thumb|250 px|Cruz copta. thumb|250 px|Catedral de La nuesa Señora d'Exiptu n'El Cairo. thumb|250 px|Ilesia católica copta n'El Cairo.
La Ilesia católica copta (en idioma llatín: Ecclesia Catholica Coptorum, n'árabe: الكنيسة القبطية الكاثوليكية y nel Anuariu Pontificiu: Chiesa Copta) ye una de les 24 Ilesies sui iuris integrantes de la Ilesia católica. Ye una Ilesia oriental católicaNel pasáu aplicar a los católicos coptos (lo mesmo qu'a los demás católicos de ritu oriental) el términu uniatos consideráu güei despreciatible ya inexactu, pero que sigue n'usu principalmente en países de mayoría ortodoxa. que sigue la tradición llitúrxica alexandrina na qu'utiliza como llinguaxe llitúrxicu'l coptu y como llingua auxiliar l'árabe. Ta entamada como Ilesia patriarcal d'alcuerdu a la forma prescripta pol títulu 4 del Códigu de los cánones de les Ilesies orientales,Códigu de los cánones de les Ilesies orientales so supervisión de la Congregación pa les Ilesies Orientales. Ta presidida pol patriarca d'Alexandría de los coptos católicos, que la so sede atópase en Saray El Koubbeh, un suburbiu d'El Cairu n'Exiptu.
El territoriu propiu del Patriarcáu d'Alexandría de los Coptos (en llatín: Patriarchatus Alexandrinus Coptorum) ye Exiptu, pero esisten amás parroquies y comunidaes esperdigaes en diversos países so la xurisdicción de los obispos locales de ritu llatín.
Históricamente los coptos católicos surdieron de l'acción misionera que nos sieglos XVII y XVIII llevaron alantre franciscanos y otres órdenes relixoses sobre los coptos ortodoxos, principalmente nel alto Exiptu, empecipiándose la misión en 1630.
Autoridaes de la Ilesia católica copta
Patriarca Como parte de la Ilesia católica, la so autoridá suprema ye'l papa o obispu de Roma. La so propia xerarquía ta encabezada pol patriarca d'Alexandría de los coptos (Patriarcha Alexandrinus Coptorum) (dende'l 18 de xineru de 2013 ye Abrahán Isaac Sidrak), quien tien les oficines del so patriarcáu nel suburbiu de Saray El Koubbeh n'El Cairu, Exiptu, anque la catedral de la so eparquía mesma (ilesia de La nuesa Señora d'Exiptu) topar nel suburbiu de Ciudá Nasr. El cuanto al antiguu orde de precedencia d'honor de los patriarques de les Ilesies del Oriente decretáu pol Conceyu de Nicea (añu 325), el patriarca d'Alexandría ocupaba'l primer llugar, más tarde trespasáu al patriarca de Constantinopla, pero al yá nun esistir ésti na Ilesia católica'l patriarca d'Alexandría comparte col patriarca titular melquita d'Alexandría'l llugar de precedencia en virtú del canon CCEO 58, 59.2 del Códigu de los cánones de les Ilesies orientales. D'alcuerdu a l'autonomía que gocia'l patriarcáu, el patriarca católicu coptu ye escoyíu pol Santu Sínodu integráu por tolos obispos católicos coptos y debe depués riquir la comunión eclesiástica del papa, quien retién total xurisdicción sobre la Ilesia.
Llistáu de patriarques d'Alexandría de los coptos católicos: 250px|thumb|El patriarca coptu católicu Abrahán Isaac Sidrak nel so entronización el 12 de marzu de 2013 na catedral d'El Cairu.
1) Cirilo II Macario (19 de xunu de 1899 – 18 de mayu de 1908) Vacante: alministradores apostólicos Maximos Sedfaoui (1908-1927) y Marcos II Khouzam (1927-1947) 2) Marcos II Khouzam (10 d'agostu de 1947 – 2 de febreru de 1958) 3) Esteban I Sidarouss (10 de mayu de 1958 – 24 de mayu de 1986) 4) Esteban II Ghattas (23 de xunu de 1986 – 30 de marzu de 2006) 5) Antonio Naguib (7 d'abril de 2006 - 18 de xineru de 2013) 6) Abrahán Isaac Sidrak (18 de xineru de 2013 -...)Giga-Catholic Information Na actualidá hai 3 autoridaes que declaren ser Patriarca d'Alexandría:
- Teodoro II II, el Papa coptu, un exipciu, líder d'unos 10 o 12 millones de coptos "monofisitas", la mayor ilesia n'Exiptu, en comunión coles ilesies coptes d'Etiopía y Eritrea.
