miniatura|180px| 55px 70px A Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) designa os Patrimonios da Humanidade de valor universal excepcional como patrimonio cultural ou patrimonio natural que propoñen os asinantes da Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO de 1972. O patrimonio cultural está composto por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e sitios (incluídos os sitios arqueolóxicos). Os elementos naturais (que constan de formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluídos os hábitats das especies ameazadas de animais e plantas) e os sitios naturais que son importantes desde o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural defínense como patrimonio natural. Omán aceptou a convención o 6 de outubro de 1981, polo que os seus sitios históricos poden ser incluídos na lista. Ten cinco sitios Patrimonio da Humanidade e outros sete sitios na lista provisional.

O primeiro sitio incluído na lista de Omán foi o Forte de Bahla en 1987, mentres que o máis recente foi a cidade antiga de Qalhat en 2018. Os cinco sitios están catalogados pola súa importancia cultural. O forte de Bahla incluíuse na lista en perigo en 1988 debido á degradación da estrutura. En 2004, despois da reconstrución, retirouse da lista de sitios en perigo. O Santuario do Órix Árabe, orixinalmente incluída na lista pola súa importancia natural en 1994, retirouse directamente da lista en 2007, sendo o primeiro Patrimonio da Humanidade en perder o seu status, xa que Omán reducira substancialmente a área protexida e comezara a extracción de petróleo, e debido á caída da poboación de órix. Omán formou parte do Comité do Patrimonio Mundial tres veces.

Sitios do Patrimonio Mundial A UNESCO enumera os sitios segundo dez criterios; cada entrada debe cumprir polo menos un dos criterios. Os criterios do I ao VI son culturais e os do VII ao X son naturais.

+ Sitios Patrimonio da Humanidade Sitio Imaxe Localización (gobernación) Ano de inclusión Datos da UNESCO DescriciónForte de Bahla 150px|alt=Un gran forte de ladrillos de barro con varias torres Ad Dakhiliyah 1987 433; IV (cultural) O gran forte de ladrillos de barro e o pequeno asentamento adxacente no oasis datan de finais da Idade Media, entre os séculos XII e XV, e construíronse pola tribo Banu Nebhan. Bahla foi o centro do Islam ibadí. O forte é un edificio anterior á pólvora con torres de vixía redondas e parapetos almenados. Debido ao deterioración da estrutura, o sitio incluíuse na lista en perigo en 1988. Tras a reconstrución, retirouse da lista de sitios en perigo en 2004.Sitios arqueolóxicos de Bat, Al-Khutm e Al-Ayn 150px|alt=Unha tumba circular antiga feita de pedra tallada Al Dhahirah 1988 434 III, IV (cultural) Este sitio comprende tres grupos de antigas necrópoles e asentamentos da Idade de Bronce temperá, no terceiro milenio a.C. Durante ese período, a zona foi importante para a extracción de cobre, que se exportaba a Mesopotamia e posiblemente ao val do Indo. As primeiras construcións son de ladrillo de barro, mentres que as posteriores están feitas con pedra tallada. As tumbas de diferentes períodos teñen diferentes estilos. Hai tumbas de colmea, túmulos de pedra seca, pequenas tumbas dunha soa cámara e tumbas elaboradas de varias cámaras. Imaxe dun montículo en Al-Ayn.Terra do incenso 150px|alt=Unha árbore de incenso nun deserto Dhofar 2000 1010; III, IV (cultural) O incenso, resina da árbore Boswellia sacra (na imaxe), foi un dos artigos de luxo máis importantes da Antigüidade clásica. Este sitio comprende Wadi Dawkah onde se recollía o incenso, un posto comercial e unha estación de subministración de caravanas en Shisr, e os portos de Khor Rori e Al-Baleed que estaban fortemente fortificados. Khor Rori comezou a decaer no século V, mentres que Al-Baleed perdeu o seu papel coa chegada do comercio europeo no século XV. O sitio catalogouse orixinalmente como A Ruta do Incenso, pero renomeouse ao seu nome actual en 2005.Sistemas de rega de Aflaj de Omán 150px|alt=Muros de pedra dunha canle de rega Ad Dakhiliyah, Al Batinah, Ash Sharqiyah Sur 2006 1207; V (cultural) Aflaj é un sistema de rega tradicional de Omán que se utiliza polo menos desde o ano 500. A auga subterránea ou de manancial recóllese e lévase a través dunha serie de canles subterráneas ou superficiais aos asentamentos para fins domésticos ou agrícolas. Os asentamentos pechados, fortes, pazos, torres de vixía e vivendas temporais empregados durante a colleita de dátiles configuran a paisaxe cultural que foi posible grazas ao rego desta terra desértica, doutro xeito áspera e moi seca. Hai arredor de 3.000 sistemas de "aflaj" en funcionamento en Omán que aínda proporcionan unha gran parte da auga utilizada no país. O Patrimonio da Humanidade comprende cinco sitios representativos, Falaj Daris aparece na imaxe. Cidade antiga de Qalhat 150px|alt=Ruínas dun mausoleo nun deserto Ash Sharqiyah Sur 2018 1537; I, III (cultural) Qalhat floreceu como capital secundaria do Reino de Ormuz entre os séculos XI e XVI. Foi un importante centro comercial de dátiles, cabalos árabes, perlas e incenso, con rutas comerciais que se estendían á India, China e África Oriental. A cidade foi atacada polos portugueses no século XVI e abandonada posteriormente. O sitio comprende os restos da cidade, as súas fortificacións e necrópoles. Mausoleo de Bibi Maryam na imaxe.

