W maju 1951 został praktykantem w redakcji Tygodnika Powszechnego, w październiku tegoż roku zastąpił ks. Jana Piwowarczyka na stanowisku kierownika działu religijnego pisma. Został wówczas także asystentem kościelnym "TP". Po odebraniu pisma pierwotnej redakcji w 1953, pracował w parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Krakowie. W 1956 powrócił do redakcji "TP" na stanowisko kierownika działu religijnego i asystenta kościelnego. Redagował tam rubrykę "Kronika religijna". W 1964 otrzymał honorowy tytuł kanonika gremialnego Krakowskiej Kapituły Metropolitalnej. W 1966 opublikował poświęconą Soborowi watykańskiemu II książkę Kościół epoki dialogu, a w 1971 poświęconą współczesnemu Kościołowi książkę Przełom. Kościół epoki dialogu II. Był członkiem Komisji Episkopatu Polski ds. Środków Społecznego Przekazu.
W grudniu 1977, bezpośrednio po spotkaniu redakcji "TP" z Karolem Wojtyłą, został pobity przez nieznanych sprawców, co zostało odebrane jako swoisty sygnał przeciwko polityce redakcyjnej pisma, które inaczej, niż cała prasa, zamieściła jedynie fragment przemówienia Pawła VI po spotkaniu z Edwardem Gierkiem. W 1983 Służba Bezpieczeństwa planowała napad na jego mieszkanie, w ramach większej prowokacji wymierzonej przeciwko Janowi Pawłowi II.