Latarnia morska na przylądku Leeuwin – latarnia położona w najbardziej na południowy zachód wysuniętym punkcie Australii – Cape Leeuwin. Najwyższa latarnia morska w kontynentalnej części Australii.
Przylądek Leeuwin to także punkt, w którym Ocean Indyjski spotyka się z Oceanem Południowym. Latarnia to jeden z najlepszych lądowych punktów do obserwowania wielorybów od maja do września.
Historia Potrzebę budowy latarni na południowo-zachodnim przylądku Australii poruszono już w 1873 roku podczas międzykolonialnej konferencji w sprawie opieki i zarządzania nadmorskimi latarniamiRegister of Heritage Places - assessment documentation Heritage Council 2005 [Dostęp 2018-06-15], jednak wtedy brakowało na nią funduszy. Dopiero odkrycie w 1890 roku złota w Australii Zachodniej i dopływ środków pozwolił na rozwój tego regionu. Budowa latarni na przylądku Leeuwin była szczególnie ważna dla lokalnego przemysłu drzewnego, który wykorzystywał transport morski do przewożenia drewna. Za budowę latarni był odpowiedzialny George Temple-Poole, główny architekt rządowy. W momencie ukończenia budowy była to największa latarnia w Australii. Otwarcia latarni 10 grudnia 1896 roku dokonał premier Australii Zachodniej John Forrest. Powiedział wtedy, że jest ona ważna nie tylko dla Australijczyków, ale dla wszystkich żeglarzy świata.