thumb|280x280px|En verde, os trinta e cinco Estados nación signatarios da Acta de Helsinqui. A Conferencia sobre Seguridade e Cooperación en Europa (CSCE) ou Conferencia de Helsinqui tivo lugar en Helsinqui (Finlandia) durante varias sesións entre o 3 de xullo de 1973 e a decisiva terceira sesión do 30 de xullo ao 1 de agosto de 1975; entre os Estados Unidos de América, Canadá, a Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas e todos os Estados nación de Europa (incluíndo Turquía e excluíndo Albania e Andorra).
Culminou na acta final da Conferencia sobre Seguridade e Cooperación en Europa, tamén coñecido como Acta Final de Helsinqui, Acordos de Helsinqui ou Declaración de Helsinqui. Foi asinado por 35 países. É o punto de partida da Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa (OSCE). Non obstante, o acto non era vinculante xa que non tiña carácter de tratado.
A Conferencia tivo reunións posteriores, que tiveron lugar en Belgrado (4 de outubro de 1977 - 8 de marzo de 1978), Madrid (11 de novembro de 1980 - 9 de setembro de 1983) e Viena (4 de novembro de 1986 - 19 de xaneiro de 1989). O Cumio de París de 1990 pódese considerar o punto final da Conferencia, debido á desaparición do bloque do Leste.
Contido da Acta de Helsinqui Os principais puntos que figuran na Acta foron:
Igualdade soberana, respecto dos dereitos inherentes á soberanía Absterse de recorrer á ameaza ou ao uso da forza inviolabilidade das fronteiras Integridade territorial dos Estados Resolución de controversias por medios pacíficos Principio de non intervención nos asuntos internos dos Estados. Respecto dos dereitos humanos e das liberdades fundamentais Dereito á igualdade e dereito á autodeterminación dos pobos Cooperación entre Estados Cumprimento de boa fe das obrigas do dereito internacional público
Significado da Acta de Helsinqui thumb|esquerda|Reunión bilateral dos Estados Unidos e a URSS, cos presidentes Gerald Ford e Leonid Brezhnev, en xullo de 1975 No momento da sinatura, o documento foi visto tanto como un paso significativo para reducir as tensións da guerra fría (a chamada 'distensión'), como como un triunfo diplomático para a URSS, debido ás cláusulas de inviolabilidade das fronteiras nacionais e ao respecto integridade territorial, que recoñeceu por primeira vez as incorporacións territoriais da Unión Soviética en Europa do Leste despois da Segunda guerra mundial.
Non obstante, a parte dedicada aos dereitos humanos constituíu a base para o funcionamento do Grupo de Helsinqui en Moscova (en inglés: Moscow Helsinki Group), unha ONG independente creada para supervisar o cumprimento dos Acordos de Helsinqui. Desde 1996, o Grupo Helsinki de Moscova está dirixido por Liudmila Alekséyeva. O Grupo Helsinki expandiuse coa creación de varios comités rexionais, que finalmente formaron a Federación Internacional de Helsinqui e Human Rights Watch. Aínda que se supón que deben supervisar o cumprimento da Acta por parte de todos os seus asinantes, o foco da súa atención foi a súa aplicación na Unión Soviética e nos seus aliados do Pacto de Varsovia, dando apoio internacional aos grupos disidentes.
Albania negouse a participar na conferencia, co seu líder Enver Hoxha argumentando o seguinte:
Estados asinantes orixinais
Alemaña Occidental (RFA) Alemaña Oriental (RDA)
Aínda que Albania non foi un dos asinantes orixinais, converteuse en asinante en setembro de 1991.
Galería de imaxes
Notas
Véxase tamén
Ligazóns externas
Texto íntegro da Acta Final, Conferencia sobre Seguridade e Cooperación en Europa de 1975 Comisión de Helsinki (Helsinki Commission) dos Estados Unidos
Non se debe confundir con A Declaración de Helsinki de 1964, de contido científico, sobre os principios da experimentación humana.
Categoría:Tratados da guerra fría Categoría:1975