Договорените мерки за зачувување на антарктичката фауна и флора — збир на мерки за заштита на животната средина кои биле прифатени на третиот Консултативен состанок на Антарктичкиот договор во Брисел во 1964 година. Договорените мерки биле формално на сила како дел од Антарктичкиот договор од 1982 до 2011 година, кога биле повлечени бидејќи принципите биле целосно заменети со подоцнежните договори како што е Протоколот за заштита на животната средина од 1991 година кон Антарктичкиот договор. Договорените мерки биле усвоени со цел да се продолжи меѓународната соработка во рамките на администрацијата на Антарктичкиот договор и да се промовира заштитата на природните еколошки системи на Антарктикот, истовремено овозможувајќи научно проучување и истражување.

Договорените мерки биле првите обиди според Договорот да се даде приоритет на зачувувањето на дивиот свет и заштитата на животната средина. Ова било потребно поради зголемениот човечки интерес за истражување, наука и риболов, кои извршиле притисок врз природната флора и фауна. Тие се покажале успешни и го воделе патот за построга заштита на животната средина во иднина.

Историја Интересите на Антарктикот во доцните 1940-ти се зголемувале, при што нациите се бореле за територија во регионот на Антарктичкиот Полуостров. Стравот од отворен судир од овие нации, како и стравот од вклучување на Антарктикот во Студената војна меѓу Соединетите Американски Држави и Советскиот Сојуз, довеле до првите расправи за антарктичката дипломатија и договори. Ова довело до преговори за Антарктичкиот договор во 1959 година во кои се состана Меѓународната програма за геофизичка година на Антарктикот за да разговара за научни трудови од 12 земји учеснички, во врска со науката и истражувањето на Антарктикот. Присутните 12 нации исто така биле членови на Научниот комитет за истражување на Антарктикот (НКИА) кој бил основан една година пред тоа во 1958 година. НКИА бил формулиран како меѓународно здружение на биолози и други научници заинтересирани за истражување на Антарктикот, и ги вклучил Аргентина, Австралија, Белгија, Чиле, Франција, Јапонија, Нов Зеланд, Норвешка, Јужна Африка, Обединетото Кралство, САД и СССР. Формирањето на НКИА и Антарктичкиот договор им овозможило на научниците да се залагаат за напорите и политиката за зачувување на Антарктикот, што довело до првите расправии за воспоставување на договорените мерки за зачувување на антарктичката фауна и флора.

Меѓународната програма на Антарктикот за геофизичка година претставува почеток на загриженоста за дивиот свет на Антарктикот, бидејќи напорите на геофизичките научници да го истражат Антарктикот се покажале дека ненамерно ѝ наштетуваат на флората и фауната на Антарктикот. Биолозите барале да се подигне свеста дека Антарктикот не е безживотна тундра, туку всушност има див свет кој е исклучително ранлив на човечко мешање. Секретарот на НКИА, Гордон Робин, објавил труд за колегата научник Роберт Керик во Билтен за да донесе дополнителна свест за барањето за зачувување на Антарктикот. Керик, заедно со други истакнати научници, Вилијам Џ.Л. Сладен, Роберт Фала, Карл Еклунд, Жан Превост и Роберт Кушман Марфи биле меѓу најгласните придонесувачи за позицијата на НКИА за конзервација.

Бидејќи сите овие научници биле специјализирани во областа на птиците, нивната прва акција за зачувување на Антарктикот се случила на Меѓународниот совет за заштита на птиците во 1960 година, во кој тие повикале конкретно за заштита на птиците на Антарктикот. По ова, НКИА продолжил да има голем глас во залагањето за зачувување на Антарктикот, при што Роберт Керик зборувал на четвртиот состанок на НКИА во 1960 година за да одговори на конкретните причини зошто е неопходно зачувувањето, како и да даде препораки за законодавство. По овие состаноци, НКИА им ги доставил на страните од Антарктичкиот договор со нивниот извештај и од таму започнале првите разговори за договорените мерки меѓу членките на Антарктичкиот договор.

