Источна Франкија — кралство кое му припаднало на Лудвиг Германски со Верденскиот договор во 843 година. Тоа било претходник на Светото Римско Царство.

Поделбата исток-запад, наметната од германско-латинскиот јазичен расцеп, „постепено се зацврстил со создавањето на посебни кралства“,: "...division which gradually hardened into the establishment of separate kingdoms, notably East and West Francia, or what we can begin to call Germany and France." со тоа што Источна Франкија станала Кралство Германија, а Западна Франкија станала Кралство Франкија.: "Louis [the German's] kingship laid the foundations for an east Frankish kingdom that, in the eleventh century, was transformed into the medieval kingdom of Germany".

Терминологија Поимот orientalis Francia првично се однесувал на Франконија, а orientales Franci на нејзините жители, етнички Франки кои живеат источно од Рајна. Употребата на поимот во поширока смисла, за означување на источното кралство, било новина на дворот на Лудвиг Германски. Бидејќи Источна Франкија може да се поистоветува со старата Австразија, срцето на Франките, Лудвиговиот изборот на поимот укажува на неговите амбиции. За време на неговиот внук, Арнулф Корушки, терминологијата во голема мера била исфрлена и кралството, кога се нарекувало по име, било едноставно Франкија.Müller-Mertens 1999, 237.

Историја лево|мини|250x250пкс| Поделбата на Каролиншкото Царствоа со Верденскиот договор во 843 година. Од Histoire Et Géographie - атлас на генералот Видал-Лаблах, 1898 година. Во август 843 година, по три години граѓанска војна и по смртта на царот Лудвиг Побожниот на 20 јуни 840 година, Верденскиот договор го потпишале неговите тројца синови и наследници. Поделбата на земјите главно се засновала по реките Меза, Шелда, Сана и Рона. Додека најстариот син Лотар I ја задржал царската титула и кралството Средна Франкија, Карло Ќелавиот ја добил Западна Франкија, а Лудвиг Германски го добил источниот дел од земјите каде што најмногу се зборувало германски: Војводството Саксонија, Австразија, Алеманија, Војводството Баварија и Каринтскиот марш.

Современиот источнофранцуски Annales Fuldenses го опишува кралството како „поделено на три“ и дека Лудвиг „го добил источниот дел“.AF a. 843: in tres partes diviso ...Hludowicus quidem orientalem partem accepti. Западнофранкискиот Annales Bertiniani го опишува опфатот на Лудвиговите земји како: „кога се извршила поделбата, Лудвиг ја добил целата земја зад Рајна, а од оваа страна на Рајна градовите Спајер, Вормс и Мајнц со нивните окрузи“.AB a. 843: ubi distributis portionibus, Hludowicus ultra Rhenum omnia, citra Rhenum vero Nemetum, Vangium et Moguntiam civitates pagosque sortitus est. The cities are Speyer, Worms and Mainz. Кралството Западна Франкија му припаднала на помладиот полубрат на Луј, Чарлс Ќелавиот, а меѓу нивните домени кралството Централна Франкија, кое ја вклучуваше Италија, му беше дадено на нивниот постар брат, императорот Лотар I.

Додека Источна Франкија содржела околу една третина од традиционалната франка заднина на Австразија, остатокот главно се состоел од земји припоени кон Франкската империја помеѓу петтиот и осмиот век. Ова ги вклучувало војводствата Аламани, Баварија, Саксонија и Тирингија, како и северните и источните маршеви со Данците и Словените. Современиот хроничар Реџино од Прум напишал дека „различните народи“ ( diversae nationes populorum ) од источна Франкија, кои претежно зборуваат германски и словенски јазици, можат „да се разликуваат еден од друг по раса, обичаи, јазик и закони“ ( genere moribus lingua legibus ) .

Кралство Регалијата на Каролиншката империја ја подели Луј Побожниот на неговата смртна постела меѓу неговите два верни синови, Чарлс Ќелавиот и Лотар. Луј Германецот, тогаш во бунт, не добил ниту еден од крунските накит или литургиските книги поврзани со каролиншкото кралство. Така симболите и ритуалите на источнофранкското кралство биле создадени почнувајќи од нула.

