne miały natomiast wynieść 3 zabitych i 3 lekko rannych. Dopiero pojawienie się niemieckich posiłków zmusiło polski oddział do odwrotu.