Преговори врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c9/Antarctic Treaty Consultative Meeting 1961.jpg/260px-Antarctic Treaty Consultative Meeting 1961.jpg|мини|260x260пкс| Премиерот Менцис (лево) и министерот за морнарица, Џон Гортон (десно), во Парламентот во Канбера 1961 година, на првиот консултативен состанок на Антарктичкиот договор. Во јануари 1960 година, американскиот претставник за Договорот за Антарктикот, Пол Даниелс, побарал за зачувувањето да биде формално дискутирано на првиот Консултативен состанок на Антарктичкиот договор. По ова, учеството на САД се намалило, а британската влада била единствениот силен застапник за зачувување. Брајан Робертс од Министерството за надворешни работи започнал да повикува на посебна Конвенција за зачувување на Антарктикот. На првиот Консултативен состанок на Антарктичкиот договор во Канбера во 1961 година, страните се согласиле дека е потребен некаков облик на напори за зачувување и ја имплементирале Препораката I-VIII; многу широк сет на привремени насоки кои инкорпорирале голем дел од извештајот НКИА. По овој состанок, Робертс продолжил да се залага за официјален договор и подготвил целосна Конвенција за да им ја претстави на другите страни. На 6 јуни 1963 година сите групи се состанале за да разговараат за три позиционирани документи за конзервација: британскиот нацрт и одговорите на споменатиот нацрт од Чиле и Советскиот Сојуз. Во септември 1963 година, американските претставници објавиле свој нацрт насловен како „Договорени мерки“ наместо Конвенција, и ја вклучиле преамбулата од Советите и голем дел од британскиот нацрт со мали промени во специфичната терминологија. САД тврделе дека Мерките би биле подобри од посебна Конвенција бидејќи Мерките ќе потпаднат под надлежност на Антарктичкиот договор и ќе ги делат истите администрации.

На третиот Консултативен состанок на Антарктичкиот договор во Брисел во јуни 1964 година, договорените мерки биле донесени како Препорака VIII. И покрај тоа, биле потребни 18 години пред да бидат ефективни во 1982 година, откако Јапонија станала последната земја што ги потпишала. 12-те земји што требало да потпишат за мерките да бидат ефективни, се истите 12 кои го формулирале Научниот комитет за истражување на Антарктикот (НКИА); Аргентина, Австралија, Белгија, Чиле, Франција, Јапонија, Нов Зеланд, Норвешка, Јужна Африка, Обединетото Кралство, САД и Советскиот Сојуз. Во текот на 18-те години, страните се однесувале како мерките да се во сила, при што цел Антарктик се сметал за „Посебно заштитено подрачје“.

Резиме на договорените мерки Договорените мерки за зачувување на антарктичката фауна и флора се состоеле од четиринаесет членови, од кои четири биле само формални. Мерките се применуваат на копнени области јужно од географската широчина 60°S кои потпаѓаат под јурисдикција на Антарктичкиот договор. Во член I експлицитно било наведено дека тоа е со исклучок на областите на отворено море кои остануваат под меѓународното право. Првиот член, исто така, вклучувал одредби за да се обезбеди дека сите анекси на договорените мерки се сметаат за дел од самите мерки. Влада-учесничка може да биде изземена од овие Мерки само во „екстремни околности“, како што се потенцијални загуби на човечки животи или настан што може да ја загрози благосостојбата на големите бродови како што се бродови и авиони. Договорените мерки строго забранувале обид за убивање, повредување или заловување на автохтони цицачи или птици без дозвола во членот VI, а во членот VIII забранува возење возила и собирање автохтона флора без дозвола. Во двата случаи, дозволата би била обезбедена само со „привлечна научна цел“ и со уверување дека екологијата нема да биде загрозена од овие дејства. Дозволите за овие активности имале специфични услови и биле обезбедени само на владата учесничка во случај на ограничени количини храна за луѓе или кучиња, за научно истражување или за обезбедување примероци за образование. Членот VI, исто така, наложува дека дозволите треба да се ограничат по број од владите учеснички за да се осигура дека домородните видови нема да бидат убиени повеќе отколку што може природно да се компензира во текот на годината.