Од рано, кралството Источна Франкија имаше поформализиран поим за кралски избори од Западна Франкија. Околу 900 година, за приватна публика била напишана литургија ( ордо ) за крунисување на крал, наречена рана германска ордо. Таа бараше од круната да го праша „назначениот принц“ ( princeps designatus ) дали е подготвен да ја брани црквата и народот, а потоа да се заврти и да го праша народот дали се подготвени да му бидат подложни на принцот и да ги почитуваат неговите закони . Вториот потоа извика: „ Фиат, фиат !“ (Нека биде! ), чин кој подоцна стана познат како „Исповед“. Ова е најраното познато ордо за крунисување со исповед во него, а подоцна било вклучено во влијателниот Pontificale Romano-Germanicum .

Во јуни 888 г Кралот Арнулф од Корушка свикал совет во Мајнц . Присутни беа тројца архиепископи на источното француско кралство - Вилберт од Келн, Литберт од Мајнц и Ратбод од Трир - и западнофранцуските архиепископи на Ремс ( Фулк ) и Руан (Јохан I), заедно со епископите на Бове и Нојон . Според Валтер Улман, присуството на Западните Франки се должи на „неплодната црковна мисла“ на Истокот, а соборот продолжил да ги усвојува западнофранкиските идеи за царската светост и помазание . Тоа беше „првата фаза во процесот на асимилација на двете половини од каролиншкото наследство“. На вториот црковен собор во Требур во 895 година, прелатите изјавиле дека Арнулф бил избран од Бога, а не од луѓе, а Арнулф за возврат се заколнал дека ќе ја брани црквата и нејзините привилегии против сите нејзини непријатели. Кога Арнулф починал во 899 г. , неговиот малолетен син Луј IV бил крунисан, но не и помазан и ставен под старателство на надбискупот Хат I од Мајнц . Крунисувањето на Луис беше прво во германската историја. Кога Луј умре на крајот на септември 911 година. , војводата Конрад I, тогаш војвода од Франконија, бил избран да го замени на 10 Ноември и тој стана првиот германски крал кој добил помазание.

Црква Трите основни услуги што манастирите можеле да му ги должат на суверенот во кралствата на Франките биле воена служба, годишна донација на пари или труд и молитви за кралското семејство и кралството. Збирно, тие беа познати под техничкиот термин servitium regis („служба на кралот“). Според доказите на Notitia de servitio monasteriorum, списокот на манастири и услугите што тие ги должеле, составен околу 817 година, товарот на воената и паричната служба бил потежок во западна Франкија отколку во источна Франкија. Само четири манастири наведени како „надвор од Рајна“ ( ултра Ренум ) ги должат овие услуги: Лорш, Шутерн, Мондзе и Тегернце .and n. 116.

Поврзано Франкија Каролинзи Карантанија

Наводи

Литература

Bernard Bachrach and David Bachrach. "Early Saxon Frontier Warfare: Henry I, Otto I, and Carolingian Military Institutions". Journal of Medieval Military History 10 (2012), 17–60.

John W. Bernhardt. Itinerant Kingship and Royal Monasteries in Early Medieval Germany, c. 936–1075. Cambridge Studies in Medieval Life and Thought, 21. Jim Bradbury. The Capetians: Kings of France, 987–1328. London: Hambledon Continuum, 2007.

Eric J. Goldberg. Struggle for Empire: Kingship and Conflict Under Louis the German, 817–876. Ithaca and London: Cornell University Press, 2006. Eckhard Müller-Mertens. "The Ottonians as Kings and Emperors". Timothy Reuter, ed. The New Cambridge Medieval History. Volume II: c.900–c.1024. Cambridge: Cambridge University Press, 1999. Timothy Reuter. "The Medieval German Sonderweg? The Empire and its Rulers in the Highe Middle Ages". In Kings nd Kingship in Medieval Europe, ed. Anne J. Duggan (London: 1993), 179–211. Timothy Reuter. "The Ottonian and Carolingian Tradition". In Medieval Polities and Modern Mentalities, ed. Janet L. Nelson (Cambridge: Cambridge University Press, 2006), 268–83. Susan Reynolds. Kingdoms and Communities in Western Europe, 900–1300. Oxford: Clarendon, 1997. Len Scales. The Shaping of German Identity: Authority and Crisis, 1245–1414. Cambridge: Cambridge University Press, 2012. Walter Ullmann. The Carolingian Renaissance and the Idea of Kingship. London: Methuen, 1969. Karl Ferdinand Werner. "Les nations et le sentiment national dans l'Europe médiévale". Revue Historique, 244:2 (1970), 285–304.

Категорија:Германија во средниот век