John Constable, nado en East Bergholt o 11 de xuño de 1776 e finado en Londres o 31 de marzo de 1837, foi un pintor inglés.
Traxectoria Primeiros anos John Constable foi o segundo fillo de Golding e Ann Constable. Golding era un muiñeiro rico con dous muíños e un membro moi destacado da súa comunidade. John asistiu a algunhas clases, aínda que basicamente foi autodidacta. A educación do seu irmán máis vello, que tiña unha certa discapacidade mental, centrouse en seguir os pasos do seu pai e, cando rematou a escola, comezou a traballar na empresa familiar, que o irmán máis novo finalmente asumiu.
Comezou a debuxar moi novo na súa vila baixo a influencia de John Dunthorne, un fontaneiro-vidreiro local, co que mantivo unha amizade toda a vida. En 1795, John Constable chegou a Londres para traballar como debuxante topográfico. Alí foi un esporádico alumno de John Thomas Smith, que en 1797 publicou Remarks on Rural Scenary. Non obstante, regresou á súa vila onde levou as contas do seu pai de 1797 a 1799. En 1797 fíxose amigo da familia Fisher, en cuxa casa de Salisbury estivo en varias ocasións. O máis vello dos Fisher, bispo de Salisbury, acabou por encargar unha vista da catedral. En 1799, impulsado polo seu primeiro mecenas, o duque de Dysart, convenceu o seu pai para que lle permitise estudar na Royal Academy de Londres. esquerda|miniatura|328x328px|The Vale of Dedham (1802) Entre os autores que máis o inspiraron durante este primeiro período están Thomas Gainsborough, Joshua Reynolds, Claude Lorrain, Peter Paul Rubens, Annibale Carracci e Jacob Ruysdael. En 1802 expuxo por primeira vez na Royal Academy. Despois exhibiu regularmente, progresando algo lentamente.
O mesmo ano da súa primeira exposición, rexeitou ser profesor de debuxo no Marlow Military College, xa que decidira converterse nun paisaxista profesional. Nestes primeiros anos dedicouse especialmente a traballar coa acuarela, o xis e o lapis, interesándose especialmente por debuxar, plasmando a sendas, as cabanas e as pontes das inmediacións. Aos poucos, a súa pintoresca visión da natureza deixou paso a unha pintura máis naturalista que se afastaba dos estereotipos. Daquela, xa tiña a práctica de pintar ao ar libre. Aínda que o seu pai o mantiña, para conseguir algo de diñeiro dedicouse ao retrato, copiando os clásicos, e á pintura relixiosa.
En 1802, Constable escribiu unha carta a John Dunthorne en que expresaba a súa determinación de converterse nun paisaxista profesional:
O seu estilo inicial tiña moitas calidades asociadas ao seu traballo maduro, incluída a frescura da luz, a cor e a textura, e revelaba a influencia compositiva dos vellos mestres que estudara, particularmente Claude Lorrain. Os temas habituais de Constable, escenas da vida cotiá ordinaria, pasaron de moda nunha época que buscaba visións máis románticas de paisaxes e ruínas salvaxes. Fixo viaxes ocasionais máis lonxe.
En 1803 expuxo cadros na Royal Academy e en abril pasou case un mes a bordo do barco East Indiaman Coutts cando visitaba os portos do sueste mentres navegaba de Londres a Deal antes de partir cara á China.
Constable está considerado un dos primeiros pintores de paisaxes ao ar libre; decidiu comezar a facelo en 1810. Entrou na rutina de pasar o inverno en Londres e pintar en East Bergholt no verán. En 1811 visitou por primeira vez a John Fisher e a súa familia en Salisbury, cidade cuxa catedral e paisaxe circundante inspiraron algúns das súas mellores obras.
En 1806 atopábase en Lake District, o que deu lugar a unha serie de acuarelas ao estilo de Thomas Girtin. Despois coñeceu o poeta Wordsworth. Díxolle ao seu amigo e biógrafo, Charles Leslie, que a soidade das montañas oprimía o seu espírito e Leslie escribiu:
esquerda|miniatura|390x390px|Wivenhoe Park, Essex (1816) Para chegar a fin de mes, Constable tamén se dedicaba ao retrato, o que lle resultaba aburrido, a pesar de facer moitos bos. Tamén pintou cadros relixiosos ocasionais pero, segundo John Walker, "non se pode esaxerar a incapacidade de Constable como pintor relixioso".