Договорените мерки, исто така, се зацртани да спречат штетно мешање на природните услови во член VII, и обезбедуваат детален список на активности кои се сметаат за штетни. Овие активности вклучуваат предизвикување гласни звуци во близина на дивиот свет, летање авиони премногу блиску до дивиот свет, дозволување на кучињата да трчаат слободно и прекумерно човечко вознемирување за време на периодите на размножување. Членот VI, исто така, наведува дека владите-учеснички мора да преземат соодветни активности за да се спречи загадувањето на водите. Најзабележително, договорените мерки ги назначиле сите применети области како „Посебно заштитени подрачја“ во член VIII, за да се нагласи ранливоста на домашната флора и фауна на Антарктикот. Дополнително, воведувањето на неавтохтона флора и фауна било забрането во член IX, освен ако не е поддржано со дозвола одобрена со Анекс В. Ова не ја вклучува флората и фауната увезени за употреба на храна, сè додека не ги загрозува екосистемите на Антарктикот. Овој дел, исто така, ја истакна улогата на секоја влада-учесничка во спречувањето на воведувањето на болеста, при што Анекс Д наведува листа на мерки на претпазливост за да се спречи тоа. Договорените мерки, исто така, воспоставиле рамка за владите-учеснички да комуницираат и споделуваат податоци за домашните птици и цицачи на Антарктикот во член XII. Ова вклучува информации за тоа колку броеви од секој вид биле убиени или заробени годишно со дозвола за употреба како храна или научна студија. Оваа комуникација обезбедила транспарентност и им овозможило на владите-учеснички да го одредат нивото на заштита на секој домороден вид потребен за заштита и зачувување на флората и фауната на Антарктикот.

Ратификација Конвенцијата била ратификувана и од членки чија ратификација е потребна за стапување во сила како и од други.

Следува список на земјите-членки: Земја Датум Потребни за влегување во сила Да Да Да Не Да Не Да Не Не Не Да Да Да Не Да Не Да Не Да Да Не

Други договори

Конвенција за зачувување на антарктичките фоки Договорените мерки за зачувување на антарктичката фауна и флора, покриваат само копнени области јужно од географската ширина 60°S, и затоа нема мерки за заштита на морето или лебдечкиот мраз. Ова е и покрај напорите на Роберт Керик и австралиската партија, кои силно се залагале да се вклучат во договорените мерки, за заштита на животните кои го поминуваат најголемиот дел од својот живот на мраз или во морињата околу Антарктикот. Ова прашање било поправено со потпишувањето на Конвенцијата за зачувување на антарктичките фоки во 1972 година и претставува првиот договор по Договорените мерки.

Конвенција за зачувување на морските живи ресурси на Антарктикот Во 1975 година, на Осмиот Консултативен состанок на Антарктичкиот договор, тие ја усвоиле Препораката VIII-10 за заштита на морскиот свет, кои биле исклучени од опсегот на договорените мерки. Ова прашање станало сè поитно поради обемните риболовни практики и прекумерниот риболов на антарктичкиот крил кој станал популарен во доцните 1960-ти до средината на 1970-тите. Во 1978 година тие одржале Конференција за зачувување на морските живи ресурси на Антарктикот што резултирало со потпишување на Конвенцијата за зачувување на морските живи ресурси на Антарктикот (CCAMLR) во 1980 година. Ова претставува првиот договор за зачувување во светот кој го штити екосистемот (морскиот живот) наместо поединечниот вид како фоките.

Билатерални договори