Големата турска војна (), наречена и Војна на Светата лига () — серија судири помеѓу Отоманското Царство и Светата лига составена од Светото Римско Царство, Полска-Литванија, Венеција, Русија и Хабсбуршка Унгарија. Интензивните борби започнале во 1683 година и завршиле со потпишувањето на Договорот од Карловци во 1699 година. Војната претставува пораз за Отоманското Царство, која за прв пат изгубила голема територија, во Унгарија и Полска-Литванија, како и дел од Западен Балкан. Војната била значајна и со тоа што првпат Русија се вклучила во сојуз со Западна Европа. мини|Северен Балкан во 1683 година, пред војната. Северозападниот дел е прикажан дека им припаѓа на Хабсбурзите, најголемиот дел од Балканот под Османлиите, а крајниот североисточен дел е полски. мини| Северен Балкан, по Договорот од Карловци .Хабсбуршка Монархија Французите не се приклучиле на Светата лига, бидејќи се согласиле да го обноват неформалниот француско-отомански сојуз во 1673 година, во замена Луј XIV да биде признат како заштитник на католиците во Отоманското Царство.
Првично, Луј XIV го искористил почетокот на војната за да ги прошири своите источни граници во војната со Шпанија, земајќи ги Луксембург и Стразбур. Меѓутоа, додека Светата лига постигнувала придобивки против Отоманското Царство, заземајќи го Белград до 1688 година, Французите почнале да се грижат дека нивните ривали од Хабсбург ќе станат премногу моќни и на крајот ќе се свртат кон Франција. Славната револуција била предмет на загриженост и за Французите, бидејќи Вилијам III бил поканет од англиските благородници да ја преземе контролата врз Англија како крал. Затоа, Французите го опседнале Филипсбург на 27 септември 1688 година, кршејќи го примирјето и ја активирале одвоената Деветгодишна војна, која ги ослободила Турците.
Како резултат на тоа, напредокот што го направила Светата лига заглавил, дозволувајќи им на Османлиите да го вратат Белград во 1690 година. Војната потоа паднала во ќор-сокак, а мирот бил склучен во 1699 година, кој започнал по Битката кај Сента во 1697 година, кога отоманскиот обид да ги врати изгубените поседи во Унгарија бил спречен од Светата лига.
Војната во голема мера се поклопила со Деветгодишната војна (1688–1697), која го зазела огромното мнозинство на вниманието на Хабсбурговците додека била активна. Во 1695 година, на пример, државите на Светото Римско Царство имаа 280.000 војници на терен, а Англија, Холандската Република и Шпанија придонеле со уште 156.000 во судирот против Франција. Од тие 280.000, само 74.000, или околу една четвртина, биле позиционирани против Османлиите; останатите се бореле со Франција.Peter Wilson, "German Armies: War and Politics, 1648-1806", 1998, p. 92. Севкупно, од 1683 до 1699 година, царските држави имале во просек 88.100 мажи кои се бореле против Турците, додека од 1689 до 1697 година, тие имале просечно 127.410 борци против Французите.Wilson 2016, p. 461.
Заднина (1667 — 1683)
По бунтот на Богдан Хмелницки, Царство Русија во 1654 година стекнало територии од Полско-литванската Заедницата (денес делови од Источна Украина), додека некои Козаци останале во југоисточниот дел на Заедницата. Нивниот водач, Петро Дорошенко, побарал заштита од Отоманското Царство и во 1667 година го нападнал полскиот командант Јован Собиески.
