Głównymi elementami tego modelu są: koszty szkody oraz koszty zapobiegania szkodzie. Nie jest ważne, czy koszty zapobiegania szkodzie ponosi ofiara, czy sprawca. Koszty szkody oraz koszty jej uniknięcia można ukazać za pomocą funkcji, natomiast suma tych funkcji, pozwala wskazać optymalną wysokość nakładów na uniknięcie szkodyP. Buława, K. Szmit, op. cit., s. 138–139..
Reguła HandaIbidem, s. 140. Jest to reguła według której potencjalny sprawca zachowuje na optymalnym poziomie wszelkie środki ostrożności, jeżeli koszty krańcowe zachowania ostrożności są równe iloczynowi kosztów szkody oraz prawdopodobieństwu krańcowemu pojawienia się szkody. Stosując tę regułę, należy wziąć pod uwagę nie tylko potencjalną szkodę poszkodowanego, ale również sprawcy.
Poziom ostrożności ustala się na podstawie:
a) orzecznictwa sądowego – sąd, który orzeka wielokrotnie w danych przypadkach, tworzy jednocześnie zasady prawa,
b) przepisów prawa publicznego – osoba tworząca akty prawne, uchwalając przepisy prawne, kreuje nakazy i zakazy, które ustanawiają preferowany poziom ostrożności.
c) zwyczajów oraz dobrych praktyk – społeczeństwo wskazuje pożądane środki ostrożności kierując się wieloletnim doświadczeniem.