Osmansko Carstvo je osnovao sultan Osman I 1299. Kada je sultan Mehmed II osvojio Konstantinopolj (današnji Istanbul) 1453, Osmansko Carstvo je preraslo u moćnu imperiju. Carstvo je dostiglo svoj vrhunac tokom vladavine Sulejmana Veličanstvenog u 16. stoljeću, prostirući se od Perzijskog zaliva na istoku do Mađarske na zapadu, i od Egipta na jugu do Kavkaza na sjeveru. Nakon poraza u bici kod Beča 1683, Carstvo je započelo sporo opadanje moći, što je kulminiralo porazom Osmanskog Carstva u Prvom svjetskom ratu. Carstvo se raspalo nakon završetka Prvog svjetskog rata 1918.
Uspon Osmanskog Carstva (1298 - 1453)
250px|mini|desno|Osmansko Carstvo na vrhuncu svoje moći, 1683. godine Osmansko Carstvo se prostiralo na teritoriji koja obuhvata 38 današnjih država: Alžir, Tunis, Libija, Egipat, Sudan, Jordan, Saudijska Arabija, Jemen, Ujedinjeni Arapski Emirati, Kuvajt, Bahrein, Katar, Oman, Palestina, Liban, Sirija, Irak, Kipar, Azerbejdžan, Armenija, Gruzija, Ukrajina, Moldavija, Rumunija, Bugarska, Grčka, Makedonija, Albanija, Crna Gora, Srbija, Bosna i Hercegovina, Hrvatska, Mađarska, Izrael i Turska. Osmanlijske vojne snage su privremeno okupirale teritorije današnjih država Irana, Rusije, Italije, Austrije, Češke, Slovačke, Poljske, Džibutija, Somalije i Malte.
Nestankom Seldžučkog Rumskog sultanata, Anadolija je bila podijeljena na nekoliko nezavisnih država, tzv. Gazi emirata. Do 1300. oslabljeno Bizantijsko Carstvo je izgubilo većinu svojih pokrajina u Anadoliji od strane deset Gazi emirata. Jednim od Gazi emirata je vladao Osman I (1258.Sultani: Osman Gazi Pristupljeno 29.9.2016. - 1326), osnivač Osmanskog Carstva. Osnivanje Osmanskog Carstva je izraženo kroz srednjevjekovnu priču poznatu kao "Osmanov san" u kojem je mladi Osman usnio da će stvoriti carstvo koje je prikazano kao drvo čiji su se korijeni proširili preko tri kontinenta i čije su grane pokrivale nebo.Lord Kinross, The Ottoman Centuries (Morrow Quill Publishers: New York, 1977) p. 24. Pristupljeno 29.9.2016. Prema njegovom snu, iz korijena su išle četiri rijeke (Tigris, Eufrat, Nil i Dunav). Osim toga, stabla u hladu su bila osunčana sa četiri planine (Kavkaz, Taurus, Atlas i Balkan).
U stoljeću nakon smrti Osmana I, Osmansko Carstvo se počelo širiti preko istočnog Mediterana i Balkana. Osmanov sin Orhan je osvojio grad Bursu 1324. stvorivši novu prestolnicu Osmanskog Carstva. Pad Burse je označio kraj Bizantijske vladavine nad sjeverozapadnom Anadolijom. Osmanlijska pobjeda na Kosovu 1389. je označila kraj Srpskog carstva, čime se otvorio put osmanlijskoj ekspanziji prema Evropi. Bitka kod Nikopolja 1396. se smatra posljednjim velikim križarskim pohodom koji nije uspio zaustaviti napredovanje Osmanskog Carstva. Nakon proširenja Osmanskog Carstva na Balkanu, osvajanje Carigrada je postalo ključni cilj. Carstvo je kontrolisalo sve bivše bizantijske zemlje koje okružuju grad, ali je Bizantijsko carstvo osjetilo privremeno olakšanje kada je Timurlenk napao Anadoliju u bici kod Ankare 1402. Tokom ove bitke, sultan Bajazid I je bio zarobljen što je Osmansko Carstvo dovelo do nemira. Carstvo je ušlo u građanski rat (1402 - 1413) u kojem su se Bajazidovi sinovi borili za nasljedstvo. Ovaj rat je završen pobjedom Mehmeda I koji je postao novi sultan obnavljajući snagu Osmanskog Carstva.
Tokom građanskog rata, dio osmanlijskih teritorija na Balkanu (Solun, Makedonija i Kosovo) su bili privremeno oduzeti, ali ih je ponovo zauzeo sultan Murat II između 1430. i 1440. Dana 10. novembra 1444, sultan Murat II je porazio ugarsku, poljsku i vlašku vojsku koju su predvodili Vladislav III i Janko Hunjadi u bici kod Varne.Bodnar, Edward W. Ciriaco d'Ancona e la crociata di Varna, nuove prospettive. Il Veltro 27, nos. 1–2 (1983): 235–51 Četiri godine kasnije, Janko Hunjadi je predvodio nove snage ugarske i vlaške vojske, ali je ponovo poražen od Murata II tokom Druge bitke na Kosovu 1448. Sin Murata II, Mehmed Osvajač, je reorganizovao državu i vojsku demonstrirajući svoju snagu osvajanjem Konstantinopolja 29. maja 1453. u 21. godini.
