мини|Слив на нарцис со светло синкаво-зелена глазура, Музеј на Националната палата. мини| Ру сад, со метален раб, Британски музеј. мини|Група во колекцијата Персивал Дејвид.
Ру керамика, Ју керамика, или "Ру официјална керамика" (кинески: 汝瓷) е познатa и исклучително ретка врста на кинеска керамика од династијата Сонг, произведена за царскиот двор во краток период околу 1100 година. Помалку од 100 цели парчиња се сочувани, иако постојат подоцнежни имитации кои не се целосно идентични со оригиналите. Повеќето имаат карактеристична бледа "јајце-шатка" сина глазура, "како синилото на небо во расчистување меѓу облаците по дожд" според средновековен познавач, инаку се недекорирани,и нивните бои варираат и достигнуваат до селадон зелена. Облиците вклучуваат садови, веројатно користени како мијалници за четки, чаши, шишиња со вино (карафи во современи термини), мали вазни и кадилници. Тие може да се сметаат како посебна форма на селадон керамика.
Ру керамика претставува една од Петте Големи Печки идентификувани од подоцнежните кинески писатели. Керамиката била резервирана за царскиот двор, со тоа што, според еден современ извор, само оние парчиња кои биле отфрлени стигнувале до поширок пазар. Изворот, Џоу Хуи, исто така вели дека глазурата содржела агат, и кога местото на печката било лоцирано во последниве децении, навистина било многу блиску до рударски места за ископување руда на агат, која во голема мера е составена од силициум диоксид, вообичаена компонента на керамичките глазури. Меѓутоа, експертите сега отфрлаат какво било влијание на агат во постигнувањето на бојата на Ру глазурата. Сината боја може да се должи на растворениот железен оксид со многу мала количина на титан диоксид.
Ру керамиката е можеби првата "официјална керамика" специјално нарачана од царскиот двор. Изгледа дека нивната нормална практика била да ги прегледуваат големите количини на "данок во керамика" дадени од провинциите кои произведувале керамика, ефективно како форма на данок. Дворот го задржувал она што го сакал и го прераспределувал остатокот како дел од нивните раскошни подароци за службеници, храмови и странски владетели, и можеби исто така продавал дел од тоа. Производството завршило кога, или кратко пред тоа, печките биле окупирани од напаѓачите кои ја собориле династијата Северен Сонг во 1120-тите, но керамиката останала позната и понатака многу барана.
На 3 октомври 2017 година, Ру сад за миење четки, долг 13 см, постави нова рекордна аукциска цена за кинеската керамика во Sotheby's Хонгконг, достигнувајќи 294,3 милиони HK $, скоро 38 милиони САД $.
Карактеристики мини| Комплет за чаша, музеј на Викторија и Алберт . мини|Одблиску “распукана“ глазура. Парчињата се главно прилично мали, за пиење, за употреба на работна маса, горење темјан или како мали контејнери. Има неколку овални "вазни за нарциси", што значи саксии за нарциси. Многу парчиња имаат суптилна распукана или напукната глазура, иако има некои докази дека најценети се оние без ова, и ефектот не бил намерен. Повеќето облици имаат „јасно дефиниран, малку испрскан раб на стапалото“. Многу малку парчиња имаат декорација, со „лесно импресиониран цветен дизајн“.
Глазурата која била нанесена во неколку слоеви, се протега преку рабовите на горниот и долниот дел од парчињата, за разлика од ривалскиот порцелан Динг садови, печени наопаку и затоа биле со груб, неглазиран раб, често покриен со метална лента. Наместо тоа, Ру садовите биле оддалечени од површината на печката со тоа што биле потпрени на три или пет мали потпори или запци, се претпоставува од метал, кои оставале мали неглазирани овални дамки наречени „сусамови семки“ на долната страна. Боите варираат и кинеските власти ги класифицираат како „ небесно-сина “, „бледо-сина“ и „јајце-сина“, во секој случај користејќи го кинескиот збор qīng , кој може да ги покрие и сините и зелените нијанси.
