W 1908 poznał Władysława Ślewińskiego, przyjaciela Gauguina, który skłonił go do malowania zwartymi płaszczyznami koloru.
W roku 1913 uczestniczył wraz z Marianną von Werefkin w wystawie redakcji Błękitnego Jeźdźca w berlińskiej redakcji Der Sturm. W roku 1914 postarał się uwolnić od zależności finansowej od swojej protektorki. Wyjechał do Bordighera na włoskiej Riwierze i zaczął tam malować obrazy o pogodnej kolorystyce.
Powrócił do Monachium i spotkał się tam z Marianną, która na sześć dni przed wybuchem I wojny światowej powróciła z Rosji. Po wybuchu wojny oboje jako poddani rosyjscy musieli wyjechać do Szwajcarii. Mieszkali w St. Prex nad Jeziorem Genewskim w małym mieszkaniu razem z Helene i Andreasem. Jawleński miał kącik przy oknie, z którego przez lata uprawiał malarstwo krajobrazowe. W 1916 spotkał niemiecko-amerykańską malarkę i kolekcjonerkę sztuki Galkę Scheyer (1889–1945), która z czasem zastąpiła w życiu Jawlensky’ego Mariannę von Werefkin. W 1918 przenieśli się do dużego domu w Asconie (Szwajcaria), gdzie rozpoczął serię obrazów w stylu konstruktywizmu („Abstrakten Köpfen”).
W 1921 Jawlensky przeniósł się do Wiesbaden. W 1922 rozstał się z Werefkin i ożenił się z jej wieloletnią służącą Heleną matką ich jedynego syna.