Procvat Osmanskog Carstva Ovaj period Osmanske historije može se podijeliti na dva različita perioda: period teritorijalnog, ekonomskog i kulturnog procvata prije 1566 i period relativne vojne i političke stagnacije.
Širenje i vrhunac (1453 - 1566) Osvajanjem Konstantinopolja 1453, sultan Mehmed II je uzdigao Osmansko Carstvo na rang najmoćnijeg carstva u jugoistočnoj Evropi i istočnom Mediteranu. Nakon osvajanja Konstantinopolja, Mehmed II se sastao sa poglavarom Pravoslavne crkve patrijarhom Genadijem II s kojim je potpisao sporazum u kojem je Pravoslavna crkva, u zamjenu da zadrži svoju autonomiju i zemljište, prihvatila Osmanlijsku vlast. Usljed loših odnosa između Bizantijskog carstva i Zapadne Evrope, Lukas Notaras je napisao čuvenu opasku: "Bolje sultanov turban nego kardinalov šešir".
Nakon proglašenja Konstantinopolja (današnji Istanbul) novom prijestolnicom Osmanskog Carstva 1453, Mehmed II je preuzeo titulu Rimskog cara (latinski: Caesar Romanus). Kako bi objedinio ovu titulu, pokrenuo je kampanju osvajanja Rima, glavnog grada nekadašnjeg Rimskog Carstva. Kako bi ispunio ovaj cilj, osvojio je Kraljevinu Bosnu i Mletačku Albaniju, a zatim je izvršio osmansku invaziju na Otranto i Apuliju 28. jula 1480. Nakon njegove smrti 3. maja 1481, odustalo se od daljnjeg širenja na Apeninskom poluostrvu i preostale osmanlijske snage su se povukle na Balkansko poluostrvo.
Tokom 15. i 16. stoljeća, Osmansko Carstvo je ušlo u dugo razdoblje osvajanja i širenja, proširujući svoje granice prema centralnoj Evropi i sjevernoj Africi. Osvajanja su vođena uz pomoć disciplinovane i inovativne osmanlijske vojske kojoj je pomagala jaka osmanlijska mornarica. Mornarica je također i štitila ključne pomorske trgovačke puteve od konkurentnih italijanskih država u Crnom, Jadranskom, Egejskom i Sredozemnom moru, i Portugala u Crvenom moru i Indijskom okeanu. Zbog kontrole glavnih kopnenih trgovačkih puteva između Evrope i Azije, Osmansko Carstvo je ekonomski procvjetalo.
Osmansko Carstvo je dalje napredovalo tokom vladavine posvećenih i efikasnih sultana. Sultan Selim I (1512 - 1520) je drastično proširio carstvo na istoku i jugu porazivši šaha Ismaila i Safavidsko carstvo u bici kod Čaldirana. Nakon toga je zauzeo Egipat stvorivši pomorsku prisutnost na Crvenom moru. Poslije ove osmanlijske ekspanzije, došlo je do suparništva između Osmanskog i Portugalskog Carstva kako bi postali dominantne sile u toj regiji. Selimov nasljednik, Sulejman Veličanstveni (1520 - 1566) je dodatno proširio Osmansko Carstvo. Nakon zauzimanja Beograda 1521, Sulejman je osvojio južne i centralne dijelove Kraljevine Ugarske. Nakon pobjede u Mohačkoj bici 1526. uspostavljena je osmanlijska vladavina na području današnje Mađarske i drugih centralnoevropskih teritorija (vidi Osmanlijsko-ugarski ratovi).
On je 1529. opkolio Beč, ali ga nije uspio osvojiti. Slijedeće godine je ponovo napao Beč, ali ga nije uspio osvojiti tokom opsade Kisega 97 kilometara južno od grada. U drugoj verziji događaja, komandant Nikola Jurišić je ponudio uslove za nominalnu predaju. Međutim, Sulejman se povukao zbog dolaska perioda kiše i nije nastavio kako je ranije planirao. Nakon osmanlijskih uspjeha 1543, Habsburški vladar Ferdinand I je službeno priznao osmanlijsku dominaciju u Mađarskoj 1547. Tokom vladavine Sulejmana I, Transilvanija, Vlaška i Moldavija su postale dio Osmanskog Carstva. Na istoku su osmanlije zauzele Bagdad od Safavidskog carstva 1535, stičući kontrolu nad Mezopotamijom i pomorski pristup Perzijskom zalivu. Do kraja Sulejmanove vladavine, broj stanovnika u carstvu je iznosio 15.000.000 ljudi.
