Barak-chan (ur. ? – zm. w sierpniu 1271) – chan Czagataidów, panujący od września 1266 aż do śmierci.
Życiorys Był synem Jesün-To'a i tym samym wnukiem Mutugena oraz prawnukiem Czagataja. Ojciec Baraka w walce o sukcesję w roku 1251 miał popierać ród Ugedeja (1229 – 1241) i gdy Wielkim Chanem ostatecznie został Möngke (1251 – 1259) wygnano go do Chin wraz ze swoim synem. Barak dorastał w obozie Kubiłaja (1260 – 1294) i służąc mu miał zdobyć jego przychylność. W 1266 Organa-katun doprowadziła do ogłoszenia chanem Czagataidów swojego syna, Mubarak Szaha (1266), najwidoczniej bez autoryzacji Kubiłaja, stąd według Raszida ad-Dina, kiedy ten dowiedział się o tym, wysłał do Azji Środkowej Baraka z jarłykiem ustanawiającym go współwładcą ułusu Czagataja. Barak początkowo ukrył jarłyk i poprosił Mubarak Szaha jedynie o zezwolenie na powrót do swoich rodzinnych posiadłości (jurty) w regionie Czaghanijan, nieopodal Termezu. Stopniowo zdobywał lojalność członków armii Mubarak Szaha, którzy pozostawali w ciągłym konflikcie z ludnością osiadłą znajdującą się pod opieką chana, by ostatecznie otwarcie wystąpić przeciwko niemu.