Belisario Sosa foi un médicu y políticu peruanu. Segundu Vicepresidente de la República del primer gobiernu d'Augusto B. Leguía (1908-1912). Ministru de Fomentu y Obres Públiques nel segundu gobiernu de José Pardo (1915-1917).
Biografía Cursó estudios nel Seminario de Santu Toribio y nel Convictorio de San Carlos. Depués ingresó a la Facultá de Medicina de la Universidá de San Marcos, onde se graduó de bachiller (1868), llicenciáu (1869) y doctor en Medicina (1872), recibiéndose amás de médicu ciruxanu (1870). Dedicóse tamién a la docencia universitaria.
Al españar la Guerra del Pacíficu, ufiertó los sos servicios a la sanidá del Exércitu, siendo almitíu col grau de teniente. Xunto col so colega Juan Cancio Cancino, entamó l'Hospital de la Cruz Blanca, fundáu a iniciativa de la señora Jesús Yturbide de Piérola (esposa del dictador Nicolás de Piérola) y otres dames de l'alta sociedá limeña. Por esti serviciu mereció una medaya especial.
Rematada la guerra, en 1885 foi nomáu ciruxanu mayor del exércitu. En 1889 pasó a ser profesor d'Hixene Militar na reorganizada Escuela Militar.
Contribuyó a la fundación de l'Academia de Medicina, siendo escoyíu sub-decanu (1899) y decanu (1903).
Foi nomáu direutor de la clínica esterna de muyeres nel Hospital de Santa Ana (1903). Asistió al Congresu Médicu Llatinoamericanu aconceyáu en Buenos Aires (1904). De vuelta al Perú, entamó y presidió la comisión encargada d'estudiar el problema social de la tuberculosis, qu'inauguró la campaña contra esa enfermedá.
Nel planu políticu, foi miembru destacáu del Partíu Constitucional o cacerista, siendo escoyíu senador por Amazones (1894) y Baltes (1905-1910). Foi tamién delegáu de les cortes de justicia ante la Xunta Eleutoral Nacional (1905-1911), ente que foi eslleíu pol presidente Augusto B. Leguía pa evitar les meyores de los sos opositores.
Foi escoyíu segundu vicepresidente de la República pal periodu 1908-1912, acompañando al primer vicepresidente, Eugenio Larrabure y Unanue, nel primer gobiernu de Leguía.
Foi presidente de la Sociedá de Beneficencia Pública (1913-1914)..
Mientres el segundu gobiernu de José Pardo foi nomáu Ministru de Fomentu, cargu qu'exerció de 23 d'agostu de 1915 a 27 de xunetu de 1917.
Bibliografía Basadre Grohmann, Jorge: Historia de la República de Perú (1822 - 1933), Tomu 12. Editada pola Empresa Editora El Comercio S. A. Lima, 2005. ISBN 9972-205-74-6 (V.12) Tauro del Pino, Alberto: Enciclopedia Ilustrada de Perú. Tercer Edición. Tomu 15, SAL/SZY. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-164-1
Referencies
Enllaces esternos
Categoría:Carolinos de Lima Categoría:Persones de Lima Categoría:Médicos y médiques de Perú Categoría:Miembros del Partíu Constitucional (Perú) Categoría:Ministros y ministres de Perú Categoría:Senadores de Perú Categoría:Vicepresidentes de Perú