W tym samym roku przerwał studia na UJ. Wszedł w skład Naczelnego Komitetu Organizacyjnego Zjednoczenia Chłopsko-Robotniczego Przyszłość. Po uzyskaniu absolutorium w Wyższym Studium Handlowym odbył roczną służbę wojskową (sierpień 1932 – wrzesień 1933). Od grudnia 1933 należał do Komunistycznego Związku Młodzieży Polski, a w lutym 1934 został wybrany sekretarzem Komitetu Miejskiego Komunistycznej Partii Polski w Krakowie i członkiem egzekutywy Komitetu Okręgowego KPP Kraków. Aresztowany ponownie 16 IV 1934 został osadzony w więzieniu św. Michała w Krakowie. 4 sierpnia 1935 Sąd Okręgowy w Krakowie skazał go na sześć lat i jeden miesiąc pozbawienia wolności. W roku 1936 wyrok skrócono o dwa lata na mocy amnestii. Starzec przebywał w więzieniu Bastion przy ul. Kamiennej w Krakowie, a od 1937 w zakładzie karnym w Tarnowie. Na wolność wyszedł 16 maja 1938. Nie mogąc znaleźć stałego zatrudnienia, pracował jako robotnik drogowy, dozorca i pomocnik murarski, rozwoził też pieczywo; działał jako członek zarządu Związku Zawodowego Robotników Budowlanych.