Зайнаб Садрыева (; , Астрахань, Расійская імперыя — , Ташкент) — узбекская савецкая тэатра і кіно. Народная артыстка Узбекскай ССР (1952). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Узбекскай ССР імя Хамзы (1979).
Біяграфія Нарадзілася ў сям’і казанскіх татар. У 1920 годзе яе бацька — Садрыдзін перавёз сям’ю ў гарадок Каунчы блізу Ташкента, дзе пачаў працаваць на цукровым заводзе (цяпер горад Янгіюль). З дзяцінства ўвабрала ўзбекскую мову, якая стала яе другой мовай, вызначыў усё сцэнічнае жыццё. Асвойвала і рускую мову. Займаючыся ў педагагічным тэхнікуме, выступала ў самадзейных спектаклях. У 1929 годзе паступіла ў Працоўны перасоўны тэатр, дзе атрымала першы тэатральны досвед.
З 1932 года — актрыса тэатра імя Хамзы (цяпер Узбекскі Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр). Стварыла яркія, буйныя, востра драматычныя характары; гуляла валявых жанчын цяжкага лёсу: Васу Жалязнову, Кручыніну, Любоў Яравую, Глафіру ў «Апошняй ахвяры», Фяклушу ў «Навальніцы» і інш. Глыбокі тэмперамент, сіла пачуццяў надавалі вобразам З. Садрыевай рамантыка-трагедыйнае гучанне. Важнае значэнне ў фарміраванні майстэрства актрысы мела драматургія Горкага.
Пахавана на Чыгатайскіх могілках у Ташкенце.
Выбраныя тэатральныя ролі
«Падступства і каханнеў» Шылера, 1936 Пашо-аім («Бай і парабак» Хамзы, 1939), Маці («Маці» Уйгуна, 1943), Харытонава («За тых, хто ў моры!» Б. Лаўранёва, 1947). Ксенія («Ягор Булычоў і іншыя» М. Горкага), Фармон-Бібі («Бунт нявестак» С. Хусанхаджаева, 1976)
Абраная фільмаграфія
1991 — Жалезны мужчына — бабуля 1989 — Каменны ідал 1987 — Сыходзячы, застаюцца — Зайнаб опа 1982 — Бабуля-генерал — бабуля Анзірат 1961 — Адпрэчаная нявеста — Хаспят 1961 — Дачка Гангу — Хеманкоры 1953 — Бай і парабак — Пашаяім, першая жонка бая
Літаратура
Тэатральная энцыклапедыя. Тым 4 / Кіраўнікоў. рэд. П. А. Маркаў — м.: Савецкая Энцыклапедыя, 1965.
Спасылкі
Зайнаб Садриева