Lulu er eit samarbeidsalbum mellom den amerikanske musikaren Lou Reed og heavy metal-bandet Metallica. Det vart gjeve ut som eit dobbeltalbum 31. oktober 2011 av Warner Bros. i USA og Vertigo andre stader. Albumet er det siste studioinnspelingsprosjektet i full lengde som Reed var involvert i før han døydde i oktober 2013. Det vart spelt inn i San Rafael i California frå april til juni 2011, etter at Reed hadde spelt med Metallica på Rock and roll Hall of Fame sin 25-årsjubileumskonsert. Dette førte til at dei ønskte å samarbeida. Hovudsingelen, med tittelen «The View», kom ut 27. september 2011.
Konseptuelt er albumet basert på dei to «Lulu-skodespela» av den tyske dramatikaren Frank Wedekind (1864–1918). Størstedelen av komposisjonen er sentrert på talte ord levert av Reed over instrumentaler komponert av Metallica, med sporadiske korvokal levert av Metallica-vokalisten James Hetfield. Reed skreiv fleirtalet av tekstane. Albumet vart gjeve ut over heile verda 31. oktober 2011, og 1. november i Nord-Amerika. Etter utgivinga fekk Lulu blanda meldingar, og ein ekstremt negativ respons frå mange fans og fleire framtredande kritikarar.
Bakgrunn
Lou Reed og Metallica hadde begge spelt på den ellevte av Neil Young sine Bridge School Benefit-konsertar i oktober 1997. Utforminga av samarbeidsprosjektet byrja i 2009 då både Metallica og Reed opptredde på 25-årsjubileumskonserten til Rock and roll Hall of Fame. Etter den framsyninga byrja dei å «leike med tanken om å laga ei plate saman»,, men byrja ikkje å jobba saman før to år seinare. I februar 2011 kunngjorde Metallica-gitaristen Kirk Hammett at i mai 2011 ville gruppa byrja å jobba med noko som «ikkje 100 prosent er ei Metallica-plate. Det er eit innspelingsprosjekt, la oss si det sånn.» Prosjektet vart avslørt å vera eit samarbeid med Lou Reed etter at innspelinga av albumet var fullført i juni 2011.
Samarbeidet var opphavleg meint å vera at Metallica skulle spela inn fleire tidlegare ikkje utgjevne spor som Reed hadde skrive opp gjennom åra. Blant desse ikkje utgjevne demoene var ei samling songar komponerte for eit skodespel kalla Lulu – ei teateroppsetjing av to skodespel opphavleg skrive av den tyske dramatikaren Frank Wedekind. Reed delte demoane av desse songane med medlemmene av Metallica for å bidra til å bringa «stykket til neste nivå», og gruppa gav «betydelege arrangementsbidrag» til materialet. David Fricke frå Rolling Stone høyrde minst to av songane frå prosjektet i juni 2011 - «Pumping Blood» og «Mistress Dread» - og skildra lyden deira som ei «rasande foreining av [Reeds] noir-klassiker frå 1973, Berlin og Metallica sitt Master of Puppets frå 1986.» Alle spor vart gjort tilgjengeleg for lytting på den offisielle Lou Reed & Metallica-nettsida før plata kom ut. Reed uttalte at «Alt er spelt inn live - vi stirar på kvarandre, speler». Innspelinga var til tider problematisk, og Lars Ulrich innrømde at Lou Reed på eit tidspunkt utfordra han til ein «gatekamp».
Singlar «The View» vart gjeve ut for strøyming på nettet i slutten av september 2011. I ei undersøking av reaksjonen i The New Zealand Herald på sporet og ein tidlegare utgjeven førehandsvising på 30 sekund frå same sporet, skreiv avisa at det var mykje negativ reaksjon frå fansen på nettet, og at songen hadde omtrent dobbelt så mange «liker ikkje» som «liker» på YouTube.] Ikkje alle reaksjonar på songen var negative; Rolling Stone gav «The View» 4 av 5 stjerner medan den same songen vart vurdert til 4,5 av 5 av Artist Direct og fekk positiv omtale av One Thirty BPM. Musikkvideoen til songen vart regissert av Darren Aronofsky, med kinematografi av Matthew Libatique og produsert av Scott Franklin gjennom Protozoa Pictures, produksjonsselskapet til han sjølv og Aronofsky. Opphavleg var det planlagt at Aronofsky skulle leia ein framføringsvideo for andre singelen frå albumet, «Iced Honey», men «då alle kom saman, vart det tydeleg at «The View» var vegen å gå.»
