Ливингстон (руски: Смоленск,One-Sixth of the World – Putin Hands Out Special Assignment to Recover Old Names of Russian Lands. Vesti News, 29 April 2018Livingston Island. British Antarctic Territory Gazetteer. UK Antarctic Place-names Committee (Narrative fragment: “Ostrov Smolensk, so called by RAE after the Battle of Smolensk in 1812 (Bellingshausen, 1831a, sheet 62)”)) — антарктички остров кој се наоѓа во Јужниот Океан, како дел од Јужниот Шетландски Архипелаг, група антарктички острови северно од Антарктичкиот Полуостров. Островот бил првата земја откриена јужно од 60° јужна географска широчина во 1819 година, историски настан што го означил крајот на вековната потрага по митската Terra Australis Incognita и почетокот на истражувањето и искористувањето на вистинскиот Антарктик. Името Ливингстон, иако од непознато потекло, е добро воспоставено во меѓународна употреба од раните 1820-ти.
Географија врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/82/Renier Point.jpg/200px-Renier Point.jpg|лево|мини|200x200пкс| Рениер Поинт врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/42/Tangra-Great-Needle.jpg/200px-Tangra-Great-Needle.jpg|лево|мини|200x200пкс|Венецот Тангра Островот Ливингстон се наоѓа на Западен Антарктик, 110 километри северозападно од Рокмореловиот ’Рт на копното на Антарктикот, 809 километри југо-југоисточно од Хорновиот ’Рт во Јужна Америка, 796 километри југоисточно од островите Диего Рамирес (најјужната земја на Јужна Америка), 1.063 километри јужно од Фолкландските Острови, 1.571 километри југозападно од островите Јужна Џорџија и 3.040 километри од Јужниот Пол.L. Ivanov. General Geography and History of Livingston Island. In: Bulgarian Antarctic Research: A Synthesis. Eds. C. Pimpirev and N. Chipev. Sofia: St. Kliment Ohridski University Press, 2015. pp. 17–28.
Островот е дел од архипелагот на Јужните Шетландски Острови, синџир острови кој се протега во правец исток-североисток кон запад-југозапад во должина од 510 километри, и одвоен од блискиот Антарктички Полуостров со протокот Брансфилд и од Јужна Америка со Дрејковиот Премин. Јужните Шетландски Острови зафаќаат вкупна површина од (проценка од крајот на 20 век; сегашната бројка може да биде нешто помала од онаа поради промената на крајбрежјето), која ги опфаќа (од исток кон запад) единаесетте главни острови Кларенсов Остров, Слоновски Остров, Крал Џорџ, Нелсонов, Робертов, Гринич, Ливингстон, Дисепшен, Сноу, Лоу и Смитов Остров и голем број помали острови, островчиња и карпи.
Ливингстон е одделен од соседниот остров Гринич на исток со 3.3 километри широкиот теснец Мекфарлејн и од Снежниот остров на запад-југозапад до 5.9 километри широкиот Мортонов Теснец. Островот Дисепшен, сместен во теснецот Брансфилд, едвај 18 километри југозападно од Барнард Поинт, е активен вулкан кој последен пат еруптирал во 1967, 1969 и 1970 година Deception Island: Management Package. Measure 10 (2012) Annex. ATCM XXXV Final Report. Hobart, Australia, 2012 чија поплавена калдера ја формира 9.8 до 6.8 километри заштитеното пристаниште на Порт Фостер, навлезено преку единствен премин широк 540 метри. Постојат неколку изгаснати вулкани на самиот остров Ливингстон кои биле активни во кватернерниот период, како што се Резен Нол, Глинер Хајтс, Единбург Хил и Инот Поинт.S. Kraus, A. Kurbatov and M. Yates. Geochemical signatures of tephras from Quaternary Antarctic Peninsula volcanoes. Andean Geology 40 (2013) 1. pp. 1–40 врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/59/Fish8255 (28002281585).jpg/200px-Fish8255 (28002281585).jpg|мини|200x200пкс| Кејп Ширеф врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a5/Seracs-Tangra-Mountains.jpg/200px-Seracs-Tangra-Mountains.jpg|мини|200x200пкс| Сераков мраз Островот се протега на 73 километри од почетната точка на запад до точката Рение на исток, нејзината ширина варира од 5 километри помеѓу Јужниот Залив и Заливот „Херој“ до 36 километри помеѓу Ботев Поинт на југ и Вилијамс Поинт на север. Ливингстон е вториот по големина остров во архипелагот по Остртовот на Крал Џорџ, со површина од (проценка на почетокот на 21 век; сегашната бројка може да биде нешто помала поради промената на крајбрежјето).L. Ivanov. Antarctica: Livingston Island and Greenwich, Robert, Snow and Smith Islands. Scale 1:120000 topographic map. Troyan: Manfred Wörner Foundation, 2010. (First edition 2009. )L. Ivanov and N. Ivanova. The World of Antarctica. Generis Publishing, 2022. pp. 24–30, pp. 115–117. (2014 Bulgarian edition of the book)
Крајбрежјето е неправилно, со големи вдлабнатини како што се Саут Јужен Залив, Погрешен Залив, Залив на Месечината, Херојски Залив, Баркли, Њу Плимут, Осоговски Залив и Вокеров Залив, и полуострови како Херд (10 км долг), Рожен (9 км), Бургас (10.5 км), Варна (13 км), Јован Павле II (12.8 км) и Бајерс (15 км). Има многу островчиња и карпи кои лежат во околните води, особено во близина на северниот брег.