Outra fonte de ingresos foi a pintura de casas de campo. En 1816, o xeneral de división Francis Slater-Rebow encargoulle que pintase a súa casa de campo, Wivenhoe Park, en Essex. O xeneral tamén encargou unha pintura máis pequena do pavillón de pesca no recinto de Alresford Hall, que agora está na National Gallery of Victoria. Constable empregou o diñeiro destas comisións para a súa voda con Maria Bicknell.
En 1819 viaxou a Venecia e a Roma, cidades onde descubriu as paisaxes clasicistas de Claude Lorrain e as recreacións de Nicolas Poussin. Nese mesmo ano, foi nomeado membro asociado da Royal Academy. A partir deste momento frecuentou Hampstead, onde, nos anos 1821 e 1822, realizou unha serie de estudos de nubes sinalando a hora e data exactas da realización e, a miúdo, mesmo o tempo que ía. miniatura|347x347px|Retrato de Maria Bicknell, pintado por Constable en 1816. Matrimonio A partir de 1809, a súa amizade na infancia con Maria Elizabeth Bicknell converteuse nun amor profundo e mutuo. O seu matrimonio en 1816, cando Constable tiña corenta anos, foi rexeitado polo avó de Maria, o doutor Rhudde, reitor de East Bergholt. Consideraba os Constable como socialmente inferiores e ameazou a Maria con desherdala. O pai de Maria, Charles Bicknell, avogado do rei Xurxo IV e do Almirantado, mostrouse reticente a deixar que Maria renunciase á súa herdanza. Maria sinaloulle a John que un matrimonio sen un penique restaríalle calquera posibilidade de éxito na súa carrira na pintura. Golding e Ann Constable, aínda que aprobaban o matrimonio, non ofreceron ningunha oportunidade de apoiar o matrimonio ata que Constable estivese seguro financeiramente. Porén, despois de morreren os pais nunha rápida sucesión, Constable herdou unha quinta parte do negocio familiar. esquerda|miniatura|383x383px|Baía de Weymouth (c. 1816) Despois de cinco anos de oposición por parte do pai dela, o matrimonio de John e Maria en outubro de 1816 na igrexa de St Martin-in-the-Fields (con Fisher oficiando) foi seguido por un período na vigaría de Fisher e unha viaxe de lúa de mel pola costa sur. O mar en Weymouth e Brighton estimulou a Constable a desenvolver novas técnicas de cores brillantes e pinceladas vivas. Ao mesmo tempo, comezou a expresarse un maior rango emocional na súa arte.
Tres semanas antes do seu matrimonio, Constable revelou que comezara a traballar no seu proxecto máis ambicioso ata esa data.Tate: Flatford Mill Nunha carta a Maria Bicknell desde East Bergholt, escribiu:
A pintura era Flatford Mill (Scene on a Navigable River), que era o lenzo máis grande dunha escena de traballo no río Stour en que traballara ata ese momento e o máis grande que xamais completou en gran parte ao ar libre. A maior escala, o seu obxectivo non só era atraer máis atención nas exposicións da Royal Academy senón tamén, ao parecer, proxectar as súas ideas sobre a paisaxe a unha escala máis acorde cos logros dos paisaxistas clásicos que tanto admiraba. Aínda que Flatford Mill non puido atopar un comprador cando foi exposta na Royal Academy en 1817, a súa man de obra fina e intricada atraeu moitos eloxios, o que levou a Constable a pasar aos lenzos aínda máis grandes que seguiron a este.
John e Maria tiveron sete fillos. Foi un matrimonio excepcionalmente feliz, escurecido só pola mala saúde da muller. Nun intento de mellorala, dirixíronse a Brighton en 1824. Alí Constable estudou os cambios atmosféricos, o que el chamou "o clarescuro da natureza", é dicir, a gradación das sombras da luz natural.
