Волубилис (; ) — делумно ископан берберско-римски град кој се наоѓа во Мароко, сместен во близина на градот Мекнес, кој можеби бил главен град на Кралството Мавретанија, барем од времето на кралот Јуба II. Пред Волубилис, главниот град на кралството можеби бил Гилда.
Градот бил изграден во плодна земјоделска област, и започнал да се развива од 3 век п.н.е. како берберска, потоа протокартагинска населба, пред да стане главен град на кралството Мавретанија. Брзо растел под римска власт од 1 век па наваму и се проширил на околу 42 хектари со 2,6 километри ѕидини. Градот добил голем број главни јавни згради во II век, вклучувајќи базилика, храм и триумфална порта. Неговиот просперитет, кој бил изведен главно од маслинарството, поттикнало изградба на многу убави градски куќи со големи мозаични подови.
Градот паднал во рацете на локалните племиња околу 285 година и никогаш не бил повторно освоен од Рим поради неговата оддалеченост и неодбранливост на југозападната граница на Римското Царство. Продолжил да се населува уште најмалку 700 години, прво како латинизирана христијанска заедница, а потоа како рана исламска населба. Во доцниот 8 век станал седиште на Идрис ибн Абдалах, основачот на династијата Идрисиди во Мароко. До 11 век Волубилис бил напуштен откако седиштето на власта било преместено во Фес. Голем дел од локалното население било префрлено во новиот град Мулај Идрис Зерхун, околу 5 километри оддалеченост од Волубилис.
Урнатините останале значително непроменети додека не биле опустошени од земјотрес во средината на 18 век и последователно ограбени од мароканските владетели кои биле во потрага на камен за изградба на Мекнес. Дури во вториот дел од 19 век, локалитетот дефинитивно бил идентификуван како античкиот град Волубилис. За време и по периодот на француското владеење над Мароко, околу половина од местото бил ископан, откривајќи многу убави мозаици, а некои од поистакнатите јавни згради и куќи со висок статус биле обновени или реконструирани. Денес е место за светско наследство на УНЕСКО, наведено како „исклучително добро сочуван пример на голем римски колонијален град на рабовите на царството“.
Име Потеклото на неговото име е непознато, но се смета дека можеби е латинизација на амазишкиот збор Валит, што значи олеандер, кој расте по страните на долината. Може да се гледа и како директен превод на името Амазиг доколку ова е поврзано со коренот влли што значи „вртење“.
Латинскиот речник го дава латинското значење на „volubilis“ како „ тоа [кое] се врти или (почесто) што се врти, се врти, се врти, кружи, се тркала. Зборот е спомнат во посланијата на Хорациј (I, 2, 43): („Тлее и ќе тече, се врти засекогаш.“) Во класичниот латински, „v“ во „volubilis“ се изговара како „w“, што го прави изговорот поблизок до современите арапски изговори.
Шарл-Јосеф Тисо (1828–1884) открил дека она што некои извори на арапски го нарекуваат „Каср Фараон“ (قصر فرعون Фараоновата палата) кореспондира со Волубилис. Овој термин се уште се користи во денешно време од локалното население, понекогаш скратено како لقصر Ел Ксар, што значи „Палатата".
