A música da China refírese á música do pobo chinés, que pode ser a música dos chineses han así como doutras minorías étnicas dentro da China continental. Tamén inclúe música producida por persoas de orixe chinesa nalgúns territorios fóra da China continental usando instrumentos tradicionais chineses ou no idioma chinés. Abarca unha gama moi diversa de música desde a tradicional ata a moderna.
Diferentes tipos de música rexistráronse en documentos históricos chineses dos primeiros períodos da civilización chinesa que, xunto con obxectos arqueolóxicos descubertos, proporcionaron evidencias dunha cultura musical ben desenvolvida xa na dinastía Zhou (1122 a. C. - 256 a. C.). A presenza da música na dinastía Zhou dá o ton ao desenvolvemento continuo da musicoloxía chinesa nas seguintes dinastías. Esta desenvolveuse en varias formas de música a través das sucesivas dinastías, producindo o rico patrimonio musical que forma parte da paisaxe cultural chinesa na actualidade. A música chinesa segue evolucionando nos tempos modernos e tamén xurdiron formas de música máis contemporáneas.
Historia miniatura| Músicos animados tocando unha frauta de bambú e un instrumento de punteo, cerámica chinesa, estatuas do período Han oriental (25-220 d.C.), Museo de Shanghai. Segundo as lendas, o fundador da música na mitoloxía chinesa foi Ling Lun quen, a petición do Emperador Amarelo para crear un sistema de música, fabricou frautas de bambú afinados cos sons dos paxaros incluído o fénix. Creouse un sistema musical de doce tons baseado nos tons das frautas de bambú, o primeiro destas frautas produciu o ton "campá amarela" (黃 鐘) e un conxunto de campás afinadas creáronse entón a partir das frautas.
Historia temperá miniatura|Unha frauta de óso de 9.000 anos de Henan.
A evidencia arqueolóxica indica que a cultura musical desenvolveuse na China dende un período moi temperán. Escavacións na aldea de Jiahu no condado de Wuyang, Henan, atoparon frautas de óso que datan de hai 9.000 anos, e instrumentos musicais de arxila chamados Xunduns 7.000 anos de antigüidade atopáronse nos sitios de Hemudu en Zhejiang e Banpo en Xi'an.
miniatura|Conxunto de campás de bronce chamadas bianzhong século V a. C. de Hubei.
Durante a dinastía Zhou, estableceuse un sistema formal de música da corte e cerimonial denominado máis tarde yayue (que significa "música elegante"). Hai que ter en conta que a palabra música (樂, yue) na antiga China tamén pode referirse á danza, xa que a música e a danza considerábanse parte integral do todo, e o seu significado tamén se pode estender á poesía e a outras formas de arte e rituais. A palabra "danza" (舞) tamén se refería á música, e cada baile debía ter unha peza musical asociada a ela. O conxunto de música máis importante da época foi a Danza musical das seis dinastías (六 代 樂舞) que se realizaba nos rituais da corte real. A música na Dinastía Zhou concibiuse como unha manifestación cosmolóxica do son da natureza integrada na orde binaria universal do yin e yang, e este concepto ten unha influencia duradeira no pensamento chinés posterior sobre a música. A música "correcta" segundo o concepto Zhou implicaría instrumentos que se correlacionan cos cinco elementos da natureza e traerían harmonía á natureza. Ao redor, ou antes, do século VII a. C. un sistema de xeración de tons e escala pentatónica derivouse dunha teoría do ciclo de quintas.
Os filósofos chineses adoptaron diferentes enfoques da música. Para Confucio, unha forma correcta de música é importante para o cultivo e o refinamento do individuo, e o sistema confuciano considera que a música formal yayue é moralmente edificante e o símbolo dun bo gobernante e goberno estable. Algunhas formas populares de música, porén, considerábanse corruptas desde o punto de vista confuciano. Mozi por outro lado condenou facer música e argumentou en Contra a música (非 樂) que a música é unha extravagancia indulxente que non ten ningún propósito útil e pode ser daniña. Segundo Mencius, un poderoso gobernante preguntoulle unha vez se era moral que el preferira a música popular á dos clásicos. A resposta foi que só importaba que o gobernante amara ós seus súbditos.
