De Soldanis interesował się historią, kulturą, archeologią oraz językiem maltańskim. Miał w swoim domu zasobną bibliotekę oraz gabinet osobliwości, zawierający różne stare monety i medale, napisy, ceramikę i statuetki. Napisał kilka prac w różnych językach, w tym maltańskim, włoskim oraz francuskim. Niektóre z nich wydał drukiem w Rzymie, Neapolu, Wenecji i Awinionie, lecz nigdy nie opublikował niczego na Malcie, z powodu braku tam w tym czasie pras drukarskich.
W roku 1753 został wyznaczony jako quaresimalista Gozo, oficjalny kaznodzieja w kościele macierzystym podczas Adwentu i Wielkiego Postu, co było uznawane za przywilej. W latach pięćdziesiątych XVIII wieku, pod wpływem brata biskupa de Bussan, de Soldanis podróżował po Francji i Włoszech. Wtedy też podjął studia na uniwersytecie w Padwie, które ukończył jako prawnik. Został też członkiem we Florencji, Accademia Botanica w Cortonie oraz Accademia di Buongusto i Accademia degli Erranti w Palermo.
W roku 1758 de Soldanis powrócił na Gozo, lecz przeniósł się na główną wyspę Maltę w roku 1763, kiedy rycerz Louis Guérin de Tencin wybrał go na pierwszego bibliotekarza Bibliotheca Publica w Valletcie, poprzedniczki National Library of Malta.