Po zakończeniu wojny pracował jako kierownik Oddziału Laryngologii w Okręgowym Szpitalu Wojskowym w Poznaniu (1945), a następnie (od 1947) jako komendant ds. lecznictwa w Wojskowym Szpitalu Klinicznym w Łodzi. Był współzałożycielem utworzonej w 1948 Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie, kierował tam Kliniką Otolaryngologii przez 19 lat. W 1950 na podstawie rozprawy Wpływ hałasu w zakładzie włókienniczym na narząd słuchu i równowagi otrzymał stopień doktora habilitowanego. W 1953 pełnił funkcję rektora PAM. W 1953 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1958 – profesora zwyczajnego.
Opublikował 91 prac naukowych i 2 podręczniki. Był pionierem audiometrii mowy. Określił rodzaj upośledzeń słuchu, charakterystycznych dla przebiegu stwardnienia rozsianegoIn memoriam: prof. Józef Taniewski. „Otolaryngol. Pol.” 1971, 25(6), s.672–673. Wypromował 8 doktorów oraz był opiekunem habilitacji.
Był członkiem komitetu redakcyjnego czasopisma Otolaryngologia Polska, , Greckiego Towarzystwa Otoneurooftalmologicznego i in.