Na antiga China, o estado social dos músicos era moito máis baixo que o dos pintores, aínda que se consideraba que a música era fundamental para a harmonía e a lonxevidade do estado. Case tódolos emperadores tomaban en serio as cancións populares e enviaban oficiais a recoller cancións para rexistrar a cultura popular. Un dos libro clásicos confucianistas, o Clásico da poesía, contiña moitas cancións populares que datan do 800 a. C. ata aproximadamente o 400 a. C.
Da dinastía Qin á Qing miniatura|esquerda|Un mural da tumba de Xu Xianxiu en Taiyuan, provincia de Shanxi, datado en 571 d.C. durante a Dinastía Qi do Norte, que amosa a músicos masculinos da corte tocando instrumentos de corda, xa sexa o liuqin ou pipa, e unha muller tocando un konghou (arpa).
A Oficina de Música Imperial, establecida por primeira vez na Dinastía Qin (221-207 a. C.), expandiuse enormemente baixo o emperador Han Wudi (140-87 BC) e encargouse de supervisar a música da corte e a música militar e determinar que música folclórica sería recoñecida oficialmente. En dinastías posteriores, o desenvolvemento da música chinesa foi influenciado polas tradicións musicais de Asia Central, que tamén introduxeron elementos da música india.A History of Sino-Indian Relations: 1st Century A.D. to 7th Century A.D. by Yukteshwar Kumar. p.76 Journal of Music in China, Volume 4, p.4 Instrumentos de orixe asiática central como a pipa foron adoptados na China, a escala heptatónica india foi introducida no século VI por un músico de Kucha chamado Sujiva, aínda que a escala heptatónica foi posteriormente abandonada.India and China: Interactions through Buddhism and Diplomacy: A Collection of Essays by Professor Prabodh Chandra Bagchi . p.210 History of Civilizations of Central Asia editado pola Unesco
miniatura|500px|Media sección da dinastía Song (960–1279) versión do Night Revels of Han Xizai, o orixinal foi de Gu Hongzhong no período das Cinco Dinastías e os Dez Reinos (907–960);Patricia Ebrey (1999), Cambridge Illustrated History of China, Cambridge: Cambridge University Press, p. 148. as músicas do centro da imaxe están tocando frautas de bambú transversais e guan, e o músico está tocando un badado de madeira chamado paiban.
A música chinesa escrita máis antiga que existe é "Youlan" (幽蘭) ou a Orquídea Solitaria, composta durante o século VI ou VII, pero que tamén se atribuíu a Confucio. O primeiro florecimento importante ben documentado da música chinesa foi para o qin durante a dinastía Tang (618-907AD), aínda que se sabe que o qin tocábase desde antes da dinastía Han. Isto baséase na conxetura de que debido a que os exemplos gravados de música chinesa son cerimoniais, e se cre que as cerimonias nas que se empregaron existiron "quizais máis de mil anos antes de Cristo", as propias composicións musicais interpretáronse, incluso no ano 1000 a. C., exactamente da maneira prescrita polas fontes escritas no século VII d. C. (Baséase esta conxetura en que Van Aalst data o "Himno de entrada para o emperador" ó redor do ano 1000 a. C.)
miniatura|esquerda|Tres retrousos sobre o tema do Paso Yang, unha das grandes obras mestras Tang atopadas en Qinxue Rumen (1867) reproducida en qin. A través de dinastías sucesivas durante miles de anos, os músicos chineses desenvolveron unha gran variedade de diferentes instrumentos e estilos de execución. Unha ampla variedade destes instrumentos, como guzheng e dizi son autóctonos, aínda que moitos instrumentos musicais tradicionais populares foron introducidos dende Asia Central, como o erhu e a pipa.
