Halsbandpekari (Dicotyles tajacu) er eit klovdyr og ein medlem av navlesvinfamilien Tayassuidae. Han er den einaste nolevande arten i slekta Dicotyles. Arten finst i tropiske og subtropiske delar av Amerika.
Skildring
Halsbandpekarien er 51 til 61 cm høg ved skuldra og om lag 1,0 til 1,5 meter lang. Han veg mellom 16 og 27 kg. Tannformelen er 2/3,1/1,3/3,3/3. Halsbandpekarien har små støyttenner som peikar nedover når dyret står oppreist. Han har slanke bein og ein kraftig, kompakt kropp. Halen er ofte skjult i den grove pelsen.
Dyret har ei muskkjertel på ryggen, nokre centimeter ovanfor halen. Når håra reiser seg i alarm, skil kjertelen automatisk ut ein sterk lukt som minner om lukta frå stinkdyr. Dette varslar dei andre medlemene i flokken. Peikariar gnir òg luktstoff på steinar og trestubbar for å merke territoriet sitt, og på kvarandre for å kjenne att individ i flokken.
Halsbandpekarien er eit dagaktivt dyr som lever i grupper på opptil 50 individ, vanlegvis seks til ni dyr. Han søv i hi, ofte under buskar eller i større rotsystem, men kan òg halde til i grotter, nedlagde gruver, gamle tunnelar i ørkenen eller mellom stammer og anna daudt trevirke.
Utbreiing og leveområde Halsbandpekarien er utbreidd over store delar av det tropiske og subtropiske Amerika, frå dei sørvestlege delane av USA til nordlege Argentina. Arten vart reintrodusert til Uruguay i 2017 etter å ha vore lokalt utdøydd der i om lag hundre år.
Den einaste øya i Karibia der arten høyrer naturleg heime, er Trinidad. Fram til relativt nyleg fanst han òg på Tobago, men der er han no svært sjeldan eller moglegvis borte som følgje av kraftig jakt.
Halsbandpekarien er svært tilpassingsdyktig og lever i mange ulike naturtypar, mellom anna ørkenar, tørre buskområde, tropiske og subtropiske grassletter, savanner, oversvømde grassletter, tørre lauvskogar og fleire andre habitat. Arten kan òg leve nær menneske så lenge det finst tilstrekkeleg dekning.
Peikariar finst i byar og jordbruksområde over store delar av utbreiingsområdet. Dei et ofte plantar i hagar og på dyrka mark. Særleg kjende bestandar finst i forstadene til Phoenix og Tucson i Arizona.
Økologi Halsbandpekarien vert ofte rekna som planteetar. Føda består vanlegvis av kaktusar, bønner frå mesquitetre, honning, frukter, bær, frø, røter, jordstenglar, knollar, løkar, palmenøtter, gras, annan grøn vegetasjon, sopp og insekt.
Likevel et han òg egg, slangar, larvar, fiskar, froskar, firfisler, daude fuglar og gnagarar dersom høvet byr seg. Trass i dette er dei viktigaste næringskjeldene agave og fikenkaktusar.
I område med menneske kan halsbandpekarien òg ete jordbruksvekstar og prydplantar, til dømes løkane til tulipanar.
Dei viktigaste naturlege fiendane er puma (Puma concolor), ulv (Canis lupus), prærieulv (Canis latrans), jaguar (Panthera onca), og truleg òg spisskrokodille (Crocodylus acutus) og ocelot (Leopardus pardalis).
Sjølv om halsbandpekarien vanlegvis unngår menneske og flyktar når han vert forstyrra, kan han forsvare seg med støyttennene dersom han vert skadd eller trengd opp i eit hjørne. Når han vert skremd, kan han sleppe ut den karakteristiske musk-lukta eller gje frå seg eit skarpt bjeff.
Galleri
Kjelder
Denne artikkelen er ei omsetjing av delar av artikkelen «Collared peccary» frå , den 30. september 2026
Bakgrunnsstoff
Kategori:Pattedyr i Nord-Amerika Kategori:Pattedyr i Mellom-Amerika Kategori:Pattedyr i Sør-Amerika