XIX w. W 1818 r. wybudowano również murowany klasztor. Po upadku powstania listopadowego, w 1831 r. (wg innych źródeł w 1833 r.) kościół został zamknięty, a zakonnicy zmuszeni do opuszczenia miasta. Z powodu trudności w przebudowie świątyni na prawosławną, w 1839 r. przekazano ją katolickiej diecezji mińskiej. W 1851 r. została konsekrowana przez biskupa wileńskiego Wacława Żylińskiego. W 1860 r. parafia liczyła ok. 4000 wiernych i posiadała kilka innych świątyń: 4 filie: Ponizof, Prosiłkowicze, Czerepy, Peresław; 5 kaplice: Zaucie, Kotowicze, Użmiony, Rużmionty, Dorożkiewicze. Kościół znacznie ucierpiał podczas pożaru w 1882 r., jednak w następnym roku został odbudowany dzięki ks. Piotrowi Walickiemu i przez niego poświęcony.
mały|Kościół w 1936 r.