Султанот Мехмед IV, кој знаел дека Полско-литванската Заедница е ослабена поради внатрешните судири, во август 1672 година го нападнал Каменец Подолски, голем град на границата на Полско-литванската Заедница. Малата полска сила се спротивставила на опсадата на Каменец две недели, но потоа била принудена да се предаде. Полската армија била премала за да се спротивстави на османлиската инвазија и можела да постигне само некои помали тактички победи. По три месеци, Полјаците биле принудени да го потпишат договорот од Бучач со кој се согласиле да го отстапат Каменец, Подолија и да им платат данок на Османлиите. Кога веста за поразот и условите на договорот стигнале до Варшава, Сејмот одбил да плати данок и организирал голема војска под Собиески; последователно, Полјаците победиле во Битката кај Хотин (1673). По смртта на кралот Михаил во 1673 година, Собиески бил избран за крал на Полска. Четири години се обидувал да ги победи Османлиите, но без успех. Војната завршила на 17 октомври 1676 година со Договорот од Журавно во кој Турците ја задржале само контролата над Каменец Подолски. Овој турски напад, исто така, довел во 1676 година до почетокот на Руско-турските војни.
Преглед По неколку години мир, Отоманското Царство, охрабрено од успесите на западниот дел на Полско-литванската Заедница, ја нападнала Хабсбуршката Монархија. Османлиите за малку ќе ја освоиле Виена, но Јован III Собиески водел христијански сојуз кој ги поразил во Битката кај Виена (1683), запирајќи ја хегемонијата на Отоманското Царство во југоисточна Европа.
Новата Света лига била иницирана од папата Инокентиј XI и во неа биле вклучени Светото Римско Царство (на чело со Хабсбуршка Австрија), Полско-литванската Заедница и Венецијанската Република во 1684 година,Treasure, Geoffrey, The making of modern Europe, 1648–1780, (Methuen & Co Ltd., 1985), 614. на која и се придружила и Русија во 1686 година. Втората Мохачка битка (1687) претставувала голем пораз за султанот. Турците биле поуспешни на полскиот фронт и можеле да ја задржат Подолија за време на нивните битки со Заедницата.
Вклучувањето на Русија било првпат земјата формално да се приклучи на сојузот на европските сили. Ова било и почеток на серијата Руско-турски војни, од кои последната се одвила во текот на Првата светска војна. Како резултат на Кримскиот и Азовскиот поход, Русија ја зазела клучната отоманска тврдина Азов.
По одлучувачката битка кај Сента во 1697 година и помалите престрелки (како што е Битката кај Подхајци во 1698 година), Лигата победила во војната во 1699 година и го принудила Отоманското Царство да го потпише Договорот од Карловци .Sicker, Martin, The Islamic world in decline, (Praeger Publishers, 2001), 32. Османлиите и отстапиле поголем дел од Унгарија, Трансилванија и Славонија, како и делови од Хрватска, на Хабсбуршката Монархија, додека Подолија се вратила во Полска. Поголемиот дел од Далмација преминала во рацете на Венеција, заедно со Мореја (полуостровот Пелопонез), кој Османлиите повторно го освоиле во 1715 година и се вратиле со Договорот од Пажаревац од 1718 година.
Србија десно|мини| Мустафа II дошол на власт за време на војната, каде што лично командувал со Османлиската армија. Откако сојузничките христијански сили гоосвоиле Будим во 1686 година за време на Големата турска војна, Србите од Панонската рамнина (денешна Унгарија, регионот Славонија во денешна Хрватска, регионите Бачка и Банат во денешна Србија) се приклучиле на трупите на Хабсбуршката Монархија како посебни единици познати како Српска милиција. Србите, како доброволци, масовно се приклучиле на страната на Хабсбург. Во првата половина на 1688 година, хабсбуршката војска, заедно со единиците на српската милиција, ги зазеле Ѓула, Липова и Инеу од Отоманското Царство. По заземањето на Белград од Османлиите во 1688 година, Србите од териториите на југот на реките Сава и Дунав почнале да се приклучуваат на единиците на српската милиција.
