W 1827 roku habilitował się z medycyny i botaniki, otrzymując tytuł prywatnego docenta i stanowisko asystenta prof. Treviranusa w Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1831 roku został profesorem nadzwyczajnym medycyny i kuratorem Ogrodu Botanicznego. W 1839 roku został profesorem zwyczajnym medycyny, a w 1852 roku dyrektorem uniwersyteckiego Ogrodu Botanicznego. W roku akademickim 1846/1847 został wybrany rektorem Uniwersytetu Wrocławskiego, dwukrotnie też pełnił funkcję dziekana Wydziału Medycznego i przez rok Wydziału Filozoficznego. Na uniwersytecie wykładał przedmioty medyczne oraz botaniczne: fizjologię, systematykę i geografię roślin. Przez pewien czas uprawiał jeszcze zawód lekarza i do końca życia szkolił młodych farmaceutów. Od 1846 roku aż do śmierci był prezydentem Śląskiego Towarzystwa Kultury Ojczyźnianej (Schlesische Gesellschaft für vaterländische Kultur), które za jego kierownictwa pełniło funkcję lokalnej akademii nauk.