La mandragòra o (Mandragora officinarum) es una planta erbacèa vivaça, dels païses de l’entorn mediterranèu, apartenent a la familha de las solanacèas, vesina de la beladòna. Aquesta planta, rica en alcaloíds amb proprietats allucinogènas, acompanha fòrça legendas, los ancians li atribuissián de vertuts magicas extraordinàrias.
Etimologia Lo tèrme de « mandragòra » ven del latin mandragoras, eissit del grèc , deisgnant la planta. L'etimologia del mot grèc es pas segura. Per d’unes, lo mot grèc vendriá del nom de la mandragòra en assirian nam. tar. ira, morfologicament « la dròga (mascla) de Namta », Namta essent un demòni pudent provocant de malautiás. Per d'autres, l'origina viendriá del sanscrit mandros significant « sòm » e agora significant « substéncia ».
Sinonims Atropa mandragora L., 1759, nom. illeg.Mandragora foemina Garsault, 1764.Mandragora mas Garsault, 1764.Mandragora acaulis Gaertn., 1791.Atropa humilis Salisb., 1796.Atropa acaulis Stokes, 1812.Mandragora autumnalis Bertol., 1820.Mandragora vernalis Bertol., 1824.Mandragora praecox Sweet, 1827.Mandragora neglecta G. Don ex Loudon, 1830.Mandragora microcarpa Bertol., 1835.Mandragora haussknechtii Heldr. 1886.Mandragora ×hybrida Hausskn. & Heldr. 1886.Mandragora hispanica Vierh. in Osterr. 1915.
Proprietats
Descripcion vinheta|Fruchs La mandragòra mediterranèa presenta un important contraste entre la mata la raiç. La planta, nauta d'un trentenat de centimètres, larga una mala odor. Es una erbacèa banala, gaireben sens camba.
La raiç, bruna a l'exterior, blanca a l'interior, es du tipe pivotant, es sovent lignificat e pòt aténher fins a 60 a e unes quilogramas. Sa forma sovent antropomòrfa (sas ramificacions li fasent una mena de trachune uman), es a l'origina de fòrças legendas. Se destriava autrescòps de raices « masclas » e « femas », mas aquò a pas cap de realitat botanica, la planta essent pas dioïca. Las plantas d’edat s'enfonçant a mai d'un mètre dins la tèrra e son donc malaisida d’arrancar.
Las fuèlhas son grandas (al maxim de long), elipticas cap a obovalas, mòlas, de forma e de talha plan variablas. An un limbe entièr de bòrd sinuòs son espandidas en rosèta sul sòl.
La flòr ten una coròlla formada de cinc petals ligadas a la basa (campanulada) de 12- de long, de color blanca verdenca, blavenca o porpra. Las son fixadas a la partiada inferiòra de la coròlla. La florason se debana de setembre a abril, seguent l'abondéncia de las pluèjas.
Dòna la mandragòra de baias jaunas o rojas al madur, de tres a cinc centimètres de diamètre, globulosas o ellipsoïdas. Aquestes fuches chucoses son comestibles en pauca quantitat. Las granas de 2,5 à de long, son reniformas, jaunas o brun clar.
Espandiment La mandragòra es originària del bacin mediterranèu : Africa del nòrd : Argeria, Marròc, Tunisia ; sud d’Euròpa : Itàlia, Grècia, anciana Iogoslavia, Espanha, Portugal e Orient Pròche : Palestina, Israèl, Jordania, Liban, Siria, Turquia, Chipre. Buta dins los bòscs dobèrts, las olivadas, los èrms e talvèras. Aquesta plant es venguda fòrça rara, quitament dins son airal d'origina. Las populacions son escapilhadas dins lo domèni e quitament vulnerablas, coma aquestas del nòrd d'Itàlia.
Cultura La mandragòra demanda per se desvolopar un sol prigond, pas peiroses, frescs, mas pas tròp umids. Lo sol deu èsser fòrça ric. L'exposicion deu èsser solelhada.