Mottaking
Lulu fekk polariserte meldingar frå kritikarane. Hos Metacritic, som tildeler ei normalisert vurdering av 100 til meldingar frå mainstream-kritikarar, fekk Lulu ein gjennomsnittleg poengsum på 45, basert på 31 meldingar. Den faste kritikaren Joseph Viney frå Sputnikmusic vurderte det til ein og ein halv av fem og kommenterte «Nedfallet frå dette kan få alvorlege konsekvensar. Mange menneske som allereie har plassert Metallica på det beste setet i huset på Last Chance Saloon har no tinga sin siste ordre. Det er verkeleg vanskeleg å gjetta kva deira neste trekk vil vera. Når det gjeld Reed, er arva hans, uansett kva det betyr i tilfellet hans, sementert og dette vil ikkje ha nokon reell effekt på han.»
Pitchfork-kritikaren Stuart Berman tildelte albumet ei sjeldan rangering på 1,0, og skreiv «på trass av morsomheita som burde følgja her, er Lulu ein frustrerande edel fiasko. Fredig til det ekstreme, men utmattande keisam som eit resultat, er dei få interessante ideane på albumet strekt ut hinsides nyttepunktet og banka inn i underkasting.» Essayist og popkulturskribent Chuck Klosterman skreiv i meldinga si for nettstaden Grantland: «Viss Red Hot Chili Peppers akustisk spelte dei 12 verste Primus-songane for Starbucks, ville det framleis vera (litt) betre enn dette.» Kritikaren Julian Marszalek frå The Quietus gav plata ei veldig negativ melding, og kommenterte at «effekten er at Lou Reed rablar over nokre Metallica-demoer som aldri var meint for konsum.» Marszalek oppsummerte meldinga ved å indikere at tida brukt på å lytta til Lulu kunne vore brukt betre på å sjå graset veksa, «eller kanskje runke inn i ein sokk.» Vidare skreiv den mangeårige kritikaren Don Kaye, som tidlegare hadde forsvart det mykje utskjelte album til Metallica frå 2003. St. Anger, på Blabbermouth.net at «Lulu er ein katastrofal fiasko på nesten alle nivå, eit prosjekt som godt mogeleg kan gjera uopprettelig skade på karrieren til Metallica.»
I det britiske avantgarde-musikkmagasinet The Wire skreiv David Keenan «Metallicas ubøyelige sleggestil fungerer som det perfekte komplementet til Reeds visjon om medkjenslelaus kjærleik» og konkluderte med «mot alle odds, fungerer Lulu som den ultimate realiseringa av estetikke til Reed på Metal Machine Music, grusam vulgær, halvt forelska i kraft og smerte, men med eit knust, bankande hjarte i sentrum.» Uncut gav plata ei positiv melding, og peikte ut avslutningssporet «Junior Dad» for ros og kalla det «fantastisk» og «forbløffande», ei «perfekt avslutning på den mest ekstraordinære, lidenskapelege og rett og slett strålande plata som nokon av dei har laga på lenge.» NME, som gav plata sju av ti, roste ho som «ein overraskande triumf», og sa at «breidda og ambisjonen til plata må applauderast. Metallica har prestert langt utover det mange trudde dei var i stand til; dei improviserer fritt som Reed si musikalske tispe, medan dette for han markerer hans mest uvanlege innspeling sidan Metal Machine Music». The Telegraph gav Lulu tre stjerner av fem, og uttalte at sjølv om det var «utmattande, sjølv etter seinare Lou Reed-standardar», fekk kjensla av «hemma dårskap» og rein mangel på kommersialisme albumet til å kjennast «viktig».
Den tyske utgåva av Metal Hammer gav plata fire av sju stjerner. Reaksjonen til kritiakren, Metallica-biografen Joel McIver, var blanda. Ifølgje McIver hadde Lou Reed og Metallica laga eit «avantgarde-teatralsk» lydspor som «ikkje er lett å lytta til» og anbefalast for Lou Reed-fans. Likevel vil Metallica-fans «for det meste ignorera Lulu - og lytta til Master of Puppets». I ei melding med tittelen «Metallica and Lou Reeds 'Lulu' Is Actually Excellent», skreiv James Parker frå The Atlantic «Eg synest ikkje plata er drit. Faktisk elskar eg ho... Gi Lulu ein sjanse. Gi ho ein ny lytt. Gi det det Lou ville kalla ditt 'koagulerande hjarte', og du vil bli lønt.»
