Bitwa pod Schleiz – miała miejsce 9 października 1806 roku w Schleiz na terytorium Niemiec pomiędzy prusko–saksońską dywizją pod dowództwem Bogislava Tauentziena a częścią I korpusu armii francuskiej Jeana Baptiste’a Jules’a Bernadotte’a dowodzonej przez Jeana-Baptiste’a Droueta d’Erlona. Było to pierwsze starcie w wojnie z IV koalicją antyfrancuską, będącą częścią wojen napoleońskich. Podczas gdy cesarz Napoleon ze swoją Wielką Armią posuwał się na północ przez Las Frankoński, uderzył w lewe skrzydło armii Królestwa Prus i Elektoratu Saksonii, które były rozciągnięte na długim froncie. Schleiz jest położone 30 km na północ od Hof i 145 km na południowy zachód od Drezna na skrzyżowaniu dróg 2 i 94.
Na początku bitwy część dywizji Droueta starła się z wysuniętymi jednostkami Tauentziena. Kiedy Tauentzien uświadomił sobie siłę atakujących wojsk francuskich rozpoczął taktyczny odwrót swojej dywizji. Joachim Murat przejął dowodzenie nad swoimi jednostkami i rozpoczął agresywny pościg. Jeden z pruskich batalionów został odcięty na zachodzie i praktycznie zniszczony. Prusacy i Saksończycy wycofali się na północ, osiągając tego samego wieczora miasto Auma.
Przyczyny Przyczyny bitwy są w całości podane w artykule IV koalicja antyfrancuska.