La semenada se fa a la davalada, dins de pòts pro nauts, o en tèrra; lo substrat deu demorar fresc, e la germinacion, puslèu malaisida, se debana en març de l'an seguent. La planta demora al repaus en junh e julhet, totas las fuèlhas desapareisson alara (cal imperativament marcar lo luòc de las plantas s’es semenada en plena tèrra).
Per far grelhar melhor las granas cal las plaçar al refrigerator tres jorns abans la semenada, permetent de la realizar al començament de l’an amb fins a 100 % de germinacion.
Proprietats farmacologicas Los analisis. de las diferentas partidas de la mandragòra mediterranèa donèron los alcaloíds tropanics : Los alcaloíds son gaireben totes d’estèrs d'un alcòl tropanic e d'un acid. L'alcòl tropanic pòt èsser: lotropanòl o l’escopanòl (= escopolina), un tropanòl epoxidat es a dire amb un pont oxigèn. Aquestes alcaloíds an la proprietat de se transformar pro aisidament los uns dins los autres. +ALCALOÌds TROPANICS DE LA MANDRAGOREESTERSNomFormuleDescription(-)-Hyoscyamine150x150pxEster de tropane-3-α-ol et d'acide(-)-tropiqueNorhyoscyamine150x150pxEster de 3-α-nortropane et d'acide tropiqueApotropine150x150pxEster de tropane-3-α-ol et d'acide apotropiqueScopolamine150x150pxEster de scopanol et d'acide tropiqueBelladonnine115x115pxAutre alcaloïdeCuscohygrine150x150px2-Propanone, 1,3-bis(1-methyl-2-pyrrolidinyl)-, (R*, S*)-
La mandragòra dins la cultura
Istòria de las cresenças vinheta|Mandragòras mascla e fema. Manuscrit Dioscurides neapolitanus, Biblioteca Nazionale di Napoli, començament del sègle VII. A causa de la forma antropomòrfa de sa raiç, e de sos compausat alcaloíds psicotròps, la mandragòra foguèt associada dempuèi l'Antiquitat a de cresenças e de rituals magics.
Egipte anciana e Orient Una planta representada sul tròn deToutânkhamon poiriá èsser una mandragòra mas aquesta planta essent pas indigèna en Egipte, aurià calgut que siá estat cultivada. Existís una longa tradicion, venent de l’Edat Mejana, consistissent a identificar a la mandragòra una planta citada dins la Bíblia, del nom de dudaim. Dins le trenten capítol de la Genèsi (complilhada vèrs -440), se fa mencion d'una planta nomenada dûda'îm dins lo tèxte ebriu. Lea, la primièra esposa de Jacòb, aviá arrestat de far d’enfants. Ruben, lor aïnat, pòrta a sa maire de dûda'îm. Raquel, sòrra de Lea, segonda esposa e preferida de Jacòb, demanda a sa sòrre de la li donar. Aquesta accepta pas qu'en cambi de passar la nuèch amb Jacòb, e Raquel consentís. Lea concebèt aqusta nuèch e faguèt naícer Issachar disent que Dieu li aviá donat son salari »,.
Lo tèrme de Dûda'îm pausa sempre lo problèma de sa traduccion als ermeneutas, a causa de sa proximitat amb David, DWD, Doud, « ben aimat »
Antiquitat vinheta|La mandragòra. Dioscorid de Viena, sègle VI Los mètges grècs prescrivián la mandragòra contra la melancolia e la depression. Ipocrates, al sègle V AbC., conselhavan « A las gents tristas, malautas e que volen s'ofegar, fasetz prene lo matin en bevenda la raiç de mandragòra de dòsi mendre que se’n caldriá per causar lo deliri ».
