Во едно проучување во западните општества, бездомниците имаат поголема преваленца на ментални болести во споредба со општата популација. Тие, исто така, имаат поголема веројатност да страдаат од алкохолизам и зависност од дрога. Се проценува дека 20-25% од бездомниците, во споредба со 6% од оние кои не се бездомници, имаат тешка ментална болест. Други проценуваат дека една третина од бездомниците имаат ментална болест. Во јануари 2015 година, најобемното истражување некогаш спроведено покажало дека 564.708 луѓе биле бездомници во одредена ноќ во САД. Во зависност од возрасната група за која станува збор и како се дефинира бездомништвото, консензусната проценка од 2014 година била дека, минимум, 25% од американските бездомници - 140.000 лица - биле сериозно ментално болни во секој даден момент во времето. 45% од бездомниците или 250.000 лица имале некаква ментална болест. Поголемиот дел биле означени како бездомници при годишни пребројувања. Да се биде хронично бездомник, исто така, значи дека луѓето со ментални болести имаат поголема веројатност да доживеат катастрофални здравствени кризи за кои е потребна медицинска интервенција или што резултира со институционализација во системот на кривичната правда. Поголемиот дел од бездомното население нема ментална болест. Иако не постои корелација помеѓу бездомништвото и менталното здравје, оние кои се занимаваат со бездомништво се борат со психолошки и емоционален стрес. Администрацијата за злоупотреба на супстанции и услуги за ментално здравје спровело студија и открило дека во 2010 година, 26,2 отсто од згрижените бездомници имале тешка ментална болест. мини|Најки и бездомници Проучувањата откриле дека постои корелација помеѓу бездомништвото и затворањето. Било откриено дека оние со ментална болест или проблеми со злоупотреба на супстанции биле затворени на поголема фреквенција од општото население. Фишер и Брејки ги идентификувале хронично ментално болните како еден од четирите главни подтипови на бездомници; другите се улични луѓе, хронични алкохоличари и ситуационо потресени.
Првиот документиран случај на психијатар кој се занимавал со прашањето на бездомништвото и менталното здравје бил од 1906 година од Карл Вилманс.
Историски контекст
САД Во Соединетите Американски Држави, постојат широки модели на реформи во историјата на психијатриската грижа за лица со ментална болест. Овие модели се категоризираат во три главни циклуси на реформи. Првиот препознаен циклус бил појавата на морален третман и азил, вториот се состои од движењето за ментална хигиена и психопатската (државна) болница, а најновиот циклус вклучува деинституционализација и ментално здравје во заедницата. Во написот кој се осврнува на историскиот развој и реформите во третманот на ментално болните, Џозеф Морисеј и Хауард Голдман ја признале сегашната регресија на јавната социјална помош за ментално болните популации. Тие конкретно навеле дека историските сили кои довеле до трансинституционализација на ментално болните од милостината во државните душевни болници во деветнаесеттиот и дваесеттиот век се сменети како последица на неодамнешните политики за деинституционализација.
Болници Во контекст на трансформирање на шемите за морален третман во текот на почетокот на 19 век, хуманитарниот фокус на јавната интервенција бил поврзан со основањето на психијатриски болнициArchived at Ghostarchive and the : за лекување на ментално болни. Идеологијата што се појавила во Европа се раширила во Америка, во форма на социјална реформација заснована на верувањето дека новите случаи на лудило може да се третираат со изолирање на болните во „мали, пасторални азили“ за хуман третман. Тие требало да комбинираат медицинска помош, работна терапија, активности за социјализација и верска поддршка, сето тоа во топла средина.
Во Америка, Friends Asylum (1817) и Hartford Retreat (1824) биле меѓу првите болници во приватниот сектор, но сепак јавните болници набрзо биле охрабрени, со Доротеа Дикс како еден од нејзините клучни лобисти. Ефективноста на болници била зависна од збир на структурни и надворешни услови, услови кои поборниците почнале да ги препознаваат дека не се остварливи да се одржат околу средината на 19 век. На пример, со пролиферацијата на имигрантите во текот на индустријализацијата, првичната намена на болниците како мали објекти се трансформирала во нивна актуелизирана употреба како „големи институции за чување“ во доцните 1840-ти. Пренатрупаноста сериозно го инхибира терапевтскиот капацитет, поттикнувајќи период на политичко преоценување за алтернативите на азилите околу 1870-тите. Законодавната цел на државните болници набргу ја исполнила улогата кон која општеството ги насочила; тие првенствено станале институции за заштита на заедницата, со третман секундарно.
Деинституционализација Кон крајот на Втората светска војна, приливот на војници дијагностицирани со „воена невроза“ поттикнало нов јавен интерес за грижата за заедницата. Дополнително на ова, низ јавната свест се раширил ставот дека психијатриските болници и државните болници ги влошуваат симптомите на ментална болест со тоа што се „инхерентно дехуманизирачки и антитерапевтски“. Кога психијатриските лекови како невролептиците го стабилизирале однесувањето и терапијата со средина се покажале ефикасни, државните болници почналеда ги отпуштаат пациентите, со надеж дека федералните програми и поддршката од заедницата ќе ги балансираат ефектите од институционализацијата. Понатаму, економската одговорност за хендикепираните лица почнала да се менува, бидејќи религиозните и непрофитните организации ја презеле улогата на обезбедување на основните потреби. Современите резултати на деинституционализацијата ја покажуваат дисонанцата меѓу очекувањата на политиката и актуелизираната реалност.