- Teodoro II, Patriarca d'Alexandría, griegu de Creta, líder d'unos 100.000 cristianos greco-ortodoxos n'Exiptu, del Patriarcáu "griegu" d'Alexandría; ta en comunión coles Ilesies Ortodoxes d'Europa, Asia, etc...
- Abrahán Isaac Sidrak, Patriarca d'Alexandría de los Coptos, líder d'unos 175.000 católicos de ritu alexandrín (coptu-católicos), en comunión col Papa de Roma.
Sínodu patriarcal El sínodu patriarcal (Synodus Ecclesiae Coptae Catholicae) ta compuestu polos obispos, inclusive los auxiliares, y ye encabezáu y convocáu pol patriarca, quien tien de tomar toles decisiones importantes acordies con él. Axúntase davezu una vegada al añu. Como les demás Ilesies orientales católiques autónomes, el patriarca puede alzar, modificar y suprimir eparquías, y nomar a los sos obispos, acordies con el sínodu patriarcal y depués de consultar a la Santa Sede. Dientro del territoriu propiu de la Ilesia'l patriarca puede crear exarcados, y nomar a los exarcas, acordies con el sínodu patriarcal. Los obispos son designaos pol patriarca y el sínodu patriarcal d'una llista aprobada pol papa, iguada primero pol sínodu patriarcal. Fora del territoriu propiu del patriarcáu, el patriarca y el sínodu coptu tienen xurisdicción en materia llitúrxico namái, correspondiendo al papa la creación de diócesis y el nomamientu d'obispos.
Curia patriarcal Na sede patriarcal d'El Cairu tópase la curia del patriarcáu coptu católicu, qu'abarca'l sínodu permanente, los obispos de sedes titulares o eméritos asignaos a la curia (hasta 3), el tribunal ordinariu de la Ilesia patriarcal, l'oficial de finances, el canciller patriarcal, la comisión llitúrxica y otres comisiones. Los miembros de la curia son nomaos pol patriarca, a esceición del sínodu permanente presidíu pol patriarca y con 4 obispos, unu escoyíu pol patriarca y 3 designaos por quinqueniu pol sínodu patriarcal. Axúntase de normal 12 vegaes al añu y acompaña al patriarca en decisiones menores.CCIOC
Historia
Separación ya intentos d'unión de les Ilesies católico y copto L'orixe de la Ilesia copta ye tradicionalmente referíu a Marcos l'Evanxelista. La separación de la Ilesia copta de la Ilesia indivisa d'Oriente y Occidente tuvo llugar por causa de les disputes cristolóxiques, adoptando los coptos el monofisismu tres el refugu del Conceyu de Calcedonia de 451 pol patriarca Dióscoro I d'Alexandría. La llinia de patriarques d'Alexandría bazcuyó ente calcedonianos y monofisites hasta la total separación de la Ilesia copta non calcedoniana pol patriarca Teodosio I en 535. Los coptos qu'aceptaron el Conceyu de Caldedonia col tiempu adoptaron la lliturxa bizantina y fueron integraos na Ilesia melquita.
Depués de la conquista árabe musulmana d'Exiptu hubo munchos contactos ente los patriarques coptos y el papa de Roma en busca de restablecer la unidá ente dambes Ilesies. Un primer intentu d'unión llevar a cabu nel Conceyu de Florencia depués de que'l 6 de xunetu de 1439 la delegación ortodoxa griega roblara la so unión cola Ilesia católica. El papa Eugenio IV unvió al franciscanu Alberto da Sarteano a informar al patriarca coptu Xuan XI d'Alexandría y a otros patriarques ortodoxos. Ésti unvió a Roma como'l so representante al abá Andrés del monesteriu de San Antonio, quien el 4 de febreru de 1442 recibió y aceptó la bulda Cantate Domino,Cantate Domino que ye un documentu teolóxicu d'unión robláu pol papa Eugenio IV. Sicasí, nun tuvo efeutu práuticu al ser refugada la bulda pola xerarquía copta.
