Іван Іванавіч Мацкевіч (, Грабава, Ваўкавыскі раён, Гродзенская вобласць — , ) — беларускі акцёр. Заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь (2011).

Біяграфія Скончыў у 1968 годзе Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут па спецыяльнасці «акцёр драматычнага тэатра і кіно» (курс заслужанага дзеяча мастацтваў Беларусі, прафесара А. І. Бутакова). З 1981 па 1996 год — акцёр Тэатра-студыі кінаакцёра.

У Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя М. Горкага працаваў з 2 верасня 1996 года. Сыграў Пане Каханку ў аднайменным спектаклі Андрэя Курэйчыка, Генрыха ІІ («Леў зімой»), многія іншыя ролі.

Нагрудны знак Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь «За ўклад у развіццё культуры Беларусі» (2017).

Фільмаграфія «Хлеб пахне порахам» — Горбач, рэж. В. Нікіфараў (1973); «Нянавісць» — Сцяпан Булыга, рэж. С. Гаспараў (1977); «Арцём» — Арцём, рэж. Ю. Рогаў (1978); «Побач з камісарам» — Мірон, рэж. А. Чакмянёў (1978); «Трэцяга не дадзена» — Пракоп Вялічка, рэж. І. Дабралюбаў (1980); «Вазьму твой боль» — Шышка, рэж. М. Пташук (1980); «Ветразі майго дзяцінства» — Мурашка, рэж. Л. Мартынюк (1981); «Дзяржаўная мяжа. Фільм 3-ці: Усходні рубеж» — Камендант памежнай заставы, рэж. Б. Сцяпанаў, В. Нікіфараў (1982); «Раскіданае гняздо» — Кіраўнік, рэж. Б. Луцэнка (1982); «Казка пра Зорнага хлопчыка» — Егер, рэж. Л. Нячаеў (1983); «Тата» — Трэнер па боксе, рэж. А. Карпаў (1985); «Сакрэтны фарватар» — Данчанка, рэж. В. Кастраменка (1987); «Давід Гарадзецкі» — Гарадзецкі, рэж. Н. Гаркунова (1988); «Вайна» — Генерал Паўлаў, рэж. Т. Ляўчук (1989); «Свабодная зона» — Марак, рэж. Д. Зайцаў (1992); «Хрусталёў, машыну!» — Стакун, рэж. А. Герман (1994); «Анастасія Слуцкая» — Военачальнік Цімур, рэж. Ю. Елхаў (2003); «Курсанты» — Генерал, рэж. А. Кавун (2005); «Мужчыны не плачуць» — Бізнесмен, рэж. С. Баброў (2005); «Маёр Ветраў» — Генерал, рэж. А. Франскевіч-Лае (2007); «Ворагі» — Нямецкі афіцэр, рэж. М. Можар (2007).

Катэгорыя:Выпускнікі Беларускай акадэміі мастацтваў Катэгорыя:Постаці Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Максіма Горкага