Центри за ментално здравје во заедницата Како одговор на недостатоците на деинституционализацијата, едно реформско движење го реформирал контекстот на хронично ментално болните во објективот на проблемите на јавното здравје и социјалната заштита. Креаторите на политиката намерно ги заобиколиле државните ментални болници со распределба на федералните средства директно на локалните агенции. На пример, Законот за центрите за ментално здравје на заедницата (CMHC) од 1963 година станал закон, „кој ја финансирал изградбата и екипирањето на стотици федерални центри за да обезбеди низа услуги, вклучувајќи делумна хоспитализација, итна помош, консултации и третмани“. И покрај напорите, новооснованите центри на заедницата „не успеале да ги задоволат потребите на акутни и хронични пациенти отпуштени во зголемен број од јавните болници“. Со намалената државна соработка и федералното финансирање за социјална помош, центрите на заедницата во суштина се покажале неспособни „да обезбедат многу основни програми и бенефиции“, што резултирало со пораст на бездомништвото и сиромашните, или недостаток на пристап до основните потреби. Се смета дека прекумерното потпирање на здравјето на заедницата „остави илјадници поранешни пациенти без покрив над главата или живеат во неквалитетни станови, честопати без третман, надзор или социјална поддршка“.Health And Homelessness: Evidence Of Failed Police Retrieved 20August 2023truths about deinstitutionalization, then and now Retrieved 20August 2023
Државни душевни болници Како што дебатите во врска со влошената улога на американските болници и психијатрија се засилувале кон крајот на векот, се појавиле нови реформи. Со основањето на Националниот комитет за ментална хигиена, биле создадени центри за акутен третман како психијатриски болници, психијатриски диспанзери и клиники за насочување на деца. Почнувајќи со Законот за државна грижа во Њујорк, државите почнале да преземаат целосна финансиска контрола за ментално болните, во обид да компензираат за лишувањата од болница. Помеѓу 1903 и 1950 година, бројот на пациенти во државните душевни болници се искачил од 150.000 на 512.000. Морисеј признал дека и покрај постојаниот проблем со хронични ментални болести, овие државни ментални болници можеле да обезбедат минимално ниво на нега. Претседателот на Соединетите Американски Држави, Џон Ф. Кенеди, го потпишал Законот за ментално здравје во заедницата, кој бил воведен за да обезбеди средства за установи во заедницата наместо пациентите да одат во државните болници. Неколку децении подоцна, откако Законот за ментално здравје во заедницата бил имплементиран, многу државни болници страдале и биле на работ на принудно затворање, што ги турнало пациентите во установите во заедницата. Затворањето на државните болници довело до пренатрупаност во објектите на заедницата и недостиг на поддршка, што довело до тоа пациентите да немаат пристап до медицинската помош што им била потребна.
Лични фактори
Невробиолошки детерминанти Менталното здравје на бездомните популации е значително полошо од општата популација, со преваленца на ментални нарушувања до четири пати поголема кај првата. Исто така, било откриено дека психопатологијата и злоупотребата на супстанции често постојат пред почетокот на бездомништвото, што го поддржува наодот дека менталните нарушувања се силен фактор на ризик за бездомништво. Тековните проблеми со менталните нарушувања како што се афективните и анксиозните растројства, злоупотребата на супстанции и шизофренијата биле покачени за бездомниците. Едно објаснување за бездомништвото вели дека менталната болест или злоупотребата на алкохол и дрога ги направило поединците неспособни да одржуваат трајно домување. Едно истражување понатаму наведува дека 10-20 проценти од популацијата бездомници имаат двојна дијагноза или коегзистенција на злоупотреба на супстанции и на друго тешко ментално нарушување. На пример, во Германија постои врска помеѓу зависноста од алкохол и шизофренијата кај бездомните популации.
Траума Постојат модели на биографско искуство кои се поврзани со последователни проблеми со менталното здравје и патишта до бездомништво. Мартенс навел дека пријавените искуства од детството, опишани како „чувство несакано во детството, негативни искуства од детството и општа несреќа во детството“ се смета дека станале „силни фактори на ризик“ за возрасни бездомници. На пример, Мартенс ја нагласува истакнатата димензија на семејната и станбената нестабилност, бидејќи ја опишува распространетоста на згрижување или групно сместување дома за адолесценти бездомници. Тој забележил дека „58% од адолесцентите бездомници доживеале некаков вид сместување надвор од дома, бегство или предвремено заминување од своите домови“. Покрај тоа, до 50% од адолесцентите бездомници пријавуваат искуство со физичко малтретирање, а речиси една третина пријавиле сексуална злоупотреба. Покрај семејните судири и злоупотреба, раната изложеност на фактори како сиромаштијата, нестабилноста во домувањето и употребата на алкохол и дрога ја зголемиле нечија ранливост кон бездомништво. Еднаш осиромашена, социјалната димензија на бездомништвото се манифестира од „долго изложување на деморализирачки односи и нееднакви можности“.
Траума и млади бездомници