A son discípol Xfnofont, Socrates parla ja dels efièchs sedatius de la planta,, ; Teofrastes, discípol d’Aristòtel, conta que la raiç cura las malautiás de pel e la gota e que las fuèlhas son eficaças per curar las ferridas. Sas proprietats sedativas essent conegudas que dich qu’es bona pel sòm.,,
Sul site turc de l'antica Magnesia del Meandre, d‘escavacions mostrèron un espaci reservat, dins l‘estadi de la ciutat, als preparators de pocions a basa de mandragòra, que donava als atlètas. Al sègle I EC, lo mètge grèc Dioscorides ne fa una descripcion : « I a una espècia fema, negra que se nomena tridaquias, qu’a de fuèlhas mas estrechas e pichonas que la lachuga, d'una odor pudenta e fòrta, escampilhadas sul sol, e tanben de « pomas » semblant a aquestas del sorbièr, jaune pallinel, d'una bona odor, ont dedins i a una grana semblant a aquesta de la pera… Las fuèlha de l'espècia mascla e blanca, que d’unes nomenon morion, son claras, grandas, largas e lissas coma aquestas de la bleda. Sas pomas son dos còps mai grossas, safranosas, largant una odor agradabla gaireben fòrta. Los pastres ne’n manjan e dormisson per un temps. Sa raíç est sembla a la precedenta, mas mai granda e blanca. Tampauc ten de camba… ».
Foguèt identificat l'espècia mascla o blanca coma Mandragora officinarum L. e l'espècia fema o negra coma Mandragora automnalis Bertol., espècia qu’es ara pas pus qu'una forma possibla de M. officinarum L.
Dioscorides enumèra fòrça malautiás que la mandragòra remèdia. Un veire d'una decoccion obtenguda fasent reduire la raiç dins de vin es util « quand se pòtas dormir, o per amortir una dolor veementa, o alara abanç de cauteritzar o copar un membre, per se gardar de sentir la dolor ». La raiç preparada amb de vinagre garís las inflamacions de la pel, amb de mel o d’òli, es bona contra las fissadas de sèrp, amb d’aiga, cura las escòfras e los abcesses. Lo chuc fa venir las menstruas e precipita las jasilhas. Prudentament, Dioscorides avertís contra la toxicitat de la planta « Pasmens, se cal gardar de’n beure de tròp, que [lo chuc] fariá morrir la persona ».
Tanben Plines signala d’indicacions pròchas d’aquestas de Dioscorides. L'usatge coma narcotic e analgesic torna sempre:
« Se garda las fuèlhas dins l’aiga sal, e an mai d'efièch senon lo chuc de las plantas frescas es un dangierós poison ; e encora, tanben conservadas, lors proprietats nocivas pòrtan al cap, quitament per la simpla odor… L'efièch soporific varia amb las fòrças del subjècte; la dòsi mejana es d'un ciati. Se la fa beure tanben contra las sèrps e abanç las incisions e las fissadas per insensibilizar »
Teofrastes signala tanben de proprietats afrodisiacasHistoire des Plantes, , 8, 8. e Dioscorides indica qu'èra utilizada per realizar de filtres.
A costat d’aquestas observacions fòrça pertinentas (coneissent ara los compausats actius de la planta), i a dins los tèxtes d'autras consideracions plan déconcertantas per nosaltres. Per exemple, Teofrastes nos indica que pendent la culhida cal
« traçar a l’entorn de la mandragòra tres cercles amb una espasa, talhar mirant cap al levant, dançar a l’entorn de l'autre e dire mai grand nombre possible de paraulas calhòlas possiblas. » (H.P. IX, 8, 8).
Per comprene aquestas practicas estranhas, devèm parlar l'istòrias de las sciéncias ellenas. Fòrça tèxtes sus las plantas que coneissèm de l'Antiquitat essent escrichas per de filosòfs, de naturalistas o de mètges. Los naturalistas estudiavan las quita plantas e insistissián sur l'importança de l'observacion. D'autras, coma los mètges, s'esfòrçan de concebre un apròche experimental permetent d'identificar coma cal las plantas e d'observar lors efièchs terapeutics suls malauts. La constitucion de domènis novèls de coneisséncia scientificas autonòmas se faguèt donc se liberant de la religion e de la mascariá. Mas après las conquistas en Orient Mejan d'Alexandre lo Grand al sègle IV AbC., la pensada magica mesopotamiana e egipciana faguèt una granda avançada en Grècia. « A partir del sègle III AbC. precisament, la seduccion de l'irracional jos de formas diferentas comença a realizar de damatges fins al dedins del mitan que s’interessa a las causa de la ment e a la coneissença del mond » (J. Beaujeu ).