Оваа техника на глазирање „целосно“ се чини дека е измислена во печките Ру и ја зголеми сличноста на кермиката со жад, секогаш најпрестижниот материјал во кинеската уметност. Друг елемент во оваа сличност беше „густата нечиста текстура на глазура“, која е опишана како „како сало што се раствора и не тече“, Најпочитуваниот вид жад бил познат како „овчи маснотии“. мини|Сад, Музеј на Националната палата Испитувањето на ископаните фрагменти покажува дека печената глинена маса е светло сива, понекогаш споредувана со бојата на пепел од темјан. Иако според западните критериуми се смета за камен керамика (категорија која не се признава во традиционалното кинеско размислување), производите се печени на релативно ниска температура и се далеку од целосно витрифицирани, апсорбирајќи вода со „прилично висока“ стапка. Исто така, масата не е без недостатоци кога се испитува под зголемување. Бидејќи речиси целосно била покриена со глазура, овие проблеми не го намалиле квалитетот на производите. Некои авторитети забележуваат дека масата навистина може да се смета за земјена керамика, иако секогаш е класифицирана од западните автори како камена керамика, поради другите Северни Селадони со кои е поврзана, и во кинески термини како „печена на висока температура“, што обично се преведува како порцелан.
87-те парчиња наведени од Регина Крал во 2017 година се претставени со 20 различни форми. Најбројни од нив се тркалезни чинии за миење четки (33), со сите други садови за миење четки изнесуваат вкупно 38. Има 25 садови и 5 шишиња (или вазни) со различни форми, 6 базени за нарцис, и други парчиња што го сочинуваат остатокот.
Место на печка Група од над 15 печки во селото Кинглиангси, округот Баофенг, Хенан биле идентификувани како место каде што се произведувала Ру керамиката. Тие за прв пат биле идентификувани во 1950 година, , а во 1977 година, историчарот на керамичка уметност Је Жемин нашол остатоци на локацијата кои кога се анализирале се покажало дека се идентични со примерокот од Ру керамиката во Пекинг. Ова било потврдено кога локацијата била ископана, почнувајќи од 1987 година, при што главната печка и работилницата за „службена опрема“ биле откриени во 2000 година во шестата фаза од ископувањето.
Целокупната локација зафаќала 250.000 квадратни метри, „со печки густо распоредени насекаде“. Како што биле ископани, станало јасно дека тие исто така произведувале големи количини на други, помали предмети, вклучувајќи црни и тробојни предмети, а исто така и „значително количество врежани и засечени Ру садови со послаб квалитет“, што не било застапено меѓу сочуваните парчиња. Освен последните, овие други стилови вообичаено не би се нарекувале „Ру керамика“ и спаѓаат во опсегот на друга современа северна керамика.
Ископувањата исто така пронајдоа парчиња од „официјален“ квалитет, но во посложени форми од оние што се пронајдени меѓу преживеаните цели парчиња. Овие можеби биле пробни парчиња кои не биле пуштени во производство. Исто така, постојат парчиња украсени со конвенционални селадон техники, кои исто така не се пронајдени во целосно зачуваните примероци.
Запознавање мини|Сад за затоплување во облик на цвет со светло синкаво-зелена глазура, Музеј на Националната палата . мини|Три зеленикави чинии во Музејот во Шангај . Овој тип обично се опишува како садови за миење четки. Забележете ги 5-те ознаки „сусам-семе“ на превртената основа. Во 2012 година, белешката од каталогот на Sotheby's вели: „Иако точното време на производство на Ру керамика сè уште е под дебата, сите научници се согласуваат дека е направено само за екстремно краток период. Генерално се предлага простор од околу дваесет години, од 1086 до 1106 година, иако некои научници се расправаат за малку подолг период“. Претходно Џесика Росон мислеше дека периодот е „околу 1107 до 1125 година“. Шелаг Вајнкер вели дека периодот бил „околу 40 години“. Британскиот музеј вели „дваесет или можеби четириесет години помеѓу 1086 и 1106 или 1125 година“. Производството било само за време на владеењето на императорот Хуизонг (р. 1100–1125) и можеби неговиот претходник, Жезонг (р. 1085–1100). Се чини дека Хуиѕонг имал близок личен интерес за опремата.
