M.in. ok. 1540 r. Ferdynand I Habsburg zastawił „państwo” uhrowskie Piotrowi Szilágyiemu, który w 1545 r. zapisał je w testamencie swej małżonce Brygidzie z Vršatca i ze Slopnej. W tych czasach przebudowano zamek górny, nadając mu już cechy renesansowe. Na terenie gospodarczego podgrodzia u jego zachodniego podnóża wzniesiono mury zamku dolnego, wzmacniając je dwoma okrągłymi basztami, przystosowanymi już do broni palnej. Według przeprowadzonego później „audytu” materiały i robocizna prac murarskich były warte 4 tysiące złotych dukatów, prace ciesielskie 500 dukatów, a wykucie cysterny na zamku dolnym oraz suchej fosy przed jego wejściem kolejny tysiąc.
Małżeństwo Szilágyich nie doczekało się potomków. W obowiązującym wówczas na Węgrzech prawie feudalnym obowiązywało tzw. odumarcie, czyli zasada mówiąca, że małżonka nie ma prawa dziedziczyć po mężu majątków lennych. Korzystając z tego władca nakazał wdowie opuścić Uhrovec, darując go w 1547 r. swemu zaufanemu dworzaninowi, Franciszkowi Zay’owi. Wdowa nie chciała jednak oddać zamku, wskazując, że zgodnie z umową należy jej się zwrot kwoty zastawnej oraz zwrot kosztów poniesionych przez lata na utrzymanie zamku i zamkowej załogi.