Legenda Bałtyku (inny tytuł Wineta) – opera w trzech aktach autorstwa Feliksa Nowowiejskiego, której prawykonanie odbyło się 28 listopada 1924 w Operze Poznańskiej. Reżyserem był wówczas Stanisław Tarnawski, scenografię zaprojektował Stanisław Jarocki, a choreografię – Maksymilian Statkiewicz. Kierownictwo muzyczne objęli Zygmunt Wojciechowski i Piotr Stermich-ValcrociataJan Boehm, Feliks Nowowiejski. Zarys biograficzny, Pojezierze, Olsztyn, 1968, s. 80–84, 92, 108–109..
Forma Libretto opery opiewającej miłość Domana i Bogny, którego autorką była Waleria Szalay-Groele, opiera się na motywach legendy o zatopionym przez Bałtyk mieście, Winecie. Przed Nowowiejskim opery na ten temat skomponowali: Heinrich Frankenburger (1881), Artur Könnemann (1895), Richard Wüerst (1862), Jan Nepomuk Škroup (1870) i Friedrich Oskar Wermann (1896), ale wszystkie te dzieła były przeciętne i nie wybiły się do szerszej widowni, przechodząc bez większego echa. Nowowiejski, pochodzący z Warmii, wychowany nad jeziorami, często podróżował nad morze, a później pływał przez Atlantyk.