Un segundu intentu de restablecer la plena comunión ente coptos y católicos foi realizáu pol patriarca coptu Gabriel VII, quien en 1560 unvió dos sacerdotes a Roma p'axustar la unión. En respuesta'l papa Pío IV unvió a los xesuites Cristóforo Rodríguez y Giovanni Battista Eliano a axustar col patriarca, pero retornaron ensin resultaos positives. En 1582 el patriarca coptu Xuan XIV realizó un nuevu intentu solicitando al papa Gregorio XIII la unviada de delegaos p'axustar la unión. A la llegada de los delegaos Eliano y François Sasso axuntó un sínodu coptu en Memphis el 1 de febreru de 1584 p'aldericar l'asuntu. A la so muerte en 1585 les autoridaes turques prindaron a los negociadores acusándolos d'espíes y depués espulsar tres el pagu d'un rescate. El so socesor, el patriarca Gabriel VIII axustó con Eliano un oficiu de fe que nun incluyera la fórmula de los dos naturaleces de Cristu, pero nun foi aceptada en Roma. Gabriel VIII unvió a Roma 5 representantes que'l 15 de xineru de 1595 fixeron un oficiu de fe y obediencia al papa Clemente VIII en presencia de 24 cardenales abjurando de tolo que creyeron hasta esi momentu que s'oponía al ritu de la Ilesia romana. Los unviaos depués retornaron a Exiptu y dempués tornaron a Roma apurriendo la ratificación de la xerarquía copta'l 28 de xunu de 1597.Coptic Relations with Rome. Publication: The Coptic encyclopedia, volume 2, CE:609a-611b. Autor: Bilaniuk, Petro B. T. Sicasí, la unión permaneció inefectiva y el papa esixó al patriarca obediencia nuna carta fechada'l 7 d'ochobre de 1602 ensin saber de la so muerte'l 14 de mayu de 1601. En toes eses uniones los coptos aceptaron la doctrina católica, pero depués refugar.
Misión in adjutorium coptorum Misioneros católicos tuvieron activos n'Exiptu nel sieglu XVII, principalmente franciscanos de la Custodia de Tierra Santa que con Paulo di Lodi al so frente establecer n'El Cairo y Alexandría unviaos pol papa Urbanu VIII en 1623 a evanxelizar ente los coptos. En 1630 Di Lodi foi designáu prefeutu de la misión d'Exiptu y viaxó de Xerusalén a El Cairo portando una carta del papa al patriarca coptu Xuan XV -quien morrió antes de recibila- estableciéndose na embaxada de la República de Venecia.
Los capuchinos franceses al mandu de Juan de París establecieron una misión n'El Cairo en 1630 y ficieron a misiones al altu Exiptu por encargu de la Congregación de Propaganda Fide, y los xesuites empezaron a evanxelizar n'Exiptu en 1675. Mientres esi sieglu hubo un granible intercambiu teolóxicu ente les Ilesies copta y romana.Chronology of Catholic Dioceses: The Coptic Catholic Church En 1687 la Propaganda Fide estableció una viceprefeutura nel altu Exiptu, denominando a la misión in adjutorium coptorum, al cargu de franciscanos recoletos. Dende 1698 dependió de la Custodia de Tierra Santa y foi alzada a prefeutura apostólica del Altu Exiptu.Echos d'Orient, Volúmenes 15-16, páx. 406. Collaborador: Institut français d'études byzantines. Publicáu en 1912 Estos esfuercios misioneros llograron formar una pequeña comunidá de coptos católicos, principalmente dempués de 1720. En 1729 la Propaganda Fide emitió un decretu prohibiendo a los sacerdotes católicos coptos la intercomunión colos non católicos.
El vicariato apostólicu de ritu coptu El 9 d'agostu de 1739 l'obispu coptu Atanasio de Xerusalén, pero residente n'El Cairo como vicariu xeneral del patriarca, volvióse católicu faciendo un secretu oficiu de fe ante dos sacerdotes coptos católicos educaos en Roma dende 1736: Rafael Tuki (Raphaelis Tucchi) y Xustu Maraghi. El 4 d'agostu de 1741 el papa Benitu XIV nomó a Atanasio vicariu apostólicu de la pequeña comunidá de coptos d'Exiptu (unos 2300) convertíos pol esfuerciu misioneru, designando a Maraghi como'l so asistente. Atanasio foi escomulgáu pol patriarca, encarceláu poles autoridaes y nun se-y dexó siguir morando n'Exiptu, retornando a la obediencia al patriarca coptu. El 3 de xunu de 1744 la Propaganda Fide nomó a Xustu Maraghi como'l so vicariu xeneral n'Exiptu.