Ледените карпи, кои често се повлекуваат во последните децении откривајќи нови заливи, плажи, точки и помали острови, го формираат најголемиот дел од крајбрежјето. Освен полуостровот Бајерс без мраз и некои изолирани делови, површината на земјата е покриена со ледени куполи и висорамнини во централните и западните области и голем број долински ледници формирани од попланинскиот релјеф на источен Ливингстон. Одредени области на ледената капа, особено во близина на завршниците на ледникот или над поострите падини, се густо напукнати и речиси недостапни без специјализирана опрема. На друго место, површината е мазна, тврда и удобна за пешачење, скијање или возење со моторни санки. Сепак, опасноста од паѓање во некоја скриена пукнатина маскирана со снежен мост е секогаш присутна, вклучително и во често посетените и наводно добро познати локалитети. Долготрајните периоди на потопло време имаат тенденција да ги направат снежните мостови понестабилни и поопасни.
Типично за глациологијата на островот се видливите слоеви на пепел кои потекнуваат од вулканската активност на соседниот остров Дисепшен.J. López Martínez. Geología de la Antártida Occidental. Simposios T3. Salamanca: III Congreso Geológico de España y VIII Congreso Latinoamericano de Geología, 1992. pp. 271–282 Островот е домаќин и на неколку карпести ледници кои се состојат од остатоци од карпи замрзнати во мраз, како што се оние на ридот Нуша, Меккеј и Рениер Поинт.E. Serrano and J. López Martínez. Rock glaciers in the South Shetland Islands, Western Antarctica. Geomorphology 35 (2000) 1. pp. 145–162 врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/35/Sea-Lion-Tarn-2.jpg/200px-Sea-Lion-Tarn-2.jpg|лево|мини|200x200пкс| Тарн врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b5/Byers Peninsula, Rotch Dome.jpg/200px-Byers Peninsula, Rotch Dome.jpg|лево|мини|200x200пкс| Источниот дел на полуостров Бајерс Заедно со обемниот полуостров Бајерс () формирајќи го западниот крај на Ливингстон, делот од островот без мраз вклучува некои помали крајбрежни области во Ширфовиот ’Рт, Сидинс Поинт, Хана, Вилијамс, Полуостровот Херд и Полуостровот Рожен, како и падини во планинските масиви, и гребени и височини во источен Ливингстон кои се премногу вртоглави за да го задржат снегот. Во текот на летото во областите без мраз течат бројни потоци од топена вода, кои се протегаат од стотици метри до 4,5 км. Само полуостровот Бајерс има повеќе од 60 такви потоци и исто толку езера, особено езерото Миџ (587 на 112 метри, или 642 на 122 yd), Лимнополарното езеро и Базалтното Езеро.M. Toro, A. Camacho, C. Rochera, E. Rico, M. Bañón, E. Fernández-Valiente, E. Marco, A. Justel, M. Avendaño, Y. Ariosa, W. Vincent and A. Quesada. Limnological characteristics of the freshwater ecosystems of Byers Peninsula, Livingston Island in maritime Antarctica. Polar Biology 30 (2007). pp. 635–649 Неколку такви потоци, езера и езерца се наоѓаат во близина на бугарската и шпанската база на полуостровот Херд.