Косово Косовскиот Албанец, римокатоличкиот бискуп и филозоф Петар Богдани се вратил на Балканот во март 1686 година и ги поминал следните години промовирајќи отпор кон војските на Отоманското Царство, особено во неговото родно Косово. Тој и неговиот викар Тома Распасани одиграле водечка улога во проавстриското движење во Косово за време на Големата турска војна. Тој приложил сила од 6.000 албански војници во австриската војска која пристигнала во Приштина и ја придружувала за да го заземе Призрен. Меѓутоа, таму, тој и голем дел од неговата војска ги сретнал уште еден подеднакво застрашувачки противник, чумата. Богдани се вратил во Приштина, но таму ѝ подлегнал на болеста на 6 декември 1689 година Неговиот внук, Ѓерѓ Богдани, во 1698 година пријавил дека посмртните останки на неговиот вујко подоцна биле ексхумирани од турски и татарски војници и ги нахраниле кучињата на средината на плоштадот во Приштина.
Поврзани војни Морејска војна
Венеција држела неколку острови во Егејското и Јонското Море, заедно со стратешки расположени тврдини по брегот на грчкото копно од расцепувањето на Византија по Четвртата крстоносна војна. Меѓутоа, со подемот на Османлиите, во текот на XVI и почетокот на XVII век, тие ги изгубиле повеќето од нив, како што се Кипар и Евбеја (Негропонте) од Турците. Помеѓу 1645 и 1669 година, Венецијанците и Османлиите воделе долга и скапа војна за последниот голем венецијански посед во Егејското Море, Крит. За време на оваа војна, венецијанскиот командант Франческо Морозини стапил во контакт со бунтовните Маниоти за заедничка кампања во Мореја. Во 1659 година, Морозини пристигнал во Мореја и заедно со Маниоти ја зазел Каламата. Меѓутоа, набргу потоа бил принуден да се врати на Крит, а потфатот на Пелопонез пропаднал.
Во 1683 година, избувнала нова војна помеѓу Хабсбуршката Монархија и Османлиите, при што голема отоманска војска напредувала кон Виена. Како одговор на ова, била формирана Света лига. Откако османлиската војска била поразена во Битката кај Виена, Венецијанците решиле да ја искористат можноста за слабеење на османлиската моќ и нејзиното одвраќање на Дунавскиот фронт за повторно да ги освојат нејзините изгубени територии во Егејското Море и Далмација. На 25 април 1684 година, била објавена војна на Османлиите.George Finlay, A History of Greece from its Conquest by the Romans to the Present Time, B.C. 146 to A.D. 1864, Vol. V: Greece under Othoman and Venetian Domination A.D. 1453 – 1821 (1877) pp. 205–206
Свесна дека ќе мора да се потпре на сопствените сили за успех, Венеција се подготвила за војната обезбедувајќи финансиска и воена помош со мажи и бродови од витезите од Малта, Војводството Савоја, Папските Држави и витезите на Св. Стефан. Покрај тоа, Венецијанците запишале голем број платеници од Италија и германските покраини, особено од Саксонија и Брауншвајг.
Операции во Јонското Море Во средината на јуни, венецијанската флота се преселила од Јадранското Море кон отоманските Јонски Острови кои. Првата цел бил островот Лефкада (Санта Маура), кој паднал по кратка опсада од 16 дена, на 6 август 1684 година. Венецијанците, потпомогнати од грчките нередовни сили, потоа преминале на копното и почнале да вршат напади на спротивниот брег на Акарнанија. Поголемиот дел од областа наскоро бил под венецијанска контрола, а падот на тврдините Превеза и Воница кон крајот на септември ги отстранило последните османлиски бастиони.Finlay, p. 209 Овие рани успеси биле важни за Венецијанците не само поради морални причини, туку затоа што тие ја обезбедиле нивната комуникација со Венеција, и им ја негирале на Османлиите можноста да им се закануваат на Јонските острови или да превезуваат војници преку Западна Грција до Пелопонез, и затоа што овие успеси ги поттикнувале самите Грци да соработуваат со нив против Османлиите.
Освојувањето на Мореја