Lista provisional Ademais dos sitios inscritos na Lista do Patrimonio Mundial, os estados membros poden manter unha lista de sitios provisionais que poden considerar para a súa candidatura. As candidaturas para a Lista do Patrimonio Mundial só se aceptan se o sitio xa figuraba previamente na lista provisional. Omán enumera sete propiedades na súa lista provisional.

+ Sitios provisionais Sitio Imaxe Localización (gobernación) Ano de inclusión Criterios da UNESCO Descrición Os fortes de Rostaq e al-Hazm 150px|alt=Muros da fortaleza con palmeiras e unha cidade ao fondo Al Batinah Sur 1998 (cultural) Situado nun gran oasis, o forte de Rustaq data do período preislámico, cando era un importante mercado. Entre as adicións posteriores inclúense catro torres e muros exteriores (na imaxe). Consérvanse varias casas antigas, así como unha mesquita funeraria. O castelo de Al Hazm data do século XVIII. Construíuse baixo a dinastía Yaruba. É unha estrutura rectangular de dous andares cun estreito patio interior. Reserva Natural Proposta das Illas Al Hallaniyyat 150px|alt=Illa rochosa e árida con algúns barcos no mar Dhofar 2013 X (natural) As illas son áridas, con árbores escasas de Tamarix e Acacia. O mar circundante é rico en corais e alberga numerosas especies de peixes, así como golfiños e baleas. As praias de area son lugares importantes para que as tartarugas mariñas bobas e as tartarugas verdes poñan os seus ovos. Hai numerosas especies de aves, como o mascarado, a pardela de Audubon e o paxaro de bico vermello que aniñan nas illas xa que non hai depredadores. Reserva Natural Proposta de Bar al Hakman Al Wusta 2013 X (natural) A península de Bar al Hakman ten dunas de area, chaira de marea, bosques de mangleiros e hábitats mariños con praderías mariñas e arrecifes de coral. A zona é importante para as aves migratorias que se reúnen aquí no inverno en gran número, con 140 especies rexistradas. Tamén é importante para as tartarugas mariñas que poñen os seus ovos aquí. Reserva Natural da Montaña de Smahan Dhofar 2013 VII, X (natural) A reserva é a maior área protexida do país. O terreo accidentado comprende mesetas, canóns, wadis e escarpas. A zona alberga o leopardo árabe e a musaraña dhofar, especies en perigo crítico de extinción, así como a cabra montesa nubia, a gacela árabe e o caracal. Reserva Natural das Illas al Dimaniyyat 150px|alt=Illa rochosa e árida cun mastro de bandeira Mascate 2013 X (natural) As illas son importantes para as tartarugas carey e as tartarugas verdes que poñen os seus ovos alí. Hai numerosas especies de aves, como o paxaro tropical de bico vermello e diferentes especies de carráns que aniñan nas illas. O mar circundante alberga corais, serpes mariñas, tres especies de golfiños e baleas xibardo. Reserva de tartarugas de Ras al Had e o Patrimonio de Ras al Jinz 150px|alt=Praia con algúns barcos na auga Ash Sharqiyah Sur 2013 II, III, X (mixto) A reserva esténdese 45 km ao longo da costa e comprende praias de area e rochas, dúas lagoas e mangleiros. As praias son importantes zonas de aniñamento para as tartarugas verdes, con miles de visitas cada ano para poñer os seus ovos. Tamén hai restos arqueolóxicos na reserva, con tumbas e asentamentos desde principios do Holoceno ata a Idade de Ferro. Os achados inclúen obxectos orixinarios da India da Idade de Bronce. Paisaxe cultural de Bisya e Salut e os seus restos arqueolóxicos Ad Dakhiliyah 2014 II, III, IV, V, VI (cultural) A zona, situada no punto de encontro de dous wadi, conta con varios sitios arqueolóxicos da Idade de Bronce e da Idade de Ferro. Hai restos de asentamentos que xa se formaron no IV milenio a.C., cando a xente practicaba a agricultura, posible grazas ao rego. Tamén hai monumentos e numerosas tumbas de diferentes períodos. Os restos materiais indican que a xente comerciaba coas civilizacións de Mesopotamia, Irán e a Val do Indo.

Sitio eliminado + Patrimonio da Humanidade Sitio Imaxe Localización (gobernación) Ano de inclusión Datos da UNESCO Descrición Santuario do órix árabe 150px|alt=Un órix detrás dunha cerca, paisaxe desértica Al Wusta 1994 654; X (natural) O deserto, con flora diversa, incluíndo varias plantas endémicas, escolleuse como un dos sitios para a reintrodución do órix árabe, unha especie de antílope extinguida en estado salvaxe en 1972, e traída aquí en 1982. En 2007, o sitio retirouse directamente da lista (sen ser incluído previamente na lista en perigo) xa que Omán reducira substancialmente a área protexida e comezara a extracción de petróleo, e debido á diminución da poboación de órix.

Notas

Véxase tamén

Outros artigos Patrimonio da Humanidade por país

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Omán