Chetotaksja tułowia odznacza się obecnością 3-4 par szczecinek tarczkowych brzeżnych, 2 szczecinek zabarkowych wewnętrznych i 1 zewnętrznej. Spośród szczecinek międzyskrzydłowych 1 leży przed, a 2 za szwem poprzecznym. Łuseczki skrzydłowa i tułowiowa są przyciemnione, przy czym ta druga niekiedy słabo. Skrzydła cechuje czarna bazykosta oraz zakrzywienie żyłki medialnej położone bliżej brzegu skrzydła niż długość tej żyłki od żyłki poprzecznej dm–cu do owego zakrzywienia.
Narządy rozrodcze samca cechują długie i odrębne skleryty pałeczkowte, długie i smukłe przysadki odwłokowe, ząbkowany i zaopatrzony w przedwierzchołkowy wyrostek parafallus, osadzony u nasady bazyfallusa epifallus oraz odsiebnie spłaszczone i poszerzone postgonity. Surstyli są długie, proste i zwężone ku tępemu szczytowi. U samicy piąty tergit odwłoka jest namiotowaty w widoku bocznym, wcięty na tylnym brzegu do około ⅓–½ długości.