mały|313px|Pierwszy przekład sonetu 109 na język polski przez Konstantego Piotrowskiego z 1836 roku.
Sonet 109 (incipit ONeuer ſay that I was falſe of heart) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku.
Sonet 109 tak jak 110 odnosi się do czasu dobrowolnego odsunięcia się od ukochanego i może być traktowany jako poetyckie tłumaczenie napisane tak aby uzyskać oczekiwany efekt przebaczenia.
Treść W sonecie tym podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem, odpowiada na zarzuty zdrady ukochanego tłumacząc, że są to tylko powierzchowne wydarzenia, a prawdziwą różą jego życia jest tylko on.
Wersy 3-4 nawiązują do Listu do Efezian (Ef 1,5) oraz do słów liturgii sakramentu małżeństwa, że zakochani są jednym ciałem. W całym sonecie przewija się duża (w stosunku do rozmiaru sonetu) liczba określeń (9) krążących wokół podmiotu lirycznego.
Natomiast róża w wersie 14 jest symbolem doskonałości, a ponieważ jest używana zwykle w odniesieniu do płci pięknej (w przeciwieństwie do tulipana, używanego w odniesieniu do mężczyzn), co pozwala na interpretację, że ten sonet jest adresowany do kobiety. Jednakże u Szekspira, w tragedii Hamlet, określenie to pada również w odniesieniu do mężczyzny (Ofelia mówi do Hamleta ).