Основање и римски период Градот Волубилис бил изграден на плитка падина под планината Зерхун, и се наоѓалч на гребенот над долината на Кумане (Куман), каде што се среќава со мала притока наречена Фертаса. Таа гледа на плодната алувијална рамнина северно од современиот град Мекнес. Областа околу Волубилис била населена барем уште од доцноатлантскиот неолит, пред околу 5.000 години; археолошките ископувања на локалитетот откриле неолитска керамика со дизајн споредлива со парчиња пронајдени во Иберија. До третиот век п.н.е., Картагинците имале присуство на ова место, како што било потврдено од остатоците од храмот на пунскиот бог Бал и наодите од керамика и камења испишани на феникиски јазик. мини|Пунска стела пронајдена во Волубилис Градот се наоѓал во рамките на кралството Мавретанија, кое станало римска клиентска држава по падот на Картагина во 146 година. п.н.е. Пунското влијание траело значително време потоа, бидејќи градските судии ја задржале картагинската титула суфет долго време по крајот на пунското владеење. Јуба II од Нумидија бил поставен на мавретанскиот престол од Август во 25 година п.н.е. и го свртел своето внимание кон изградба на кралска престолнина во Волубилис. Школуван во Рим и оженет со Клеопатра Селена II, ќерката на Марко Антониј и Клеопатра, Јуба и неговиот син Птоломеј биле темелно романизирани кралеви, иако од берберско потекло; нивната наклонетост кон римската уметност и архитектура јасно се одразила во дизајнот на градот. алт=Map of south-western Iberia and the far north-west of Africa with Roman roads and cities marked|лево|мини|200x200пкс| Карта на Мавретанија Тингитана ја покажува локацијата на градот Откако Клавдиј ја анектирал Мавретанија во 44 г н.е., градот значително се зголемил поради неговото богатство и просперитет, произлезени од плодните земјишта на покраината кои произведувале вредни извозни производи како жито, маслиново масло и диви животни за гладијаторски спектакли. На својот врв кон крајот на II век, Волубилис имал околу 20.000 жители – многу значително население за римски провинциски град – а околниот регион исто така бил добро населен, кој се проценува на над 50 вили откриени во околината. Градот бил споменат од географот од 1 век од нашата ера Помпониј Мела, кој го опишал во своето дело De situ orbis libri III како еден од „најбогатите градови, иако најбогатите меѓу малите“ во Мавретанија. Се споменува и од Плиниј Постариот, а Антониновиот план за патување од 2 век се однесува на неговата локација и го именува како Волубилис Колонија. Во неговото население доминирале романизирани Бербери. мини| Арката на Каракала (Триумфална капија) Градот останал лојален на Рим и покрај востанието во 40–44 година н.е., предводено од еден од ослободителот на Птоломеј, Едемон, и неговите жители биле наградени со грантови за државјанство и десетгодишно ослободување од даноци. Градот бил подигнат на статус на општина и неговиот систем на управување бил ремонтиран, при што суфетите во пунски стил биле заменети со годишно избрани думвири, или парови судии. Сепак, позицијата на градот секогаш била слаба; се наоѓал на југоисточниот раб на покраината, соочен со непријателски и сè помоќни берберски племиња. Прстен од пет тврдини сместени во современите населби Аин Шкор, Блед ел Гада, Сиди Муса, Сиди Саид и Блед Такуаррт (древна Токолосида) биле изградени за да се зацврсти одбраната на градот. Сиди Саид бил база за Cohors IV Gallorum equitata (IV галска коњичка група), помошна коњаничка единица од Галија, додека во Аин Шкор биле сместени шпанска и белгиска група. Сиди Муса била локација на група Партијци, а галската и сириската коњаница биле сместени во Тосколосида. Зголемените тензии во регионот кон крајот на II век го навеле царот Марко Аврелиј да нареди изградба на ѕидини долги 2,5 километри со осум порти и 40 кули. Волубилис бил попатно поврзан со Ликсус и Тингис (главен град на римската провинција Мавретанија Тингитана, современ Тангер), но немал врски кон исток со соседната провинција Мавретанија Цезариенсис, бидејќи територијата на племето Бербери Баквати лежела помеѓу нив. Еврејска заедница постоела во Волубилис во третиот век, како што е очигледно од неколку хебрејски, грчки и латински погребни натписи и светилки во облик на менора. Тоа е најјугозападната локација каде што е пронајден антички хебрејски натпис. мини|Мозаици во Волубилис Контролата на римската држава над градот завршила по хаосот од кризата во третиот век, кога царството речиси се распаднало бидејќи низа генерали ја презеле и изгубиле власта преку граѓански војни, државни удари и атентати. Околу 280 година, римското владеење пропаднало во поголемиот дел од Мавретанија и никогаш не било повторно воспоставено. Во 285 година, царот Диоклецијан го реорганизирал она што останало од покраината за да го задржи единствено крајбрежниот појас помеѓу Ликсус, Тингис и Септа (денешна Сеута). Иако римската војска била со седиште во Тингис, подоцна било одлучено дека едноставно ќе биде премногу скапо да се изврши повторно освојување на ранливиот пограничен регион. Меѓутоа, окупацијата на градот продолжила, бидејќи убавите мозаици како оној на трката со коли што ја воделе животни во Куќата на Венера не можеле да бидат создадени порано од четвртиот век. Крајот на римскиот град веројатно дошол во форма на земјотрес кон крајот на векот, кој закопал бројни бронзени статуи во урнатините од куќите.
