Моніка Сэміл Левінскі (; ) — амерыканская актывістка, мадэльер, сацыяльны псіхолаг і прадпрымальніца, асноўная ўдзельніца грамадскага і палітычнага скандалу, які ўзнік з нагоды яе сексуальнай сувязі з прэзідэнтам Злучаных Штатаў Білам Клінтанам, з якім яна пазнаёмілася падчас яе працы ў Белым доме стажоркай. Паказанні, дадзеныя Клінтанам пад прысягай адносна характару яго знаёмства з Левінскі, сталі прычынай для абвінавачвання прэзідэнта ў ілжэсведчанні і пачатку працэдуры імпічменту Клінтана.

Біяграфія Моніка Левінскі нарадзілася ў Сан-Францыска у заможнай сям’і і расла ў розных гарадах Каліфорніі. Яе бацька, урач-анколаг Бернард Саламон Левінскі, нарадзіўся ў сям’і нямецкіх яўрэяў, уцекачоў з Германіі ў 1920-я гады ў Сальвадор. Маці Монікі, Марша Кэй Віленскі, паходзіла з сям’і літоўскага яўрэя Самуэля Віленскі і яго жонкі Браніславы Паляшчук, якая нарадзілася ў Цяньцзіне у сям’і расійскіх яўрэяў«Monica’s Mom Defended» August 09, 1998, New York Daily News.

Па дадзеных, апублікаваных у расійскіх СМІ, сваякі Монікі пражывалі ў Віцебская вобласці Беларусі, і ў 1987 годзе яна прыязджала ў Беларускую ССР.

Раман з Клінтанам

У 1996 годзе была на стажыроўцы ў Вашынгтоне. Да гэтага часу і датычацца яе адносіны з Клінтанам.

У ходзе расследавання ўсе іх сустрэчы выяўлены і выкладзены грамадскасці ў вычарпальных падрабязнасцях. Вядома, у прыватнасці, наступнае:

пакуль Моніка працавала ўласна ў Белым доме, сувязі ў іх не было; яна пачалася толькі пасля яе пераходу на службу ў Пентагон, аднак сустрэчы палюбоўнікаў па-ранейшаму праходзілі ў Белым доме (прычым некаторыя сустрэчы адбываліся нават у Авальным кабінеце — галоўным офісе прэзідэнта ЗША); Клінтан і Левінскі рабілі адзін аднаму невялікія падарункі.

Расследаванне Левінскі абмяркоўвала свае адносіны з прэзідэнтам у прыватных размовах са сваёй блізкай знаёмай Ліндай Трып.

Тэлефонныя размовы з Левінскі Лінда Трып запісала на магнітафон і перадала іх незалежнаму пракурору Кенэту Стару, а таксама іншай сваёй сяброўцы, палітычна ангажаванаму літаратурнаму агенту. Трып датычная таксама да шэрагу іншых палітычных скандалаў; прычыны яе асабістай зацікаўленасці ў расследаванні гэтых спраў да гэтага часу не цалкам ясныя.

Пракурор Стар дапытаў саму Левінскі, атрымаў ад яе шырокія паказанні і рэчавы доказ — сіняя сукенка са слядамі спермы прэзідэнта Злучаных Штатаў Амерыкі.

За некалькі гадоў да гэтых падзей Клінтан ужо дапытваўся следствам: ён абвінавачваўся ў сексуальных дамаганнях у датычнасці да дзяржаўнай служачай Полы Джонс у бытнасць губернатарам Арканзаса.

У ходзе расследавання па справе Джонс ўсплывала і імя Левінскі, і прэзідэнту было зададзена прамое пытанне пра характары адносін з апошняй, на што Клінтан сказаў літаральна наступнае: «У мяне не было сексуальных адносін з гэтай жанчынай, Міс Левінскі. Сексуальных адносін няма» (). Цяпер гэтая фраза стала доказам супраць Клінтана як ілжэсведкі.

19 жніўня 1998 года Клінтан, пад ціскам Стара, прызнаў, што меў «неналежныя» адносіны з Левінскі, але працягваў адмаўляць вінаватасць у ілжэсведчанні, паколькі праўдзівасць або памылковасць інкрымінаванай яму фразы (першай з працытаваных) відавочным чынам залежыць ад таго, ці разумець пад «сексуальнымі адносінамі» аральны секс ці не; Клінтан жа сцвярджаў, што не ўключае другое паняцце ў першае. Акрамя таго, другая фраза, наконт таго, што адносін «няма» цяпер, таксама інтэрпрэтавалася адвакатамі Клінтана як тая, што ўносіць папраўку ў папярэднюю.

Імпічмент Стар аддаў здабытыя ім звесткі галоснасці, склаўшы так званы «даклад Старра», які быў апублікаваны і размешчаны ў Інтэрнэце; вялікая ўвага грамадскасці была прыцягнута не толькі да сутнасці абвінавачвання супраць прэзідэнта, але і да выкладзеных там падрабязнасцяў справы.