J.R. Moores frå Drowned In Sound gav albumet ein perfekt poengsum på 10 av 10, og roste albumet som «den nest største plata som nokon gong er laga i historia til den menneskelege trommehinna» etter Metal Machine Music. Meldinga vart misforstådd som ein spøk då forfattaren uttalte at kvart punkt han nemnde om Lulu er oppriktig; og sa at albumet er det mest interessante Metallica-albumet og med Lou Reed sine mest underhaldande tekstar.
I motsetning til andre kjelder, nådde Lulu nummer ni på The Wire si kritikarundersøking ved årsskiftet. Faktisk kommenterte Jennifer Lucy Allan frå The Wire om dei dårlege meldingane: «til sjuande og sist er reaksjonen på plata eit bevis på Lou Reed si evne til framleis å komma opp i nasa og under huda på sjølv dei mest fordomsfrie lyttarane. Han ler truleg hovudet av seg av det heile akkurat no.» Mattin skreiv i meldinga si av Lulu for Volcanic Tongue at han var samd då Lou Reed sa «Dette er den beste tingen nokon gong gjort av nokon» og han la til «Lulu er meir Lou Reed enn Lou Reed og det betyr heilt sikkert at dette er det beste nokon gong gjort av nokon.»
I eit stykke publisert på dagen då Reed døydde, skreiv Robert Christgau at Lulu «truleg ikkje fekk nok» «mazel tov» frå kritikarar.
Då Lou Reed posthumt vart innlmma i Rock and roll Hall of Fame i 2015 kunngjorde enka til Reed, Laurie Anderson at David Bowie hadde omtalt Lulu som Reeds «største verk». James Murphy frå LCD Soundsystem sa seinare at Bowie hadde fortalt han at Lulu var «noko av det beste som Lou har skrive. Folk gjer ein rask dom og dei lyttar ikkje.»
Svar på kritikk
Reed uttalte at Metallica-fansen trua med å skyta han på grunn av samarbeidet på Lulu. Som svar på dette og den generelle negative reaksjonen på albumet, kommenterte Reed: «Eg har ingen fans igjen. Etter Metal Machine Music (1975) flykta dei alle saman. Kven bryr seg? Eg er eigentleg med på dette for moro skuld.» Metallica-trommeslagaren Lars Ulrich noterte òg den negative reaksjonen på Lulu, og uttalte at han ikkje var overraska over kritikken, delvis fordi «I 1984, då hardcore Metallica-fans høyrde akustiske gitarar på «Fade to Black», vart det ein kjernefysisk samansmelting i heavy metal-miljøet» og notert òg at poesien til Reed «ikkje er for alle.» Når han snakka om dei negative reaksjonane, uttrykte frontmannen James Hetfield forståing for «redde menneske», som «skriv frå kjellaren til mora som dei framleis bur i», og sa at bandet trong «å spreia vengene våre» og prøva noko nytt, medan Reed uttalte at albumet er for «lesekunnige folk». Robert Trujillo snakka om albumet og sa: «Elsk det eller hat det, det var definitivt noko vi likte og som vi omfamna.»
Etter Reed døydde skreiv Ulrich følgjande om Lulu i The Guardian: «Eg spelte plata for barna mine i går i bilen, og ho høyrdest like relevant og meir intens ut enn nokon gong; det høyrdest utruleg potent ut, veldig levande og impulsivt ... Om 25 år vil du ha millionar av menneske som hevdar at dei eigde plata eller elska ho då ho kom ut, sjølvsagt vil ingen av dei vera sanne. Eg trur ho kjem til å eldast godt – då eg spelte ho i går høyrdest det kjempebra ut. På nokre måtar er det nesten kulare at folk ikkje omfamna det, fordi det gjer det meir til vårt, det er prosjektet vårt, plata vår, og dette vart aldri laga for massane og massane tok det ikkje til seg. Det gjer det meir verdifullt for dei som var involvert.»
Sal I USA debuterte albumet som nummer 36 på Billboard 200 med eit sal den første veka på 13 000 eksemplar. Dette gjorde han til den høgaste plasseringa til Reed sidan Sally Can't Dance, som nådde 10. plassen i 1974. Lulu debuterte på topp 10 på listene i åtte land.
Innhald
Medverkande
Musikarar Lou Reed – solovokal, Continuum, akustisk gitar James Hetfield – gitar, vokal Kirk Hammett – sologitar, rytmegitar på «Junior Dad» Robert Trujillo – bass Lars Ulrich – trommer
Andre medverkande Sarth Calhoun – elektronikk Jenny Scheinman – fiolin, bratsj, strykearrangement Gabe Witcher – fiolin Megan Gould – fiolin Ron Lawrence – bratsj Marika Hughes – cello Ulrich Maiss – cello på «Little Dog» og «Frustration»