Главните планински формации на островот ги сочинуваат планините Тангра (32 км долги и 8,5 км широки, со планината Фризија која се издига на 1.700 метри AUSPOS Online GPS Processing Report: Job number #101306. Space Geodesy Analysis Centre, The National Mapping Division. Geoscience Australia, 22 December 2003. 5 pp.D. Gildea. Antarctica, Antarctic Peninsula, Livingston Island, South Shetland Islands, Second Ascent of Mt. Friesland and New Altitude. The American Alpine Journal 46 (2004) 78. pp. 329–331 ), Боулс Риџ (6,5 км должина со 822 метри надморска висина долга), Видински Височини (8 км, 604 м), Бурдик Риџ (773 метри височина), Мелнички гребен (696 метри) и Плиска (667 метри) во источниот дел на островот и Орјаховската височина (6 километри, 340 метри висина) и Доспеј Хајтс (6 километри, 265 метри). Локалниот леден релјеф е склон кон промени; во декември 2016 година, надморските височини на планината Фрисланд и врвот Свети Борис се 1.693 метри со 1.699 метри соодветно.D. Boyanov and N. Petkov. The Peaks of Tangra Mountains: Project Report Part Two 2016/17. Sofia, February 2017 (in Bulgarian) Според американскиот модел на референтна височина на Антарктикот со висока точност (REMA), планината Фрисланд е 8 метри повисока од Врвот Свети Борис.I.M. Howat, C. Porter, B.E. Smith, M.-J. Noh and P. Morin. The Reference Elevation Model of Antarctica. The Cryosphere 13, 2019. pp. 665–674 (Antarctic REMA Exlorer)
Првото искачување на врвот на островот, планината Фрисланд го направиле Каталонците Франсеск Сабат и Хорхе Енрике од базата Хуан Карлос I на 30 декември 1991 година D. Gildea. Mountaineering in Antarctica: complete guide: Travel guide. Primento and Editions Nevicata, 2015. 192 pp. Од другите значајни врвови на планините Тангра, Лјасковец (1.473 метри) за прв пат би освоен од Бугарите Љубомир Иванов и Дојчин Василев од Камп Академија на 14 декември 2004 година,Antarctica: Livingston Island. Climb Magazine, Issue 14. Kettering, UK, April 2006. pp. 89–91L. Ivanov. Livingston Island: Tangra Mountains, Komini Peak, west slope new rock route; Lyaskovets Peak, first ascent; Zograf Peak, first ascent; Vidin Heights, Melnik Peak, Melnik Ridge, first ascent. The American Alpine Journal, 2005. pp. 312–315 Врвот Голема игла (Врв Фалса Агуја, 1.679,5 метри) – од Бугарите Дојчин Бојанов, Николај Петков и Александар Шопов од Камп Академија на 8 јануари 2015 година, Св. Борис – од Бојанов и Петков од Камп Академија на 22 декември 2016 година, и Симеон (1.580 метри) – од Бојанов, Петков и Неделчо Хазарбасанов од Несебар Гап на 15 јануари 2017 година
Од природата на островот, капетанот Роберт Филдес во 1821 година напишал:
Клима врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/98/False-Bay-Storm.jpg/200px-False-Bay-Storm.jpg|мини|200x200пкс| Бура Климата на Ливингстон е поларна тундра според системот за класификација на климата Кепен-Гајгер. Климатските услови се под влијание на следните специфични фактори: местоположба на островот во најтесниот дел на Јужниот Океан (помалку од 600 км помеѓу Конвергенција на Антарктикот и Антарктичкиот Полуостров); релативно малата амплитуда на температурите на водата во околното море; локалниот релјеф вклучувајќи ги планините Тангра, еден од највисоките планински венци во архипелагот кој придонесува за обликување на локалната атмосферска циркулација; и ледената капа на островот.N. Chipev and K. Veltchev. Livingston Island: an Environment for Antarctic Life. In: Bulgarian Antarctic Research: Life Sciences. Vol. 1. Eds. S. Golovatch and L. Penev. Sofia: Pensoft Publishers, 1996. pp. 1–6 Температурата на површинскиот воздух се намалува со зголемување на надморската височина, која во внатрешноста на источниот остров Ливингстон достигнува 550 m кај централно сместениот јаз Ворнер и над 1400 г m на врвот на планините Тангра. врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/52/Sphinx-Tangra.jpg/200px-Sphinx-Tangra.jpg|лево|мини|200x200пкс| Врвот Лјасковец