obie części rozdzielone były rogami tarczy herbowej. Wzdłuż krawędzi monety umieszczono wypukłe zdobienie (— • —), zaś po wewnętrznej stronie napisu – standardowe perełkowanie. Po prawej oraz lewej stronie tarczy pustą przestrzeń wypełniono liśćmi lipy.
Na rewersie, prócz ozdobnego perełkowania identycznego ze stronę awersową, zamieszczono trzy postacie męskie podające sobie wzajemnie dłonie. Każda z nich posiadała atrybut odpowiadający innej profesji: robotnik po lewej stronie – młot (przemysł), chłop pośrodku – pług (rolnictwo), zaś Merkury po stronie prawej – kaduceusz (handel). Po lewej stronie monety cyframi arabskimi zapisano nominał („20”), po prawej zaś oznaczenie „Kč”. Poniżej umieszczono niewielki znak autora, inicjały „J H”.
Nakład Podstawę do wydania monet dwudziestokoronowych stanowiła ustawa z 9 czerwca 1932 r. o nowej emisji drobnych pieniędzy. Przewidziano w niej bicie nowych monet z ważących 12 g srebrnych krążków o próbie 700 (70% srebra, 30% miedzi). W ustawie zapisano też średnicę (32 mm) oraz podstawowy zarys wzoru nowej dwudziestokoronówki. Ten został szczegółowo określony w rządowym rozporządzeniu z 12 marca 1934 r. W tym samym akcie prawnym zawarto też opis ozdobnego rantu monet – gładkiego z wklęsłymi żłobieniami w kształcie naprzemiennych krzyżyków i fal (〜 × 〜).