Непасрэдна затым Палата прадстаўнікоў ЗША ўзбудзіла справу пра адхіленне Клінтана ад пасады па абвінавачванні ў ілжэсведчанні («клятвазлачынства пад вышэйшай прысягай», 228 галасоў супраць 206) і перашкодзе правасуддзя (221 супраць 212) і большасцю галасоў вынесла яму імпічмент 19 снежня 1998 года. Два іншыя абвінавачванні, аднак, былі адхіленыя, а менавіта ў іншым ілжэсведчанні па справе Полы Джонс і ў перавышэнні паўнамоцтваў.

Затым, згодна з Канстытуцыяй ЗША, з 7 студзеня па 12 лютага 1999 года справа аб імпічменце Клінтана была разгледжаная Сенатам ЗША. Старшыняваў у Сенаце Вярхоўны суддзя, справе быў нададзены характар суда з удзелам пракурора і прадстаўнікоў абвінавачанага, але сведкі і эксперты не выклікаліся. Для адхілення прэзідэнта патрабаваліся галасы дзвюх трацін сенатараў, гэта значыць 67 з 100; але абвінавачванне ў ілжэсведчанні было адхілена 55 галасамі супраць 45, а па пытанні пра перашкоду правасуддзя меркаванні падзяліліся напалову (50 супраць 50). Такім чынам, імпічмент быў адхілены, і Клінтан застаўся на пасадзе да заканчэння тэрміну, на які быў абраны, гэта значыць да 20 студзеня 2001 года.

Далейшы лёс

3 сакавіка 1999 года Левінскі публічна выбачылася за сваю ролю ў справе.

Па ўласным прызнанні, падчас справы Левінскі пераадольвала велізарныя псіхалагічныя праблемы, звязаныя з сорамам, увагай прэсы і іншых СМІ, займаючыся вязаннем на спіцах, якое адцягвала яе ад усяго.

Гэты раман прывёў да таго, што Левінскі стала знакамітасцю ў поп-культуры, бо стала цэнтрам палітычнай буры. Яе пагадненне пра імунітэт абмяжоўвала тое, пра што яна магла гаварыць публічна, але яна змагла супрацоўнічаць з Эндру Мортанам у напісанні «Гісторыі Монікі», яе біяграфіі, якая ўключала яе бок справы Клінтана. Кніга была апублікаваная ў сакавіку 1999 года; урывак з гэтага матэрыялу таксама быў выкарыстаны на вокладцы часопіса Time. 3 сакавіка 1999 года Барбара Уолтэрс узяла інтэрв’ю ў Левінскі ў праграме «20/20» на канале ABC. Праграму паглядзелі 70 мільёнаў амерыканцаў, што, па словах ABC, стала рэкордам для навінавага шоу. Левінскі зарабіла блізу 500 тысяч долараў ад свайго ўдзелу ў кнізе і яшчэ 1 млн долараў ад міжнародных правоў на інтэрв’ю Уолтэрса, але яе па-ранейшаму мучылі высокія рахункі за юрыдычныя паслугі і выдаткі на жыццё.

Нядоўга ў 2003 годзе працавала тэлевядучай.

Пазней займалася бізнэсам — да 2004 года ў яе была свая фірма, якая вырабляла сумкі.

З 2014 года выступае як актывістка ў барацьбе супраць кібербулінга (цкаванне ў Інтэрнэце). У 2014 годзе Моніка ў інтэрв’ю амерыканскім СМІ заявілаИнтервью журнала Vanity Fair 07.05.2014EXCLUSIVE: MONICA LEWINSKY WRITES ABOUT HER AFFAIR WITH PRESIDENT CLINTON Vanity Fair, 06.05.2014:

Роля ў гісторыі У 1998—1999 гадах у сувязі са сваёй справай Моніка была ледзь не самай вядомай жанчынай у свеце, гераіняй рознага роду публіцыстычных і гумарыстычных твораў.

Справа Левінскі стала падставай да імпічмента прэзідэнта ЗША; гэта трэцяя такая спроба ў гісторыі і першая, даведзеная да апошняга галасавання (хоць усё ж не ўвянчаная станоўчым рашэннем).

У 2019 годзе амерыканскі рэпер SAINt JHN выпусціў трэк пад назвай Monica Lewinsky.

Левінскі стала персанажам трэцяга сезона тэлесерыял «Амерыканская гісторыя злачынстваў», які выйшаў на экраны ў 2021 годзе.

Крыніцы

Спасылкі Моя племянница Моника, журнал «Огонёк», № 13, 1999 год. Судьба Моники Левински: она стала несчастной

Катэгорыя:Тэлевядучыя ЗША Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі