Солунската бугарска католичка семинарија () била духовно-образовна установа на Бугарската гркокатоличка црква во Солун. Основана била во 1885 година во населбата Зејтинлик од страна на Конгрегацијата на мисијата (лазаристите), со цел да подготвува свештеници и учители за бугарските католици од византиски обред во Македонија и Одринска Тракија. Во текот на своето постоење претставувала главен образовен центар на бугарската католичка мисија во европскиот дел на Османлиското Царство.
Историја Основањето на семинаријата било поврзано со развојот на бугарското унијатско движење во втората половина на XIX век. Откако лазаристите ја презеле грижата за бугарската католичка мисија во Македонија, во Зејтинлик изградиле мисионерски комплекс кој опфаќал резиденција, училиште, интернат и духовна семинарија. Според Артур Друлез, првите години од работата на семинаријата (1885–1886) биле обележани со организациски и финансиски тешкотии, како и со формирањето на наставниот кадар. лево|мини|Емил Казо, директор на семинаријата во периодот од 1898 до 1914 година Во периодот 1886–1897 година семинаријата се развивала под раководство на неколку претпоставени на мисијата, меѓу кои Луј Дроаткур, Феликс Горлен, Казимир Ипер, Антоан Дестино и Бартелеми Бланкар. Во тој период установата се соочувала со финансиски проблеми, судири во рамките на бугарската унијатска заедница и спорови околу управувањето со Апостолскиот викаријат во Македонија.
Најзначајниот период од развојот на семинаријата бил за време на управувањето на Емил Казо, кој бил претпоставен на мисијата од 1897 до 1914 година. Тогаш биле проширени семинарските објекти во Зејтинлик, била подобрена организацијата на наставата и бил разгледуван проект за основање француско-бугарски колеџ. Истовремено, семинаријата служела како центар на пошироката католичка мисија, од која се координирала работата на унијатските парохии во Кукуш, Гевгелија, Ениџе Вардар и други места.
Настава мини|Ученици во семинаријата (1896)|лево Семинаријата обезбедувала образование за кандидати за свештенство на Бугарската гркокатоличка црква. Покрај богословските дисциплини, наставата вклучувала класични и современи јазици, црковна историја, литургика и други општообразовни предмети. Дел од воспитаниците подоцна работеле како свештеници, учители и катехети во бугарските католички општини во Македонија и Тракија.
Престанок на работата Балканските војни и Првата светска војна довеле до прекин на редовната работа на семинаријата. Во 1914 година дејноста на установата практично престанала, а имотните и правните прашања на мисијата останале нерешени уште повеќе децении. Според Друлез, ликвидацијата на мисијата и на нејзиниот имот во Зејтинлик траела сè до крајот на 1930-тите години.
Категорија:Османлиски Солун