Набргу откако Хуиѕонг абдицираше, периодот на Северниот Сонг бил завршен од освојувачи од север, а Хуиѕонг и неговиот наследник биле заробени во катастрофалните Џин-Сонг војни од 1120-тите. Помлад син на Хуиѕонг побегнал на југ и го основал Јужниот Сонг како царот Гаоѕонг (1127–1163), но печката Ру сега се наоѓала на непријателска територија, и производството на Ру керамика престанала, ако веќе не била престаната. Печките биле напуштени, а работниците се разотишле. Забележан е подарок од 16 парчиња на Гаозонг во 1151 година; прилично мала количина според империјалните стандарди, што укажува на нивната реткост. Истиот извор забележува дека кога во 1179 година остарениот пензиониран цар ја посетил градината, таму била поставена вазна Ру за да и се восхитува. На југ, форма на официјална Гуан керамика, повеќе зелена отколку сина, се чини дека дејствувала како прилично несоодветна замена за дворот.
Датумите на производство долго време биле збунувачки поради лажен пробен диск во Збирката на Персивал Дејвид. Станува збор за рамен кружен прстен со натпис во кој се тврди дека тоа е „првото пробно парче“, произведено под надзор на „заменик-министерот на Царскиот двор“ на 9 април 1107 година. Иако секогаш било гледано со големо сомневање од страна на многу научници, денес општо се прифаќа дека е лажен, веројатно од 20 век.
Колекции и имитација Се чини дека производите биле многу ретки дури и во време на нивното производство, и останале такви, како што велат различни кинески писатели. Царот Кианлонг (р. 1736–1795), страстен колекционер кој сигурно поседувал барем половина од преживеаните примери, го опишувал во песна „ретки како ѕвездите во зори“. Со текот на времето, нивната репутација станала речиси легендарна, иако многу од писателите кои ги фалеле можеби никогаш не виделе примери.
Меѓутоа, по Гуан керамиката, се чини дека немало сериозни обиди да се имитираат во Кина сè до 18 век, кога за време на императорот Јонгџенг (р. 1723–35) биле копирани во царска Џингдежен керамика, при што примерите од царската колекција биле испратени во Џингдежен за копирање. Овие биле познати како производи од „Ру-тип“. Царот Кианлонг напишал песни на неколку парчиња - во двете сетила, бидејќи ги врежал на основите. Едно од овие парчиња всушност била неодамнешна имитација направена за неговиот татко. Посебен фаворит бил садот за нарциси без пукнатини, сега во Тајпеј, каде што денес се наоѓаат неподигнатите поседи на Империјалната колекција, илустрирано погоре.
Имитацијата во корејската керамика започна набргу по производството на Ру керамиката, а корејските парчиња долго време честопати биле мешани со кинеските оригинали.
Колекции мини|Два чинии во колекцијата на Персивал Дејвид. Во 2012 година, Сотби идентификувал 79 индивидуални комплетни сочувани, и ревидираната листа од Регина Крал за следната продажба на Сотбиева Ру керамика во 2017 година го зголеми ова на 87; Музејот на Националната палата издал список во 2015 година со вкупно 90 дела во различни збирки низ светот, вклучувајќи и некои оштетени во пожар во 1923 година; Крал додала и одземала некои парчиња од ова. Сега има и многу фрагменти пронајдени на местото на печката.
Најголемите колекции, според листата на Крал и Сотби за 2017 година, биле:
21 парче во Националната палата музеј, Тајпеј 17 во Британскиот музеј, Лондон (вклучувајќи ја и колекцијата Персивал Дејвид ) 17 во Музејот Палас, Пекинг 9 во Музејот во Шангај 2 во Националниот музеј на Кина, Пекинг 2 во музејот Röhsska, Гетеборг, Шведска со единечни парчиња во општинскиот уметнички музеј во Тијанџин ; Музеј на ориентална керамика, Осака ; Музеј на уметност во Хонгконг ; Музеј на уметност во Кливленд, Музеј на уметност во Филаделфија ; Музеј на уметност Сент Луис ; Музејот на Викторија и Алберт и Музејот Ашмолин, Оксфорд.
мини|Сад, Музеј на уметност во Кливленд
Наводи
Наводи
Gompertz, G.St.G.M., Chinese Celadon Wares, 1980 (2nd edn.), Faber & Faber,