Osmansko Carstvo je tokom vladavine Selima I i Sulejmana I postalo dominantna pomorska sila koja je kontrolisala veći dio Mediterana. Podvizi osmanlijskog admirala Hajrudina Barbarose, koji je komandovao mornaricom tokom vladavine Sulejmana I, su doveli do mnogih vojnih pobjeda nad hrišćanskom mornaricom. Važne pomorske pobjede Osmanskog Carstva u ovom periodu su bile bitka kod Preveza (1538), bitka kod Pontskih ostrva (1552), bitka kod Djerba (1560), osvajanje Alžira (1529) i Tunisa (1534), opsada Rodosa (1522), Tripolija (1551) i Nice (1543), invazija na Korziku (1553), Balearska ostrva (1558), zauzimanje Adena (1548), Maskata (1552) i Aceha (1567).
Sulejmanova politika proširenja širom Mediterana je zaustavljena na Malti 1565. Tokom duge ljetne opsade koja će kasnije biti poznata kao opsada Malte, osmanlijske snage od 50.000 ljudi su se borile protiv vitezova Hospitalaca i Malteškog garnizona od 6.000 ljudi. Tvrdoglavi otpor maltežana je doveo do kraja opsade u septembru. Neuspješna opsada Malte (Osmanlije su uspjeli za zauzmu ostrvo Gozo i luku svetog Elma) je bila drugi i posljednji poraz koji je doživio Sulejman I (umro je godinu dana kasnije). Bitka kod Lepanta 1571. (započeta nakon osmanlijskog zauzimanja Kipra 1570) je završila osmanlijsku pomorsku prevlast u Sredozemnom moru, uprkos činjenici da je velika osmanlijska flota izgrađena u veoma kratkom vremenu.
Opsada Nice (1543) i invazija na Korziku (1553) se desila zajedničkim poduhvatom snaga francuskog kralja Franje I i osmanlijskog sultana Sulejmana I, koji su bili pod komandom osmanlijskih admirala Hajrudina Barbarose i Turgut reisa. Mjesec dana prije početka opsade Nice, Francuska je podržala Osmanlije sa artiljerijskom jedinicom tokom osmanlijske opsade Esztergoma 1543. U tom periodu su Francuska i Osmansko Carstvo, pritisnuti željom Habsburške monarhije da se proširi u južnoj i centralnoj Evropi, postali saveznici. Ovaj vojni savez je kasnije proširen sa Kraljevinom Engleskom i Republikom Holandijom protiv Habsburške Španije, Italije i Habsburške Austrije. Tada je sultan odobrio Francuskoj pravo trgovine unutar carstva bez nameta oporezivanja. Od tada je Osmansko Carstvo bilo važan dio evropske političke sfere.
Kako bi napredovali u 16. stoljeću, osmanlijska pomorska superiornost je zaustavila rastuću moć Zapadne Evrope, posebno Portugala u Perzijskom zalivu, Indijskom okeanu i Molučkim ostrvima. Nakon blokiranja morskih puteva prema istoku i jugu, evropske sile su morale pronaći druge puteve za dopremu svile i začina u Evropu. Na kopnu, Osmansko Carstvo je bilo zaokupljeno ratovima protiv Austrije i Perzije. Istodobni rat na dvije suprotne strane carstva je uticao na resurse i logistiku održavanja linije snabdijevanja i komunikacije na ogromnoj udaljenosti. Na kraju se istodobni rat na istočnoj i zapadnoj strani carstva i prevlast na moru pokazao nemogućim.
Pobune i oživljavanje carstva (1566 - 1683) Tokom ovog perioda, efektivna vojna i birokratska struktura je bila prenapregnuta zbog loše vladavine slabih sultana. Ali i pored ovih teškoća, Osmansko Carstvo je ostalo velika ekspanzionistička sila do bitke kod Beča 1683, koja je označila kraj osmanlijske ekspanzije u Evropi. U to vrijeme, evropske države su pokrenule napore za suzbijanje osmanlijske kontrole nad tradicionalnim kopnenim trgovačkim putevima između istočne Azije i zapadne Evrope. Zapadnoevropske države su počele da izbjegavaju osmanlijske trgovačke puteve uspostavljajući sopstvene pomorske puteve prema Aziji zahvaljujući novim otkrićima na moru. Portugalski pronalazak rta dobre nade 1488. je pokrenuo niz osmanlijsko-portugalskih pomorskih ratova u Indijskom okeanu tokom 16. stoljeća. Ekonomski, ogroman priliv španskog srebra iz Novog svijeta je izazvao oštru devalvaciju osmanlijske valute i raširenu inflaciju. To je dovelo do ozbiljnih negativnih posljedica po sve slojeve osmanlijskog društva.