Jest specjalistą z zakresu badań fizycznogeograficznych, metodologii geografii fizycznej, w tym wyróżniania jednostek typologicznych. Przy wyodrębnianiu jednostek fizycznogeograficznych badał metodami statystycznymi powiązania komponentów, przedstawił też własną propozycję łączenia jednostek w regiony – metodę zbieżności granic. W swojej pracy zajmował się ponadto całościowym ujmowaniem środowiska przyrodniczego i jego oceny z punktu widzenia potrzeb gospodarczych i społecznych, a także zagadnieniami terminologii fizycznogeograficznej, a od lat 80. – ekologią krajobrazu (geoekologią). Autor map regionów fizycznogeograficznych i typów krajobrazu.
Odbył wiele naukowych wyjazdów zagranicznych do krajów Europy, Azji i Ameryki, przebywał na stażu w Montrealu (1982), prowadził wykłady w Besançon (1993). Uczestniczył w licznych międzynarodowych i krajowych konferencjach naukowych i kongresach geograficznych.