Eissalabra (Chalabre en francés) es una comuna lengadociana en Quercòrb situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia thumb|left|Blau en setembre Eissalabra es situada dins la val de l'Erç Viu al jonhent ambe Blau, que tanben passa a Puègverd, e l'Eissalabrèlh (nom supausat). vignette|upright=1.5|centre|Comunas a l'entorn.
Perimètre del territòri
Toponimia Las formas ancianas son Castellum quod vocatur Eisalabra, en 1153, Ecclesia Sancti Petri de Escalabra en 1162, Villa Eissalabra en 1167, Castrum seu villa de Aysshalabra en 1319, De Aychalàbria en 1319, Esshalabra en 1323, Yssalabra en 1353, De Exalabre en 1399, Exalabra en 1402-1437, Charlabre en 1639, Chalabre en 1781. La prononciacion occitana es Ichalábro, Isshalábro Abbé Sabarthès, Dictionnaire topographique du département de l'Aude, 1912, p. 86, legir en linha https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k110095d/f178.item.texteImage , dins la grafia de l'abat Antòni Savartés. Dauzat justificava sa causida per la situacion de la vila « entre de montanhas » per metre a costat Eissalabra e lo vèrbe escalabrar o lo nom calabra, « granda escala », en supausent un crosament entre lo latin scala, « escala » e una raiç escura Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 166; mrs un nom associat a escalabrar se justificariá puslèu per un lòc situat sus un puèg, que non pas dins una valh; cossí que siá, Dauzat semblava pas conéisser l'adjectiu eissalabre, eissabre, cèrtas pejoratiu, mes que sèrv de menaça als enemics eventuals (cf. de noms coma Malvesin, Montesquiu o Montrevèl, de lòcs que se daissarián pas prene coma aquò). Joan Coromines propausa un etimon celtic uxellàbriga.
Istòria Lo vilatge foguèt fondat abans lo sègle XII e las tèrras èran de l'Ostal de Trencavel. Aprèp la Crosada dels Albigeses, las tèrras foguèron legadas a Pons de Brulhèras, d'une famila venguda en Lengadòc amb Gui Ièr Lévis e Pèire de Voisins, en seguida de Simon IV de Montfòrt qu'èran vesins e aliats de las tèrras de Montfort-l’Amaury en Illa de França. Los descendents foguèron senhors, barons puèi marqués d'Eissalabra"Armorial". En 1279, lo vilatge patiguèt d'aigadas. En 1350, los barris acabats forman una fortificacion complèta a l'entorn du vilatge. Lo centre de la vila es una bastida del sègle XIII. Tèrra Privilegiada Eissalabra èra le caplòc de la Tèrra Privilegiada, onze comunautats exemptas de tota imposicion mejançant una soma annala qu'apelavan subvencion. En mai d'Eissalabra, la Tèrra Privilegiada compreniá Canterate, L'Escala, Montjardin, Puègverd, Rivèlh, Santa Colomba, Sonac e Vilafòrt, de l'anciana diocèsi de Mirapeis, Nebiàs e Sant Joan de Paracòl, de la diocèsi d'Alet Abbé Sabarthès, Dictionnaire topographique du département de l'Aude, 1912, p. 443, legir en linha https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k110095d/f535.item.texteImage . Una partida d'aquelas comunas, coma Eissalabra, son de Quercorbés (o Quercòrb).
Administracion
Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton d'Eissalabra (caplòc); es ara del canton de La Nauta Val d'Aude (canton de Quilhan).
Demografia
En la populacion èra de abitants e la densitat èra de ab/km².
Lòcs e monuments thumb|Lo mercat dels grans Lo Castèl d'Eissalabra, sègles XIII, XV e XVIII. Lo sculpture sus un puèg en dessús ?? La glèisa Sant Pèire ? de 1552 amb una estatua de fusta de Sant Alòi del sègle XIV.
Personalitats ligadas amb la comuna
Véser tanben Comunas d'Aude
Ligams extèrnes Eissalabra sul site de l'Insee
Nòtas e referéncias
Categoria:Comuna de Quercòrb Categoria:Comuna d'Aude Categoria:Comuna de Lengadòc