Зако́н Лапла́са — залежнасць капілярнага ціску ад міжфазнага паверхневага нацяжэння і сярэдняй крывізны паверхні ў дадзеным пункце; адзін з асноўных законаў капілярных з'яў.
Устаноўлены П. С. Лапласам у 1806.
Паводле закона Лапласа, перапад гідрастатычнага ціску (капілярны ціск) на паверхні падзелу дзвюх фаз (вадкасць — вадкасць, вадкасць — пара ці газ)
дзе — каэфіцыент паверхневага нацяжэння; і — радыусы крывізны двух узаемна перпендыкулярных нармальных сячэнняў паверхні ў дадзеным пункце (, калі меніск выпуклы, , калі меніск увагнуты).
Літаратура С. 134.
Катэгорыя:Гідрадынаміка Катэгорыя:Малекулярная фізіка