По Римјаните Волубилис продолжил да биде населен со векови по крајот на римската контрола. Сигурно бил повторно освоен од Источното Римско Царство во шестиот и седмиот век, кога три христијански натписи се датирани според провинциската година. До моментот кога Арапите пристигнале во 708 година, името на градот било променето во Оуалила или Валили, и бил населен од Аврабите, берберско племе кое потекнувало од Либија. Голем дел од центарот на градот бил напуштен и бил претворен во гробишта, додека центарот на живеење се преселил југозападно од градот, каде што бил изграден нов ѕид за да го содржи скратениот римски град.
Волубилис останал главен град на регионот и во исламскиот период. На локалитетот биле пронајдени исламски монети кои датираат од 8 век, кои сведочат за доаѓањето на исламот во овој дел на Мароко. Тие се концентрирани надвор од градските ѕидини, што сугерира дека арапската населба останала различна од берберската населба. Овде Мулај Идрис ја основал династијата Идрисиди во Мароко во 787-88 година. Како директен потомок на исламскиот пророк Мухамед, тој побегнал во Мароко од Сирија по Битката кај Фах во 787 година. Тој бил прогласен за „имам“ во Волубилис, окупиран од Авраба, под водство на Исхак ибн Мохамад. Тој се оженил со Канза, од племето Авраба, и добил син, Идрис II, кој бил прогласен за имам во Волубилис. Тој, исто така, живеел надвор од ѕидините на градот, покрај бреговите на Вади Кумане, каде неодамна е ископан комплекс кој може да се идентификува со неговото седиште. Идрис I го освоил поголемиот дел од северно Мароко во текот на трите години од неговото владеење, основајќи го градот Фес. Бил убиен во Волубилис во 791 година по наредба на калифот од Багдад, Харун ел-Рашид. Потоа, Идрис II се преселил во Фес, кој му служел како нов главен град, лишувајќи го Волубилис од последните траги од политичко значење.
Муслиманска група позната како Рабеди, која се побунила во Кордоба во ел-Андалус (Андалусија во современа Шпанија), се преселила во Волубилис во 818 година Иако луѓето продолжиле да живеат во Волубилис уште неколку векови, градот веројатно бил речиси напуштен до 14 век. Лав Африканецот ги опишува неговите ѕидови и порти, како и гробницата на Идрис, чувана само од два или три замоци.Leo Africanus trad. A. Épaulard, I, p. 245 Неговото тело потоа било однесено во Мулај Идрис Зерхун, на 3 километри од местото, каде за него бил изграден голем мавзолеј. Името на градот било заборавено и локалното население го нарекол Ксар Фараун, или „Фараоновиот замок“, алудирајќи на легендата дека античките Египќани го изградиле. Како и да е, некои од нејзините згради останале да стојат, иако разурнати, сè до крајот на 17 век кога Мулај Исмаил го опустошил местото за да обезбеди градежен материјал за неговиот нов царски главен град Мекнес. Земјотресот во 1755 година предизвикал дополнително сериозно уништување. Меѓутоа, англискиот антиквар Џон Виндус го скицирал местото во 1722 година Во својата книга од 1725 година „Патување до Мекинес“, Виндус ја опишал сцената:Во посета на 95 години подоцна во 1820 година, откако земјотресот во 1755 година ги срамнил неколкуте згради што останале да стојат, Џејмс Греј Џексон напишал:Волтер Бартон Харис, писател за Тајмс, го посетил Волубилис за време на неговите патувања во Мароко помеѓу 1887 и 1889 година, откако местото било идентификувано од француските археолози, но пред да започнат сериозни ископувања или реставрации. Тој напишал:
Ископување, реставрација и список на УНЕСКО