A presenza da música europea na China apareceu xa en 1601 cando o sacerdote xesuíta Matteo Ricci presentou un Clavicordio á corte imperial Ming e adestrou a catro eunucos para tocalo.Jones. Andrew F. (2001). Yellow Music — CL: Media Culture and Colonial Modernity in the Chinese Jazz Age. Duke University Press. . Durante a era tardía da dinastía Qing, empezouse a sentir a influencia da música occidental.
Era da República da China (1912-1949) miniatura|Músico de rúa chinés cego, Pekín (1930). miniatura|esquerda|150px|As primeiras formas do himno "Marcha dos Voluntarios" de 1935 no xornal Denton Gazette. O Movemento da Nova Cultura das décadas de 1910 e 1920 produciu un grande interese duradeiro na música occidental. Varios músicos chineses regresaron de estudar no extraneiro para tocar música clásica occidental, compoñendo éxitos no sistema de notación musical occidental. O Kuomintang tratou de patrocinar adopcións de música moderna a través do Conservatorio de Música de Shanghai a pesar da crise política en curso. Filósofos culturais do século XX como Xiao Youmei, Cai Yuanpei, Feng Zikai e Wang Guangqi querían ver a música chinesa adaptada ó mellor nivel posible. Houbo moitas opinións diferentes sobre o mellor estándar.
As orquestras sinfónicas formáronse na maioría das cidades importantes e presentáronse ante unha ampla audiencia nas salas de concertos e na radio. Moitos dos intérpretes achegaron influenzas do jazz á música tradicional, engadindo xilófonos, saxofón e violín, entre outros instrumentos. Lü Wencheng, Qui Hechou, Yin Zizhong e He Dasha estiveron entre os intérpretes e compositores máis notables deste período.
En Shanghai, un xénero popular de música chamado shidaiqu xurdiu na década de 1920. Shidaiqu é unha fusión de música popular chinesa e occidental, e Li Jinhui é considerado o fundador do xénero. Cantantes populares deste xénero nas décadas de 1930 e 1940 incluían a Zhou Xuan, Li Xianglan e Yao Lee.
Despois do Forum Yan'an sobre literatura e arte de 1942, lanzouse unha campaña a grande escala nas áreas controladas polo Partido Comunista da China para adaptar a música folclórica para crear cancións revolucionarias para educar á maioría da poboación rural analfabeta nos obxectivos do partido. Reimprimíronse as formas musicais consideradas supersticiosas ou antirrevolucionarias e agregáronse harmonías e liñas de baixo ás cancións tradicionais. Un exemplo é The East Is Red, unha canción popular do norte de Shaanxi que foi adaptada a un himno nacionalista. De particular interese é o compositor, Xian Xinghai, que estivo activo durante este período, e compuso a Cantata do río Amarelo, que é a máis coñecida de todas as súas obras.
República Popular da China (1949-1990) A época dourada do shidaiqu e as Sete grandes estrelas cantantes chegaría ao seu fin cando o Partido Comunista denuncia a Música popular chinesa como música amarela (pornografía).Broughton, Simon. Ellingham, Mark. Trillo, Richard. (2000) World Music: The Rough Guide. Rough Guides Publishing Company. . Os maoístas consideraban a música pop como un declive da forma da arte na China continental. En 1949, o Kuomintang mudouse a Taiwán e estableceuse a República Popular da China. As cancións revolucionarias serían fortemente promovidas polo estado. Os maoístas, durante a Revolución cultural, promoveron a música revolucionaria como o único xénero aceptable. Debido á propaganda, este xénero superou moito a todos os demais e case chegou a definir a música chinesa continental. Este é aínda, dalgún xeito, un proceso continuo, pero algúns eruditos e músicos (chineses e outros) intentan revivir a música antiga.