„Есмералда“ — грандиозна опера во четири чина компонирана од Луиза Бертен. Либретото било напишано од Виктор Иго, кој го адаптирал од неговиот роман „Богородичната црква во Париз. Операта премиерно била изведена во Кралскиот театар за музика во Париз на 14 ноември 1836 година со Корнели Фалкон во главната улога. И покрај раскошната продукција, премиерата била неуспешна, а Есмералда“ се покажала како последна опера компонирана од Бертен, иако таа живеела уште 40 години.
Позадина мини|Кралскиот театар за музика во Париз каде Есмералда била премиерно изведена во 1836 година десно|мини|Виктор Иго, либретист на Есмералда, во портрет од 1832 година од Алфонс-Леон Ноел десно|мини|Хектор Берлиоз, кој ги надгледувал пробите, во портрет од Емил Сињол од 1832 година Делумно парализирана од раѓање и практично врзана за стол, Луиза Бертин била вид чудо од дете. Таа сликала, пишувала поезија и кога имала само 19 години ја компонирала својата прва опера, „Гај Манеринг“, за која го напишала и либретото врз основа на романот на Волтер Скот, познат како „Гај Манеринг или Астрологот“. Две од нејзините подоцнежни опери биле продуцирани во Опера-Комик, „Врколак“ (Le loup-garou) во 1827 година и „Фаусто“ во 1831 година (повторно со либрето од Бертин, овој пат адаптирано од драмата „Фауст“ од Јохан Волфганг фон Гете).
Иако многу од драмите и романите на Виктор Иго подоцна биле адаптирани како опери (на пр. Ернани, Руј Бла, Кралот се забавува, Анџело, Тиранинот од Падова, Мери Тјудор и Лукреција Борџија), „Есмералда“ била првото и единствено либрето што тој го напишал самиот во директна соработка со композиторот. Кратко откако ја завршил „Богородичната црква во Париз“ во 1830 година, Иго почнал да скицира оперска адаптација. Успехот на романот му донел многу понуди од композитори кои сакале да го претворат во опера, вклучувајќи ги Мејербер и Берлиоз. Тој ги одбил нивните предлози, но според сопругата на Иго, се предомислил поради неговото пријателство со семејството Бертен. Во септември 1832 година, додека Иго престојувал кај Бертен, Луиза, поддржана од нејзиниот татко Луј-Франсоа Бертен, го замолила за дозвола да создаде опера од делото. Тој веднаш започнал да работи на либрето, завршувајќи го по враќањето во Париз (и покрај возбудата од пробите за неговата драма „Кралот се забавува") и ѝ го испратил на Луиза првиот нацрт-ракопис на 30 октомври 1832 година.
Наводи
Извори
За понатамошно читање
Berlioz, Hector (20 November 1836). Review of La Esméralda (in French). Revue et gazette musicale de Paris, vol. 3, no. 47, pp. 409–411 Berlioz, Hector and Newman, Ernest (1932/1966). Memoirs of Hector Berlioz: from 1803 to 1865. Edited, annotated and English translation revised by Ernest Newman. Originally published by Alfred Knopf 1932, published in facsimile by Courier Dover Publications, 1966.
Надворешни врски
Autograph score of La Esmeralda: act 3 at the Bibliothèque nationale de France Vocal Score of La Esmeralda
Категорија:Опери Категорија:Опери на француски јазик Категорија:Статии со текст на италијански Категорија:Дела на Виктор Иго