Seweryn Antoni Dzierzbicki (ur. 8 lutego 1790 w Żabiej Woli lub w 1792http://www.wielcy.pl/boniecki/pl/art/5/433.xml#osoba189 w Warszawie, zm. 11 lipca 1833 w Warszawie) – żołnierz, oficer wojen napoleońskich i powstania listopadowego.
Życiorys Urodził się jako syn Franciszka Dzierzbickiego i Józefy Skulskiej. W wieku 18 lat wszedł do 1 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego, w którym awansował kolejno na adiutanta podoficerskiego (16 VI 1809), podporucznika, porucznika (15 X 1811) i kapitana (13 II 1813). Walczył w bitwach pod Raszynem, Sandomierzem, Bobrujskiem, Borysowem i nad Berezyną. 30 XI 1812 otrzymał ranę postrzałową; dostał się do niewoli. Do kraju powrócił w kwietniu 1814 r.
W 1815 wszedł do 1 Pułku Piechoty Liniowej Królestwa Polskiego, następnie – 28 VIII – do 4 Pułku Strzelców Konnych. 13 I 1823 awansował na majora 2 Pułku. Od 31 I 1830 – w 3 Pułku Strzelców Konnych. Otrzymał Znak Honorowy za 20 lat nieskazitelnej służby oficerskiej.
W powstaniu listopadowym walczył jako major 3 Pułku Strzelców Konnych;