As paisaxes monumentais Aínda que conseguiu obter ingresos pola pintura, non foi ata 1819 cando Constable vendeu o seu primeiro gran lenzo, The White Horse, descrito por Charles Robert Leslie como "o cadro máis importante que Constable pintou nunca".Sotheby’s: The White Horse O cadro (sen o marco) vendeuno polo seu prezo substancial de 100 guineas ao seu amigo John Fisher, proporcionando finalmente a Constable un nivel de liberdade financeira que nunca antes coñecera. The White Horse supuxo un importante punto de inflexión na carreira de Constable; o seu éxito levouno a ser elixido membro asociado da Royal AcademyTate: Constable’s ‘Six-Footers’ e deu lugar a unha serie de seis paisaxes monumentais que representaban narracións sobre o río Stour coñecidas como os "six-footers" (os de seis pés, pola súa escala). Vistas como "as paisaxes máis fortes producidas na Europa do século XIX", para moitos son as obras que definen a carreira do artista. A serie inclúe tamén Stratford Mill, 1820 (National Gallery), The Hay Wain, 1821 (National Gallery), View on the Stour near Dedham, 1822 (Huntington Library and Art Gallery); The Lock, 1824 (colección privada) e The Leaping Horse, 1825 (Royal Academy of Arts, Londres). miniatura|O carro de feo, 1821|390x390px O ano seguinte, expúxose o segundo cadro de seie pés, Stratford Mill. Un crítico describiuno como "un aspecto da natureza máis preciso que calquera imaxe que nunca vimos pintada por un inglés". A pintura foi un éxito, sendo o comprador de novo John Fisher, que a mercou por 100 guineas, un prezo que el mesmo considerou demasiado baixo. Fisher mercou o cadro ao seu avogado e amigo, John Pern Tinney. A Tinney encantoulle tanto que ofreceu a Constable outras 100 guineas para pintar un cadro complementario, unha oferta que o artista non aceptou.
En 1821, o seu cadro máis famoso The Hay Wain amosouse na Royal Academy. Aínda que non atopou un comprador, foi visto por algunhas persoas importantes da época, incluídos dous franceses, o artista Théodore Géricault e o escritor Charles Nodier. Segundo o pintor Eugène Delacroix, Géricault regresou a Francia "bastante atordado" pola pintura de Constable, mentres que Nodier suxeriu que os artistas franceses tamén deberían mirar a natureza en lugar de confiar en viaxes a Roma para inspirarse. Finalmente comprouno xunto con View on the Stour near Dedham o comerciante anglofrancés John Arrowsmith en 1824. Constable engadiu un pequeno cadro do peirao de Yarmouth ao acordo, por unha venda total de 250,18 libras esterlinas. Expuxéronse ambas as pinturas no Salón de París dese ano, causando sensación e O carro de feo recibiu unha medalla de ouro por parte de Carlos X. Os críticos acollérona con eloxios, considerándoa como un exemplo vangardista de representación naturalista da paisaxe. esquerda|miniatura|379x379px|A Boat Passing a Lock (1824) Sobre a cor de Constable, Delacroix escribiu no seu diario: "O que di aquí sobre o verde dos seus prados pódese aplicar a todos os tons". Delacroix repintou o fondo de Masacre de Scio de 1824 despois de ver as obras de Constable na Galería Arrowsmith, que, segundo dixo, lle fixera moito ben.
Diversas distraccións impediron que The Lock (A esclusa) se completase a tempo para a exposición de 1823, deixando A catedral de Salisbury, desde Bishop's Grounds, como a principal contribución do artista. Isto puido ocorrer despois de que Fisher enviase a Constable os cartos para a pintura, o que o axudou a afastarse das dificultades económicas e levouno a rematar a pintura. Entón, The Lock puido amosarse o ano seguinte con máis fanfarria e vendeuse por 150 guineas o primeiro día da exposición. The Lock é a única paisaxe vertical da serie Stour e o único dos "six-footers" do que Constable pintou máis dunha versión. Unha segunda versión agora coñecida como a "versión Foster" foi pintada en 1825 e gardada polo artista para enviar a exposicións. Unha terceira versión, coñecida como A Ship Passing a Lock (1826) está na colección da Royal Academy of Arts. The Leaping Horse foi o único da series que non se vendeu en vida do autor.
A partir dese momento foi un gran promotor da técnica de dividir as pinceladas para expresar as variacións da luz. Influíu significativamente en Delacroix, Géricault e nos pintores da escola de Barbizon, clave para o futuro nacemento do impresionismo.
Últimos anos