na dworcach kolejowych, przystankach tramwajowych i autobusowych, na stacjach metra i lotniskach w budynkach użyteczności publicznej, pomiędzy wejściem a recepcją, punktem informacyjnym i innymi istotnymi pomieszczeniami w dużych, otwartych przestrzeniach, w których osoba niewidoma lub słabowidząca może mieć problemy z wytyczeniem sobie właściwej drogi.
Możliwe jest stosowanie dwóch rodzajów oznaczeń: elementy prowadzące, czyli takie, które wskazują drogę i łączą ze sobą poszczególne punkty (składają się najczęściej z równolegle biegnących, wypukłych linii) pola uwagi składające się z wypukłych punktów (stosowane do oznaczania skrzyżowań ścieżek dotykowych oraz miejsc wymagających podjęcia decyzji przez osobę przemieszczającą się lub mogących stanowić niebezpieczeństwo, głównie przed schodami, drzwiami, czy wzdłuż krawędzi peronowych).
Ścieżki dotykowe powinno się efektywnie stosować w połączeniu z innymi udogodnieniami dla osób niewidomych i słabo widzących, m.in. planami tyflograficznymi, sygnalizacjami dźwiękowymi, rampami krawężnikowymi, tabliczkami z zapisem w alfabecie Braille'a i innymi oznaczeniami dotykowymi.