„Историја на крстоносните војни“ е влијателно дело во историографијата на крстоносните војни напишано од Стивен Рансиман. Објавени се три тома во периодот 1951–1954 година (том I - Првата крстоносна војна и основањето на Кралството Ерусалим; том II - Кралството Ерусалим и Франкискиот Исток, 1100-1187; том III - Кралството Акра и подоцнежните крстоносни војни), вклучувајќи ги настаните што довеле до тие експедиции во Светата земја и обемна студија на примарни извори на грчки, латински, ерменски и арапски јазик.
Пристапот на Рансиман За време на првото објавување, книгата дала ново толкување на крстоносните војни. Рансиман ги претставил не како одбранбена војна на христијанството против заканата од исламска експанзија, туку како продолжение на деструктивните „варварски инвазии“ што довеле до падот на Рим. Понатаму, Рансиман ја вклучува и историјата на Византиската империја во својот опфат, поместувајќи го фокусот подалеку кон исток и во исто време ублажувајќи го „романтичниот“ поглед на крстоносните војни како херојски или витешки потфат.
Кога се појави првиот том во 1951 година, египетскиот историчар Азиз Атија забележал дека тоа е „наратив за настани од крстоносните војни, а не аналитичка студија и дискусија за проблемите“. Тој исто така забележал дека Рансиман немал целосен пристап до арапските текстови, туку се ограничил на извадоците пронајдени во европските изданија.
Дистрибуција и влијание Поради бројните прештампувања на делото, се смета за основно дело за проучување на крстоносните војни. Неговиот опсег го опфаќа муслиманското освојување на Сирија во почетокот на 7 век до падот на Акра во 1291 година, а подоцнежните поглавја опфаќаат сè до 1464 година, времето на папата Пиј II.
Заедно со „Крстоносните војни: Кратка историја“ од Џонатан Рајли-Смит, делото на Рансиман е едно од најчитаните дела за крстоносните војни.
Критики Пристапот на Рансиман, на почетокот имал значење во надминувањето на претерано романтичните погледи на крстоносните војни во 19 век, денеска се смета дека е претерано, прикажувајќи ги крстоносците како „простаци или варвари“."It is no exaggeration to say that Runciman single-handedly crafted the current popular concept of the crusades. The reasons for this are twofold. First, he was a learned man with a solid grasp of the chronicle sources. Second, and perhaps more important, he wrote beautifully. The picture of the crusades that Runciman painted owed much to current scholarship yet much more to Sir Walter Scott. Throughout his history Runciman portrayed the crusaders as simpletons or barbarians seeking salvation through the destruction of the sophisticated cultures of the east. In his famous "summing-up" of the crusades he concluded that "the Holy War in itself was nothing more than a long act of intolerance in the name of God, which is a sin against Holy Ghost.”
Томас Ф. Маден во 2002 година, го нарекол делото „ужасна историја, но сепак забавна“.Thomas F. Madden, “The Real History of the Crusades” .Crisis Magazine, April 1, 2002, 2. (accessed October 27, 2008). Се вели дека Рансиман ја прифатил субјективноста и бил склон кон полемики. Тој самиот изјавил дека „Историчарот мора да се обиде да ги додаде квалитетите на интуитивна симпатија и имагинативна перцепција на својата субјективна студија, без кои не може да се надева дека ќе ги разбере стравовите, аспирациите и убедувањата што ги биле во минатите генерации“. Сепак, неспорно е дека делото содржи вистинска наука и извршило големо влијание врз научниците образовани на Запад од 1950-тите до 1970-тите.
Наводи
Категорија:Книги за Блискиот Исток Категорија:Историски дела